123 αναγνώστες online
Find us on FacebookJoin us on Facebook
sideBar



Σαββέρια Μαργιολά - «Αλισάχνη»

ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ «Τι έχω να χάσω»

Τάσος Π. Καραντής
Τάσος Π. Καραντής
Πρώτη Παρουσίαση
ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ - «Τι έχω να χάσω»
24.04.2019
Ορφέας | Main Feed
Κείμενο: Δώρα Παπαδοπούλου

Νάγια Δρακιά: Viva!

Δώρα Παπαδοπούλου

Ένας νέος δίσκος είναι πάντα μία καλή αφορμή για μία όμορφη κουβέντα. Έτσι, πάει λίγος καιρός που μίλησα με τη Νάγια Δρακιά, με αφορμή αυτό ακριβώς. Την κυκλοφορία του νέου της -και πρώτου προσωπικού- δίσκου με τον τίτλο «Viva». Μία ντουζίνα μικρές προσωπικές μουσικές ιστορίες, με δικούς της στίχους, που ντύθηκαν με δική της μουσική και που μοιάζουν πολύ αληθινές για να μην είναι. Για το δίσκο αυτό λοιπόν ξεκινήσαμε να μιλάμε, για να καταλήξουμε στο αύριο που ξημερώνει για την ίδια και τα ονειρά της, περνώντας μέσα από τα προσωπικά της βιώματα, το ξεκίνημα στη μουσική, τις συνεργασίες που έγιναν και αυτές που με περίεργο τρόπο «κλώτσησαν», τους ιδιαίτερους στίχους της, την πτωχευμένη δισκογραφία που παλεύει να επιβιώσει σε μία επίσης πτωχευμένη χώρα, τους δύσκολους καιρούς μας, τα αριστερά φάλτσα,  τις σκέψεις της για το τραγούδι. Μία δημιουργός ευαίσθητη και ακόμη περισσότερο, ειλικρινής. Νομίζω, μπήκαμε στην ουσία μίας  άποψης  με νόημα και μιας μουσικής αναζήτησης που κρατάει καιρό.

Κυρία Δρακιά ένα πρώτο καλοσώρισμα στον Ορφέα, είναι χαρά μας που σας φιλοξενούμε. Να κάνουμε για αρχή, μία σύντομη βόλτα στο παρελθόν; Πως θυμάστε το ξεκίνημά σας στο χώρο της μουσικής και του τραγουδιού;
Ν.Δ.: Το ξεκίνημά μου μπορώ να πω αστειευόμενη, δεν ήταν και πολύ sic. Στα 18 μου άρχισα να τραγουδώ μαζί με τον πατέρα μου (τραγουδιστής - μουσικός), σε υπαίθρια δημοτικά πανηγύρια για ένα πρόσθετο οικονομικό εισόδημα.Εγώ τότε άκουγα άλλα πράγματα όπως Mettalika και Jethro Tull). Αργότερα βέβαια κατάλαβα , πόσο καλό μου έκανε τελικά που είχα ακούσει τόσο δημοτικό τραγούδι. Τραγούδια άρχισα να γράφω κάποια χρόνια αργότερα, ορμώμενη από ... ποταπές επιδιώξεις. 

Μετά από πολύ καιρό, επανέρχεστε στη δισκογραφία με ένα νέο δίσκο και μάλιστα πολύ προσωπικό, μιας και υπογράφετε μουσική και στίχους και ερμηνεύετε τα περισσότερα από αυτά τα τραγούδια. "Viva!" ο τίτλος του. Μιλήστε μας λίγο για τη δουλειά αυτή.
Ν.Δ.: Τα τραγούδια αυτά γράφτηκαν σε μια πολύ αρνητικά φορτισμένη για μένα περίοδο. Ο  στίχος ήταν η μόνη μου διέξοδος. Με την παρότρυνση του Νταλάρα, ο οποίος είχε ακούσει παλαιότερα τραγούδια μου, έργαψα και την μουσική. Κάθε τραγούδι αφηγείται και μια ιστορία όπως θα την έλεγα σ ένα φίλο, πότε με πιο εσωστρεφή και πότε με πιο εξωστρεφή τρόπο.Οι μελωδίες είναι πάνω - κάτω τα ακούσματά μου.Ετερόκλητα (όπως των περισσοτέρων μας εξάλλου).Θα ήθελα φυσικά να πιστεύω πως κάπου έχω αφήσει ένα προσωπικό ίχνος.Η μουσική ακολούθησε τον  στίχο λέξη-λέξη.Κατά την παραγωγή , δεν προσπαθήσαμε να "δέσουμε" ενορχηστρωτικά όλα αυτά τα διαφορετικά πράγματα και χρησιμοποιώ την λέξη "διαφορετικά" διότι άν ακούσετε προσεκτικά , θα διαπιστώσετε πως και τα λαικά ακόμα (τα οποία είναι αρκετά) διαφέρουν μεταξύ τους ως προς το ύφος. Αφήσαμε λοιπόν αυτό το μωσαικό, στην αίσθηση του ακροατή.

