105 αναγνώστες online
Find us on FacebookJoin us on Facebook
sideBar



Σαββέρια Μαργιολά - «Αλισάχνη»

ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ «Τι έχω να χάσω»

Τάσος Π. Καραντής
Τάσος Π. Καραντής
Πρώτη Παρουσίαση
ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ - «Τι έχω να χάσω»
24.08.2019
Ορφέας | Main Feed
Τάσος Π. Καραντής

Οχτώ χρονών πρωτοτραγούδησε και στα ενννιά του μπήκε στη δισκογραφία! Γι’ αυτό, πολύ σωστά το θέτει κι ο ίδιος, ότι από παιδί τάχτηκε στο δημοτικό τραγούδι.
Μιλάμε για τον Παναγιώτη Λάλεζα, που, αν και μικρότερος από 40, το υπηρετεί σχεδόν 30 χρόνια! Αφορμή για την κουβέντα μας, ο νέος του δίσκος («Οι φίλοι όταν σμίξουνε»/ LEGEND 2010), όπου τραγουδά παραδοσιακά κυκλαδίτικα τραγούδια, αλλά κεντρικό μας θέμα, φυσικά, το δημοτικό τραγούδι στο σύνολό του.
Εξομολογητικός ο Παναγιώτης Λάλεζας, μας μίλησε για τη σχέση του με το δημοτικό, τους δασκάλους του, τα αγαπημένα του είδη, μα και τους χώρους που πρέπει, αλλά και θα μπορούσε να ακουστεί. Ιδιαίτερη αναφορά έκανε στον Γιώργο Παπασίδερη, όπου, όπως μας είπε, η έκτασή της φωνής του είναι εφιαλτική(!) για τους νεότερους τραγουδιστές, αλλά και στον Γιώργο Νταλάρα, που στη χροιά της φωνής του βρίσκει όλη τη δισκογραφία του δημοτικού και του ρεμπέτικου τραγουδιού.
Ο Παναγιώτης Λάλεζας μου είπε ότι διάλεξε το δύσκολο δρόμο κι όχι την εύκολη οδό των λουλουδιών των σουξέ και του ουίσκι, αν όμως διαβάσετε την, από καρδιάς, εξομολόγησή του, στην απάντηση της πρώτης ερώτησης αυτής της συνέντευξης, θα καταλάβετε γιατί αυτή η επιλογή ήταν, γι’ αυτόν, μονόδρομος!