Λέτε σε συνεντεύξεις σας πως αρχικά θέλατε να περιοριστείτε όσο το δυνατόν πιο πολύ στο ρόλο της δημιουργού, αλλά δεν καταφέρατε να υπάρξουν κι άλλοι ερμηνευτές να τραγουδήσουν τραγούδια στο νέο σας δίσκο. Γιατί έγινε αυτό;
Ν.Δ.: Τα περισσότερα τραγούδια μου, βρήκαν τους ερμηνευτές τους. Θα ήθελα πολύ να συμμετέχουν η κ. Βιτάλη και η κ. Τσανακλίδου. Υπήρχαν τραγούδια γραμμένα γι'αυτές. Με την πρώτη ειλικρινά δεν ξέρω τι έγινε, ο Νταλάρας μου είπε ότι δεν μπόρεσε να την φέρει τελικά στην παρέα μας. Δεν ξέρω καν αν άκουσε τα τραγούδια. Η κ. Τσανακλίδου πήρε κατ'αρχήν τους στίχους, ενθουσιάστηκε. Της άρεσε πάρα πολύ και η μελωδία. Τελικώς -δεν ξέρω πάλι γιατί- δεν συμμετείχε. Να πω εδώ ότι όπως ξέρουν όλοι οι άνθρωποι του "χώρου" , και οι δύο αυτές θεές-καλλιτέχνιδες είναι και πολύ ιδιαίτερες προσωπικότητες. Τα συγκεκριμένα τραγούδια θα έλαμπαν περισσότερο με τις δικές τους φωνές.
 
Θεωρείτε δηλαδή, τελικά, πως σας ταιριάζει πολύ περισσότερο ο ρόλος αυτός, της δημιουργού, παρά της ερμηνεύτριας;
Ν.Δ.: Ναι. Τη συγκίνηση που μου προκαλεί η δημιουργία ενός τραγουδιού, με πολύ λίγα πράγματα μπορώ να την συγκρίνω.

Ποιο πιστεύετε πως είναι το δυνατό σημείο του δίσκου σας;
Ν.Δ.: Εγώ ειλικρινά δεν μπορώ να ξέρω. Απ'ότι μου λένε κάποιοι , το δυνατό σημείο είναι ο στίχος και φυσικά οι πολύ καλές συμμετοχές.
 
Ποιες είναι οι προσδοκίες σας από αυτή τη δουλειά; Βγαίνει -θα συμφωνήσετε μαζί μου νομίζω- σε πολύ δύσκολη εποχή. Φοβάστε την απήχηση που μπορεί να έχει στο κοινό;
Ν.Δ.: Δεν γίνεται φυσικά να έχω ιδιαίτερες προσδοκίες. Για να είμαι πιο ακριβής, δεν περιμένω τίποτα. Η δισκογραφία έτσι κι αλλιώς τα τελευταία χρόνια είναι πεθαμένη. Είναι δύσκολο ακόμα και για χρόνια αναγνωρισμένους καλλιτέχνες, να κάνουν πωλήσεις. Σε μια χώρα υπό καθεστώς χρεωκοπίας, σίγουρα δεν υπάρχουν και πολλές πιθανότητες για έναν πρωτοεμφανιζόμενο καλλιτέχνη που προτιμά τα δύσκολα "περάσματα" , να ακουστεί η δουλειά του. Για να γίνει αποδεκτή ή όχι μια δουλειά, πρέπει να της δωθεί η ώθηση και ο χώρος.