Έχεις πει ότι η κλίση σου στο δημοτικό τραγούδι οφείλεται στον πατέρα σου, ο οποίος τραγουδούσε. Δεν ακολουθούμε όμως πάντα κι όλοι αυτό που κάνουν οι πατεράδες μας. Τι ήταν λοιπόν αυτό που σε έκανε να πάρεις, αμετάκλητα, μια τέτοια απόφαση ζωής;
Παναγιώτης Λάλεζας: Πράγματι, στον πατέρα μου οφείλω την αγάπη μου για την  δημοτική μας μουσική και φυσικά στην ίδια. Από αυτόν άκουσα και έμαθα τα πρώτα μου τραγούδια και μάλιστα  από την πρώτη στιγμή με έριξε στα βαθιά. Μου μάθαινε κλέφτικα και τσάμικα, χωρίς να με φθάσει προοδευτικά σ' αυτά, δηλαδή ξεκινώντας από το "Ένα νερό κυρά Βαγγελιώ" και τη "Σαμιώτισσα", κάτι που θα έκανε ένας σύγχρονος “δάσκαλος” για να προσεγγίσει καλύτερα ένα παιδί και να του κάνει αρεστή αυτή τη μουσική. Παράλληλα με τις σπουδές στον πατέρα, από την πρώτη στιγμή της μάθησης μου με μύησε στις ηχογραφήσεις του γραμμοφώνου και μου έκανε γνωστούς τον Γ. Παπασιδέρη, την Μηττάκη και τον Ρούκουνα. Αυτοί ήταν οι δάσκαλοί μου! Καθημερινά ποτιζόμουν μ' αυτούς και στα όνειρά μου τραγουδούσα μαζί τους σε κοινά πάλκα. Αργότερα στην εφηβεία με την ενασχόλησή μου  σε βάθος με το δημοτικό τραγούδι, μου “αποκαλύφθηκε”  η υψηλή ποίηση που το διακατέχει, η ποικιλία του σε ήχους και ρυθμούς και η τεράστια θεματολογία. Π.χ. τραγούδια της ξενιτιάς, της αγάπης, του γάμου, της ποιμενικής και αγροτικής ζωής ,τα μοιρολόγια, τα κάλαντα και προπάντων, για εμένα, τα ιστορικά τραγούδια της επανάστασης. Ρίγη περνούσαν το κορμί μου και βαθιά συγκίνηση με διακατείχε όταν άκουγα αυτά τα τραγούδια.
Μου έφερναν δάκρυα στα μάτια τα κατορθώματα των προγόνων μας για την λευτεριά μας. Αυτά τα τραγούδια τα βάζω πρώτα, γιατί αν υπάρχει λευτεριά και ειρήνη τότε λειτουργούν καλύτερα οι άλλες θεματικές ενότητες που προανέφερα. Έτσι λοιπόν παιδί ακόμα τάχτηκα στο δημοτικό τραγούδι και στον τρόπο ζωής που μας διδάσκει σε κάθε στίχο του για το σωστό και το άδικο, το ηθικό και το πρόστυχο και ορκίστηκα να το ταξιδέψω ως τα πέρατα της γης. Να μάθουν την μεγαλοπρέπειά του και μαζί με άλλους ρομαντικούς να μην το αφήσουμε να πεθάνει αλλά να το παραδώσουμε στα παιδιά μας και στα παιδιά των παιδιών μας, όχι απλά το τραγούδι την Ελλάδα που κρύβεται μέσα του.

Μπήκες στη δισκογραφία 9 ετών και πρωτοτραγούδησες ζωντανά στα 12 σου, πολύ μικρός! Έχοντας, δηλαδή, συμπληρώσει 2,5 και 3 δεκαετίες στο τραγούδι, ενώ δεν είσαι ακόμα ούτε 40 ετών, το θεωρείς θετικό, ότι έχεις ακόμα πολύ δρόμο μπροστά σου ή κάπου έχει αρχίσει και μια κούραση ή και ρουτίνα;
Π.Λ.: Στην  δισκογραφία μπήκα στα εννιά μου χρόνια. Πρωτοτραγούδησα στα οχτώ, σε μια συναυλία που έγινε αφορμή για την πρώτη δισκογραφική δουλειά. Μετά τον δίσκο αυτό ήρθαν και οι πρώτες εμφανίσεις  σε διάφορες εκδηλώσεις. Από τα 12 μου τραγουδώ μέχρι το πρωί τα καλοκαίρια στα τοπικά πανηγύρια. Κούραση και ρουτίνα δεν υπάρχει γιατί έχω να κάνω συνεχώς με νέα πράγματα, από το Μωριά στη Ρούμελη, από τη Ρούμελη  στην Ήπειρο, από τη  Θεσσαλία στη Σμύρνη, στις Κυκλάδες, πότε κλέφτικα, αμανέδες, Σαρακατσάνικα, αρβανίτικα, από την άλλη  νέοι συνεργάτες στην πορεία, μια οικογένεια που με στηρίζει, η αγάπη του κόσμου, τι άλλο  θέλω; Σε δυο χρόνια συμπληρώνω 30 χρόνια στην δισκογραφία και θέλω να το γιορτάσω, με όλους τους καλούς μου φίλους  και να υποσχεθώ άλλα 30. Ίσως να γίνει και κάποιο cd που να έχει τραγούδια από όλη τη διαδρομή παιδί -έφηβος -άνδρας. 