Με το Γιώργο Νταλάρα δε συνεργάζεστε πρώτη φορά, η γνωριμία σας κρατάει χρόνια. Πως ξεκίνησε η συνεργασία σας;
Ν.Δ.: Δεν θα κουράζομαι να λέω πως αυτή την γνωριμία την οφείλω στον Νίκο Κουρουπάκη (αργότερα μέλος του "Τρίφωνο"). Όταν περίπου το '96 τραγουδούσαμε μαζί στην Πάτρα , με παρακίνησε να τραγουδήσω κάτι για να το ακούσει κάποιος παραγωγός συναυλιών του Νταλάρα στην Αμερική. Αυτός με άκουσε και με "πάσαρε" στον Νταλάρα. Του άρεσα και με πήρε τηλέφωνο. Ολ'αυτά να σας πω, πως έγιναν σαν εγώ να βρισκόμουν κάπου αλλού γιατί πολύ απλά, ούτε προσδοκούσα κάτι ούτε φανταζόμουν το τι θα ακολουθούσε.
 
Όταν ακούτε το όνομα Νταλάρας, ποια είναι η φράση που σας έρχεται κατευθείαν στο μυαλό;
Ν.Δ.: Πολύ αυθόρμητα θα σας απαντήσω το: "Ελα-έλα πάμε". Στις πρόβες. Αεικίνητος. Είναι απίστευτη η ενέργεια που βγάζει αυτός ο άνθρωπος. Σε παρασύρει.
 
Πως είδατε τις υπόλοιπες συμμετοχές; Αυτές του Λαυρέντη Μαχαιρίτσα, του Χρήστου Θηβαίου, της Ελένης Τσαλιγοπούλου και της Ασπασίας Στρατηγού;
Ν.Δ.: Εκτός από την Ελένη που την γνώριζα και προσωπικά και της έδωσα το τραγούδι -που γράφτηκε για την φωνή της, τους Λ. Μαχαιρίτσα, Χ. Θηβαίο και Α. Στρατηγού, μου τους έφερε ο Νταλάρας. Το "Viva" και ο "Στόχος" , ήταν γραμμένα ακριβώς για τον Λαυρέντη και τον Χρήστο.Οσον αφορά τη Ασπασία, ήταν εκπληκτική σ'αυτά που είπε. Είναι σπουδαία φωνή. Θυμάμαι πως ο Μαχαιρίτσας μου ζήτησε το "Viva" για να το βάλει ως promo τραγούδι σε ένα επετειακό cd που έκανε τότε ("20 χρόνια μια ανάσα" νομίζω).Δέχθηκα μετ ά χαράς.Λίγο αργότερα μου είπε πως η εταιρία "κλότσησε", διότι θεώρησε το τραγούδι πολύ ...ύποπτο. Ο Θηβαίος είχε την ωραία ιδέα, να μοιραστούμε τον "Στόχο" και το αποτέλεσμα ήταν όντως πολύ καλό. Όλοι οι παραπάνω με τίμησαν με την παρουσία τους και είναι ξέχωρα σπουδαίο για μένα το γεγονός ότι δύο εξεραιτικοί τραγουδοποιοί αγάπησαν τα τραγούδια μου και θέλησαν να τα πουν.