Μετράω 30 προσωπικούς δίσκους, 27 συμμετοχές σε cd και 8 σε dvd. Μεγάλη, όντως, παραγωγή, που θα την σύγκρινα, ποσοτικά, στο χώρο του σύγχρονου τραγουδιού, μόνο με τα πιο δημοφιλή κι ιστορικά ονόματα. Θεωρείς, ότι με ένα τέτοιο έργο και προσφορά, έχεις την αναγνωρισιμότητα που σου πρέπει στο χώρο του δημοτικού τραγουδιού, αλλά και γενικότερα;
Π.Λ.: Από την πρώτη στιγμή που ξεκίνησα ένιωσα την αγάπη του κόσμου και αναγνωρίστηκα αμέσως σαν “παιδί θαύμα” από την κρατική τηλεόραση. Στην πορεία κατάφερα με πολύ δουλειά να επιστρέψω μετά την εφηβεία και να με πάρει ο κόσμος στα σοβαρά σαν ώριμο δημοτικό  τραγουδιστή, κάτι που δεν έχει γίνει τώρα με τα “παιδιά θαύματα".

Το ότι σπούδασες βυζαντινή μουσική κι ορθοφωνία κι το ότι γνωρίζεις όργανα (λαούτο, κλαρίνο), που, συγκεκριμένα, πιστεύεις ότι σε κάνει να υπερτερείς – πέρα από τη φωνή και το ταλέντο σου - ως ερμηνευτής, σε σχέση με τους παλιούς δημοτικούς τραγουδιστές που δεν είχαν τη θεωρητική κατάρτιση;
Π.Λ.: Όλα αυτά είναι τα εργαλεία μου, τα εφόδιά μου για  να μελετήσω τους μυστικούς κώδικες, να αποκρυπτογραφήσω και να εισχωρήσω σε βάθος στην τεχνική των δασκάλων μου. Μπορεί να είναι ο Παπασιδέρης σε ένα κλέφτικο, ο Ρούκουνας σε έναν αμανέ ή μια γιαγιά στη Μάνη που θα καταγράψω ένα μοιρολόι και που θα πρέπει να το αποδώσω κάποια στιγμή.

Έχεις αναφέρει ότι αγωνίζεσαι για τη διάσωση και διάδοση του εθνικού (δημοτικού) μας τραγουδιού. Ήθελα να έχω τη γνώμη σου στην εξής άποψη που θέτουν αρκετοί: το δημοτικό τραγούδι έχει σταματήσει, εδώ και πολλά χρόνια, να εξελίσσεται, άρα αποτελεί, πλέον, μόνο ένα ιστορικό είδος.
Π.Λ.
: Συμφωνώ με αυτή την άποψη, η πολιτιστική μας κληρονομιά είναι μεγάλη υπόθεση και δεν πρέπει να παίζουμε με τόσο σοβαρά ζητήματα. Θα αναιρέσω την άποψή μου αν γραφτεί κάτι που θα είναι ικανό να αντέξει στο χρόνο και που να έχει την αποδοχή του ελληνικού λαού.