Η απουσία σας από τη δισκογραφία υπήρξε μακρά και οι λόγοι φαντάζομαι πως αφορούν εσάς προσωπικά.  Ωστόσο, για έναν καλλιτέχνη θεωρείτε πως η απόσταση από τη δισκογραφία ανά διαστήματα είναι επιβεβλημένη για να μπορεί να γίνει ο ίδιος αντικειμενικός κριτής του έργου του; Πρέπει να γίνεται ή απλά τυχαίνει;
Ν.Δ.: Για αυτούς που δεν βγαίνουν να γράψουν κάτι αποκλειστικά για να βγάλουν λεφτά , για να βγάλουν την σεζόν στην πίστα ή απλά για να μην μείνουν στην  σκιά  πιστεύω ότι ισχύει (όσο κλισέ κι αν ακούγεται) το ότι εμφανίζονται μόνο όταν νιώθουν την ανάγκη να πουν κάτι  και για να γίνει αυτό φαντάζομαι πως πρέπει να μεσολαβεί ένα εύλογο χρονικό διάστημα μέσα στο οποίο γίνονται όλες εκείνες οι ζυμώσεις που θα γεννήσουν το καινούριο-τουλάχιστον αυτό που μπορεί να φτάσει κάθε καλλιτέχνης για τον εαυτό του. Οι περισσότεροι βλέπουμε τα παλιά μας δημιουργήματα με μια άλλη ματιά και καμιά φορά, σαν να είναι αυτά και όχι εμείς, αλλαγμένα από τον χρόνο.Υπάρχουν τραγούδια πολύ παλιά που παραμένουν ολόφρεσκα. Μεγάλη νίκη για τον δημιουργό. Υπάρχουν άλλα που μας προβληματίζουν ακόμη και έναν χρόνο μετά.Μου έχει τύχει να έχω γράψει κάτι σε πολύ νεαρή ηληκία, να το αποκυρρήξω μετά από κάποια χρόνια και μετά από χρόνια πάλι να αναθεωρήσω. Τελικά μου φάνικε τόσο δροσερό και αληθινό. Πως μπορείς να ξέρεις όταν δημιουργείς κάτι , ότι με τον χρόνο δεν θα "εξελιχθεί" σε κάτι καλύτερο ή χειρότερο; Πως μπορεί να ξέρεις πως ο στίχος που γράφεις αυτή την στιγμή, ήρθε για να μείνει στην ζωή σου; Πως μπορείς να ξέρεις πως ερωτεύτηκες όχι γιατί απλά είχες την ανάγκη να ερωτευτείς, αλλά και γιατί μπροστά σου βρίσκεται αυτός που θα ήθελες να ερωτευτείς;