Από την άλλη, βέβαια, έχουμε και μια συνεχή παραγωγή καινούριων τραγουδιών, που πατούν σε παραδοσιακά μουσικά μοτίβα και χρησιμοποιούν σύγχρονο στίχο, αλλά, τις περισσότερες φορές, είναι τόσο κακόγουστος, που δυσφημεί το καθεαυτό παραδοσιακό τραγούδι, θυμίζω την απαξιωτική έκφραση “στα κλαρίνα”. Νομίζεις, λοιπόν, ότι πρέπει να γίνεται προσπάθεια γραφής και νέων τραγουδιών παραδοσιακού ύφους ή, μόνο, να διασώζουμε και να διαδίδουμε τα υπάρχοντα αυθεντικά δημοτικά;
Π.Λ.
: Το δημοτικό τραγούδι για εμένα είναι ένας παλιός αμύθητος θησαυρός, κλεισμένος σε ένα σεντούκι, με περίτεχνες δημιουργίες, πετράδια, ανεκτίμητα κοσμήματα, από μοναδικούς μαστόρους, φτιαγμένα στο χέρι με ατέλειωτες ώρες δουλειάς και κάποιοι σήμερα ανοίγουν το σεντούκι και προσθέτουν τις δημιουργίες τους. Αυτές όμως είναι φτιαγμένες από τσίγκο και φουσκί. Αυτοί βέβαια είναι καλύτεροι από κάποιους που κλέβουν μέρος του θησαυρού.
Αυτή η μουσική είναι στο πετσί μας, είναι το σπίτι μας, είναι η οικογένειά μας, άρα είναι οικείο άκουσμα και είναι μια συνταγή επιτυχίας στους σύγχρονους "έντεχνους"  συνθέτες να πλασάρουν στην αγορά ένα προϊόν “λάιτ”. Φανταστείτε να κυκλοφορήσει κρασί με 90 % νερό για αυτούς που δεν πίνουν κρασί. Να ξεκαθαρίσουν τα πράγματα και ο κάθε κατεργάρης να πάει στον πάγκο του. Ανακεφαλαιώνοντας, κατ’ εμέ, εφόσον μας είναι αδύνατον να δημιουργήσουμε μουσικά έργα σαν αυτά που κληρονομήσαμε, ας τα φυλάξουμε σαν λείψανα αγίων και να περιοριστούμε στο προσκύνημα και στην περιφορά τους
.


Ποια είναι τα δικά σου αγαπημένα είδη δημοτικών τραγουδιών;
Π.Λ.: Τα κλέφτικα τραγούδια της τάβλας που τα συναντάμε στο Μοριά και τη Ρούμελη. Ο στίχος τους, η λεβεντιά τους, η εναλλαγή στους μουσικούς δρόμους, είναι μοναδική και δεν μπορεί να αφήσει ασυγκίνητο οποιονδήποτε μουσικό ή τραγουδιστή.







Τραγουδάς αλλά κι έχεις δισκογραφήσει αρβανίτικα τραγούδια. Θα ήθελα να μου πεις για τη σχέση σου με το αρβανίτικο τραγούδι και πως προέκυψε. 
Π.Λ.: Η καταγωγή του παππού μου είναι από Σπέτσες με προπάππο αρβανίτη ναυμάχο πυρπολητή. Ο πατέρας μου μιλάει αρβανίτικα και έτσι έμαθα κι εγώ. Στο παρελθόν τραγούδησα ένα δίσκο με αρβανίτικα τραγούδια της περιοχής της Αργολιδοκορινθίας από την συλλογή του πατέρα μου και στα σκαριά είναι και ο επόμενος δίσκος με αρβανίτικα από καταγραφές δικές μου. Οι αρβανίτες προσέφεραν πολλά στο έθνος και κακιώνω με κάποιους που μας βλέπουν σαν μειονότητα της Αλβανίας, όταν οι προγονοί μας ήταν χριστιανοί και έχυσαν το αίμα τους για αυτή την πατρίδα.

Το έχεις δηλώσει, αλλά και φαίνεται στον τρόπο που τραγουδάς – παρότι έχεις ισχυρή προσωπική κι αναγνωρίσιμη ερμηνευτική ταυτότητα – ότι ο Γιώργος Παπασίδερης είναι “δάσκαλός” σου. Ποιο, κατά τη γνώμη σου, είναι το στοιχείο αυτό που κάνει τον Παπασίδερη τόσο μοναδικό κι ανεπανάληπτο στο χώρο του δημοτικού τραγουδιού;
Π.Λ.: Η φωνή του. Σιδερένια, στεντόρεια, εύστροφη και εκφραστική, η έκτασή του εφιαλτική για όλους εμάς τους νεότερους. Ένας χείμαρρος ήταν ο Παπασιδέρης. Είναι αξεπέραστος!!! Στη δουλειά μου όμως δεν με επηρεάζει η  αγάπη μου για τον Παπασιδέρη. Σε κάθε τόπο-περιοχή που ερμηνεύω τραγούδια  σέβομαι  το τοπικό τους ιδίωμα, τους ντόπιους τραγουδιστές και τα χρώματα της περιοχής π.χ. Ήπειρο, Θράκη, νησιά. Τον Παπασιδέρη τον βλέπουμε σαν όργανο, σαν βιολί του Στραντιβάιρους, σαν λαούτο του Κοπελιάδη και βελτιώνουμε  τον ήχο μας μελετώντας τον.

Ποια άλλα είδη τραγουδιού λες ή θα ήθελες να πεις και τι μουσική ακούς από το σύγχρονο ελληνικό, αλλά και ξένο, μουσικό τοπίο;
Π.Λ.: Συνήθως δεν ακούω τίποτα άλλο, ούτε πειραματίζομαι σε άλλο είδος τραγουδιού για να μην επηρεάζομαι και  να μην αλλάξει η τοποθέτηση της φωνής μου. Αν το παραβώ ποτέ, το κάνω για δυο μόνο τραγουδιστές, ν' ακούσω τον Καζαντζίδη και την Ούμ Καλσούμ.

Συνεργάστηκες με τον Γιώργο Νταλάρα και την ορχήστρα της «Εστουδιαντίνας», σ’ έναν, βραβευμένο κι επιτυχημένο εμπορικά, δίσκο («Smyrne»). Πως προέκυψε αυτή η γνωριμία σου κι η συνεργασία σου; Τι σηματοδοτεί για σένα, ως νεότερο ερμηνευτή, ένα όνομα σαν του Νταλάρα στο χώρο του τραγουδιού μας;
Π.Λ.: Το προξενιό το έκανε ο Ανδρέας Κατσιγιάννης, ο οποίος έδωσε σε demo την ηχογράφηση μου , στο "Μανέ της καληνυχτιάς". Μ΄ άκουσε ο Νταλάρας και εκφράστηκε έτσι για την φωνή μου και τον τρόπο ερμηνείας μου. Τους ευχαριστώ. Στην χροιά του Νταλάρα βρίσκω όλη την δισκογραφία του δημοτικού και του ρεμπέτικου τραγουδιού. Αυτός είναι ο Νταλάρας για μένα! Ο χρυσός κρίκος που με ενώνει με το όνειρο.

Ο Νταλάρας έχει εκφραστεί με τα καλύτερα λόγια για τη φωνή σου κι έχει εκδηλώσει το ενδιαφέρον να κάνει την παραγωγή σ’ έναν δίσκο σου. Προβλέπεται να υλοποιηθεί αυτή η παραγωγή κι, αν ναι, θα περιλαμβάνει παραδοσιακά ή καινούρια τραγούδια και τι ύφους; 
Π.Λ.: Για εμένα θα είναι μεγάλη χαρά και τιμή και θα υλοποιηθεί όταν έρθει η ώρα, γιατί ο Γιώργος το σκέφτεται σοβαρά και κρατά τις υποσχέσεις του. Θα ήθελα να μην πειραματιστούμε σε κάτι καινούριο παρά να κάνουμε ένα ωραίο δίσκο με δημοτικά τραγούδια έχοντας μαζί μας και τον μοναδικό Νίκο Φιλιππίδη στο κλαρίνο.