Οι στίχοι σας είναι καυστικοί και μέσα στο πλαίσιο μιας πραγματικότητας κάθε είδους που συναντάμε στην καθημερινότητά μας. Θεωρείτε πως προσεγγίζουν αυτό που λέμε εν ολίγοις,  πολιτικό τραγούδι; Νομίζετε πως έχει απήχηση στα απογοητευμένα πλήθη; Εννοώ, ο κόσμος θέλει να προβληματιστεί και να σκεφτεί ή πια δεν το αντέχει;
Ν.Δ.: Ως γνωστον είμαστε πολιτικά όντα και πολλές σκέψεις και συμπεριφορές μας, σε ένα βαθύτερο επίπεδο, μπορεί να αποτελούν συστατικά της "πολιτικής μας υποδομής". Ετσι ο πολιτικός στίχος  - εγώ δεν τον ξεχωρίζω από τον κοινωνικό - μπορεί να έχει πολλά πρόσωπα.Με την ευρύτερη ή στενότερη έννοια του όρου , έχω γράψει αρκετά τέτοια τραγούδια.Αισθάνομαι και κάποιου είδους ικανοποίηση που μέσα στην απειροελάχιστη παρουσία μου στην δισκογραφία , κατάφεραν να "περάσουν" τρία από αυτά.
Κάθε εποχή θέτει τους όρους της .Πέρα από τους δημιουργούς-πυλώνες του πολιτικού τραγουδιού στις δεκαετίες του '50, του '60 και του '70 και έχοντας πάντοτε αυτούς μέσα μας ως φωτεινούς σηματοδότες , πρέπει να βρούμε τον τρόπο , τους νέους κώδικες , αν θέλουμε να προσεγγίσουμε τον κόσμο και κυρίως τον νέο κόσμο .Αυτόν που τραβάει και το μεγάλο ζόρι. Οι προηγούμενοι ξεκίνησαν , δημιούργησαν ό,τι μπόρεσαν , έμειναν στη μέση ή ξεμπέρδεψαν.Εμείς δεν έχουμε που να πάμε. Μας πέταξαν στην αρρένα με τα λιοντάρια.Στεκόμαστε -ακόμα- μουδιασμένοι από το σοκ της επέλασης του πιο αγριου νεοφιλελευθερισμού. Περνάνε -πανευρωπαϊκά και παγκόσμια - ό,τι μέτρα θέλουνε και , σχεδόν , δεν ανοίγει ρουθούνι.
Σήμερα λοιπόν, περισσότερο από κάθε άλλη φορά όσον αφορά τις αρκετές τελευταίες δεκαετές , υπάρχει σοβαρός λόγος για να γράφεται πολιτικό τραγούδι.Πρέπει όμως να ανοίξουν μια πόρτα και οι εταιρίες .Μετά τα ραδιόφωνα και ο τύπος.Να είναι ο στίχος δροσερός  μεστός και αιχμηρός. Να γουστάρουμε.Κι ας ακούμε και σκυλάδικα μαζί. Σιγά το κακό. Αν μου κεντρίσεις την προσοχή, κάτι θα μείνει στο μυαλό. Σε μια δύσκολη θα το ανακαλέσω στη μνήμη μου.Θα ψαχτώ, έστω και για λίγο.Δεν είναι φυσικά το πολιτικό τραγούδι που θα προκαλέσει την όποια αντίδραση.Αυτή θα γεννηθεί από αλλού. Ομως αν χρειαστεί, αυτό θα είναι εκεί .
Υπάρχει πάντα βέβαια και η αθάνατη καψούρα στην σκιά της οποίας μπορούν πάντα να αναπαύονται οι "απογοητευμένοι του συστήματος" , που δεν βλέπουν άλλη λύση στα προβλήματά τους.
Εδώ και πάρα πολλά χρόνια ο περισσότερος κόσμος έχει εκπαιδευτεί να ακούει εύκολα πράγματα, κλισέ ,ανάλαφρα και εξωστρεφή. Πιστεύω όμως πως θα αγκαλιάσει το δυνατό, καλό ερωτικό ή κοινωνικό -πολιτικό τραγούδι , αρκεί αυτό να βρεί τον δρόμο του προς αυτόν τον κόσμο .Ολοι μας , όσο παραιτημένοι και αν ήμαστε ή όσο αδιάφοροι και αν δείχνουμε , ή όσο κι αν στουρθοκαμηλίζουμε , θα νιώσουμε πολύ συχνά την ανάγκη στο μέλλον να ακούσουμε για αυτά που πραγματικά μας καίνε.

Λέτε πως ο τίτλος του δίσκου σας αγγίζει τα προσωπικά σας βιώματα, με μία τάση αυτοσαρκασμού. Ο αυτοσαρκασμός είναι η πεμπτουσία της αυτοκριτικής;
Ν.Δ.: Οι περισσότεροι λίγο πολύ κάνουμε την αυτοκριτική μας. Μέχρι εκεί όμως. Ο αυτοσαρκασμός -για μένα- εμπεριέχει το στοιχείο του τραγικού. Με καμία διάθεση μελό. Ο αυτοσαρκασμός (όπως λέω και πάλι, τον βιώνω εγώ), είναι αποκύημα του οριακού. Αυτοκρινόμενος εξαντλείς όλες τις πιθανότητες να έχεις σκεφτεί ή πράξει λάθος ή σωστά. Ηταν όλα λάθος? Πρέπει να βρεθεί μια διέξοδος στην τρομερή αναστάτωση που δημιουργείται μέσα σου. Πρέπει να αμβλυνθούν οι ενοχές. Η λύση? Γεννιέται ο "άλλος".Αυτός που χλευάζοντας και σαρκάζοντας, θα αναστρέψει καταστάσεις και ρόλους και θα προσπαθήσει να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα, πάντοτε με μια διάθεση αστεϊσμού (πικρού ενίοτε). Για ποιόν λόγο; Ισως για να συγχωρέσουμε το κομμάτι του εαυτού μας που μας εξέθεσε μέσα μας. Έτσι κι εγώ. Με κάποιον τρόπο έδωσα άφεση.