Στον πρόσφατο δίσκο σου που μόλις κυκλοφόρησε («Οι φίλοι όταν σμίξουνε», Legend/2010) τραγουδάς παραδοσιακά κυκλαδίτικα τραγούδια. Πως προέκυψε αυτή η δουλειά;
Π.Λ.: Η παρέμβαση νέων Κύθνου στο πρόσωπο του ΓΙΩΡΓΗ ΒΕΝΕΤΟΥΛΙΑ, προέδρου της, πριν δυο χρόνια μου ζήτησαν να προλογίσω την τότε τρέχουσα δισκογραφική προσπάθειά τους, σαν νέος ώριμος καλλιτέχνης και το δέχτηκα. Όπως δέχτηκα να συμμετέχω και ερμηνεύοντας ένα τραγούδι σ' αυτό το cd με τραγούδια του γάμου από την Κύθνο , στο “ΧΡΥΣΟ ΔΕΝΤΡΙ”. Στην συνέχεια πήγα στο νησί σε δυο συναυλίες και ήρθα σε επαφή με τους ντόπιους μουσικούς και μερακλήδες χορευτές και βίωσα την αγάπη τους .Έτσι μου πρότειναν στο επόμενο  cd να τραγουδήσω εγώ. Έτσι αρχίσαμε δουλειά. Ακούγαμε ξανά και ξανά τραγούδια και διαλέγαμε ώστε να μην αδικήσουμε κανένα νησί και να εκφραστούν όλα τα  κυκλαδονήσια και το σπουδαιότερο να μην το αδικήσω εγώ. Τελικά πήγαν όλα καλά! Οι προσπάθειές μας έπιασαν τόπο. Είχαμε την τύχη το cd να κυκλοφορήσει από τη  LEGEND  (ευχαριστούμε θερμά την κυρία Θηβαίου και τον κύριο Γιαννίκο γι' αυτό) και να φτάσει ευκολότερα στους φίλους μας.

Είναι δύσκολο ένας ερμηνευτής του στεριανού δημοτικού τραγουδιού, όπως εσύ, να τραγουδάει νησιώτικα; Είναι θέμα μελέτης και γνώσης ή και βιώματος, προφοράς και χροιάς;
Π.Λ.: Είναι πολύ δύσκολο έως και ακατόρθωτο, αν το αγαπάς όμως υπάρχει τρόπος να το προσεγγίσεις. Θεωρώ πως ο ερμηνευτής είναι σαν τον ηθοποιό. Καλείται να ερμηνεύσει ρόλους σε όλες τις αποχρώσεις από δράμα σε κωμωδία και αυτό το καταφέρνει  με το ταλέντο του, αν έχει, και με την φοίτηση του στη δραματική σχολή. Στην περίπτωση του ερμηνευτή χρειάζεται ταλέντο, επαρκής έκταση φωνής, γνώσεις βυζαντινής μουσικής και τροπικής μουσικής (μακάμ),βίωμα. Και αν δεν έχει βιώματα από ένα τόπο τα αποκτά με τη μέθοδο της επανάληψης. Μελέτη σε ηχογραφήσεις, από τους παλαιότερους και σπουδαιότερους της περιοχής που καλείσαι να αποδόσεις. Τελευταίο και σημαντικό η ντοπιολαλιά που κι αυτή την  αποκτάς.

Υπάρχουν κάποια τραγούδια, απ’ όλο αυτό το υλικό τραγουδιών του Αιγαίου, που θεωρείς ότι ταίριαξαν καλύτερα στη φωνή σου ή σε συγκίνησαν περισσότερο;
Π.Λ.: Με συγκινούν τα τραγούδια από τα Δωδεκάνησα και είναι άμεσα στα μουσικά σχέδιά  μου ένας τέτοιος δίσκος.

Σκοπεύετε να παρουσιάσετε κάπου ζωντανά αυτά τα παραδοσιακά κυκλαδίτικα τραγούδια;
Π.Λ.: Σε κάθε γλέντι που βρίσκομαι κατά την διάρκεια της βραδιάς το κέφι κορυφώνεται με τα νησιώτικα τραγούδια. Αυτό έκανα και παλαιότερα και ένας ακόμα λόγος τώρα που υπάρχει το cd. Θα γίνει και επίσημα παρουσίαση του cd και εκεί θα έχουν την ευκαιρία οι φίλοι μου να τ' ακούσουν όλα ζωντανά.