Διάβασα πολύ πρόσφατη συνέντευξή σας στην Αυγή. Με την ευκαιρία αυτή, να σας ρωτήσω πως βλέπετε την Αριστερά σήμερα; Η ταπεινή μου προσωπική γνώμη είναι πως δε στέκεται στο ύψος των περιστάσεων και απέχει πολύ από τις ανάγκες της κοινωνίας. Έχει σχεδόν σταματήσει να τις αφουγκράζεται και κλείνεται στο δογματικό καβούκι της; Τι άποψη έχετε;
Ν.Δ.: Δυο πράγματα ισχύουν σίγουρα για την Αριστερά.
Πρώτον: Στους κόλπους της κατέφευγαν πάντοτε κάποια από τα πιο φωτινά μυαλά που φύτρωσαν σ αυτόν τον τόπο.
Δεύτερον: Η αγαπημένη της ενασχόληση είναι να διασπάται (πρέπει κάποτε να αποτελέσει πεδίο έρευνας φυσικών επιστημόνων).
Η Αριστερά θα μπορούσε μετά το '81 , να έχει αλλάξει τον πολιτικό χάρτη της χώρας.Της δόθηκε ευκαιρία (την ευκαιρία ωστόσο να συγκυβερνήσει δεν την άφησε). Με τούτα και με τ' άλλα και με την ικανοποίηση σε κάποιο βαθμό των τότε διεκδικήσεων της μικροαστικής τάξης , άρχισε να χάνει έδαφος.
Οταν κατέρευσε το ανατολικό μπλόκ, η Αριστερά έπρεπε αμέσως να ταρακουνηθεί συθέμελα και να βρει άλλη βάρκα και άλλη ρότα. Αντ'αυτού , έπεσαν σε κόμμα.Από τότε , αυτό που έκαναν ως "πολιτική με όραμα", ήταν να αντιδρούν σε όλα προτείνοντας τις περισσότερες φορές, λύσεις ανέφικτες. Για να μην είμαστε άδικοι όμως πρέπει να της  αναγνωρίσουμε πως στα τελευταία 20 περίπου χρόνια έχει πολλές φορές προειδοποιήσει φωναχτά για μετέπειτα πολύ δυσσάρεστες εξελίξεις.
Συνέβαινε όμως πιστεύω και το εξής. Για τον κόσμο η Αριστερά ήταν πάντα καλός μπροστάρης σε διαδηλώσεις και απεργίες. Όταν όμως ψήφιζε, σκεφτόταν: "να γίνουμε όπως οι Ρώσσοι και οι Πολωνοί, που ζουν μες την φτώχεια και δεν μπορούν να πουν και όχι στο κόμμα; "Και όταν αργότερα χρεωκόπησαν οι χώρες της πάλαι ποτέ κραταιάς Ενωσης δεν αισθανθήκαμε οι περισσότεροι ανακουφισμένοι που ήμασταν έξω από εκείνο το "γαϊτανάκι" του τότε "υπαρκτού Σοσιαλισμού"; Κι έπειτα, αυτό το αντιευρωπαϊκό μένος της , δημιουργούσε πάντα μια συγχυση στον κόσμο. (και πάλι της αναγνωρίζω ότι σε πολλά που αφορούν την Ε.Ε., είχε απόλυτο δίκιο).
Η Αριστερά, από την στιγμή που χάθηκε ο "μπούσουλάς" της και άρχισαν να διαφένονται τα στίφη των βαρβάρων της νέας παγκόσμιας τάξης, δεν μπόρεσε να δείξει στον περισσότερο κόσμο που ακόμα τότε ήταν ανυποψίαστος, βιώσιμες λύσεις για έναν καλύτερο τρόπο ζωής στη γη και αν γινόταν ...και ένα άλλο φεγγάρι. Τώρα, μέσα σ'αυτή την λαίλαπα ίσως είναι πολύ αργά. Κάποιος αισιόδοξος πάλι, θα έλεγε πως τώρα είναι η ώρα της Αριστεράς.

Ένας καλλιτέχνης μπορεί να έχει ημερομηνία λήξης;
Ν.Δ.: Αν κάνατε σε κάποιον αυτή την ερώτηση μέχρι και το '90 περίπου , θα σας απαντούσε σίγουρα "ναι". Όταν εμφανίστηκε ο Πανταζής, ας πούμε , του δίναμε μερικά χρονάκια το πολύ. Κι όμως, υπάρχει κόσμος -και όχι λίγος-που ακόμα τον ακούει. Τις τελευταίες δεκαετίες ό,τι ευτελές βγαίνει, μένει ή -το πιο σύνηθες- ανακυκλώνεται. Προφανώς οι καλλιτέχνες που το εκπροσωπούν είναι πολύ καλοί στο είδος τους και έχουν κάθε λόγο να μείνουν. Και δεν μιλώ ειρωνικά. Κάτι τραβά τους νεοέλληνες στο θνησιγενές.

Θα αντιδράσετε αν δείτε τη μουσική και τα τραγούδια σας να διακινούνται παράνομα στο διαδίκτυο;
Ν.Δ.: Είμαι σίγουρη πως οι περισσότεροι καλιτέχνες και οι εταιρίες βεβαίως ,αντιμετωπίζουν το θέμα μάλλον αρνητικά και απολύτως δικαιολογημένα. Εξ'άλλου , πέρα από τα μεγάλα κέρδη των εταιριών και των καλλιτεχνών μην ξεχνάμε πως πίσω από ένα cd, κρύβονται πολλές οικογένειες. Εγώ, κάθε άλλο, θα το ευχαριστιόμουν ! Δεν θα σκεφτόμουν καθόλου αν εγώ και οι άλλοι  χάναμε χρήματα. Θα άκουγαν την δουλειά μου περισσότερα ζευγάρια αυτιά. Δεν υπάρχει για έναν καλλιτέχνη τίποτα σημαντικότερο, από την αγκαλιά του κόσμου -και αυτό που εννοώ δεν έχει καθόλου να κάνει με την αναγνωρισιμότητα.

Ανήκετε στους καλλιτέχνες που δε "ζουν" από τη μουσική. Εννοώ οικονομικά, εξασκείτε άλλο επάγγελμα. Σας βοηθάει αυτό; Από τη μία σας αφήνει την ελευθερία να δημιουργήσετε έξω από το γρανάζια της μουσικής βιομηχανίας. Από την άλλη, δε σας βγάζει εκτός κλίματος;
Ν.Δ.: Η εργασία μου τελειώνει στο μέρος απ΄ όπου ξεκινά και σε τέτοιες εποχές τολμώ να πω πως αισθάνομαι προνομιούχα σε σχέση με πολλούς άλλους. Τα τραγούδια μου -ευτυχώς ακόμα- τα γράφω στο σπίτι.

Πότε θα δούμε τα επόμενα τραγούδια σας να βγαίνουν από το συρτάρι;
Ν.Δ.: Ειλικρινά, δεν ξέρω αν θα βγουν ποτέ. Έρχονται δύσκολοι χειμώνες. Δεν ξέρω αν θα βρεθεί χέρι να τα βγάλει έξω με τέτοιο κρύο.

 
Οι απόψεις και οι σκέψεις των συνεργατών του Ορφέα δεν ταυτίζονται απαραίτητα με τη γνώμη του περιοδικού.
Απαγορεύεται αυστηρά η χρήση και η αναδημοσίευση του συνόλου ή μέρους των άρθρων του Ορφέα, χωρίς προηγούμενη άδεια των υπευθύνων του περιοδικού και του συντάκτη και χωρίς ταυτόχρονη αναφορά της επωνυμίας του περιοδικού, του ονοματεπωνύμου του συντάκτη και του ακριβούς συνδέσμου του άρθρου

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΥ ΣΤΗΝ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΘΕΜΑΤΑ

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΧΟΛΙΑ

RSS

ΤΑ ΠΙΟ ΔΙΑΒΑΣΜΕΝΑ (90d)

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

ΕΙΠΑΝ - ΕΓΡΑΨΑΝ

Το λαϊκό τραγούδι κάθεται απ’ έξω κρυώνει και πονάει και λεφτά δεν έχει να πληρώσει να μπει μέσα.
Θωμάς Γκόρπας

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ / ΑΥΡΙΟ

Δεν έχουν καταχωρηθεί γεγονότα.

ΤΥΧΑΙΑ TAGS