Και, μια που μίλησα για ζωντανή παρουσίαση. Το δημοτικό τραγούδι, στεριανό και νησιώτικο, είναι συνδεδεμένο με το πανηγύρι, αυτός είναι ο παραδοσιακός του χώρος, αλλά, θα έλεγα, όχι κι ο ιδανικότερος μουσικά κι ηχητικά. Φαντάζεσαι κι επιθυμείς την παρουσίαση δημοτικών τραγουδιών σε κάποιον άλλον χώρο, όπου το κοινό θα μπορεί να τα ακροαστεί επί της ουσίας κι όχι να τα χορέψει; Κι, αν ναι, σε ποιον;   
Π.Λ.: Θα μου άρεσε να γίνουν  κύκλοι εμφανίσεων, με διάφορες θεματικές ενότητες και να παρουσίαζα το δημοτικό τραγούδι σε θέατρα και μουσικές σκηνές. Στις εμφανίσεις μου το καλοκαιράκι στην επαρχία εγώ και οι συνεργάτες μου δίνουμε έμφαση στο θέμα του ήχου προσπαθώντας για ένα  άρτιο αποτέλεσμα χωρίς φιοριτούρες και ψεύτικα στολίδια. Ο φυσικός χώρος αυτής της μουσικής είναι η πλατεία του χωριού, όπου τραγούδι και χορός πιασμένα χέρι - χέρι συνεχίζουν το ταξίδι τους στο χρόνο.

Ο φιλόλογος Γιώργης Βενετούλιας – από την Πολιτιστική Παρέμβαση Νέων Κύθνου – που προλογίζει το δίσκο σου, γράφει για σένα, ότι στο χώρο της παραδοσιακής μας μουσικής είσαι πλέον ο εθνικός μας τραγουδιστής! Μεγάλη και τιμητική κουβέντα! Ανάλογο όνομα, με εθνική διάσταση, γνωρίζω μόνο του Νταλάρα, στο χώρο του σύγχρονου ελληνικού τραγουδιού. Μεγάλο όμως και το βάρος κι η ευθύνη! Ποια είναι λοιπόν τα άμεσα αλλά και πιο μακρόπνοα σχέδια του Παναγιώτη Λάλεζα;               
Π.Λ.: Δεν το λέει μόνο ο Γιώργης αλλά και όλοι στο σπίτι μου, χο,χο,χο!!!! Για να σοβαρευτούμε, ο Γιώργης είναι καλός φίλος και ίσως υπερβάλει με αυτή την δήλωση. Τον ευχαριστώ πολύ. Αν είχαμε κι άλλους σαν τον φιλόλογο-συγγραφέα-λαογράφο Βενετούλια, ο πολιτιστικός  θησαυρός μας  θα σώζονταν. Βάρος και ευθύνη αισθάνομαι, όπως ένας  κληρικός όπου κηρύττει τον λόγο του Θεού, που πρέπει να κάνει πάντα το σωστό και είναι βαριά η καλογερική. Μόνος μου επέλεξα το δύσκολο αυτό δρόμο και όχι την εύκολη οδό των σουξέ, των λουλουδιών και του ουίσκι. Τα σχέδιά μου για το μέλλον, αν και εφόσον έχω προσωπική και οικογενειακή  υγεία, είναι να συνεχίσω κι άλλο την  καταγραφή τραγουδιών και να τα αποτυπώσω ερμηνεύοντάς τα στην δισκογραφία και παραδίδοντάς τα στις επόμενες  γενιές.

Επισκεφτείτε την επίσημη ιστοσελίδα του Παναγιώτη Λάλεζα: www.lalezas.gr

Οι φωτογραφίες είναι από το προσωπικό αρχείο του Παναγιώτη Λάλεζα

Οι απόψεις και οι σκέψεις των συνεργατών του Ορφέα δεν ταυτίζονται απαραίτητα με τη γνώμη του περιοδικού.
Απαγορεύεται αυστηρά η χρήση και η αναδημοσίευση του συνόλου ή μέρους των άρθρων του Ορφέα, χωρίς προηγούμενη άδεια των υπευθύνων του περιοδικού και του συντάκτη και χωρίς ταυτόχρονη αναφορά της επωνυμίας του περιοδικού, του ονοματεπωνύμου του συντάκτη και του ακριβούς συνδέσμου του άρθρου

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΥ ΣΤΗΝ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΥ ΣΕ ΑΛΛΕΣ ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΘΕΜΑΤΑ

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΧΟΛΙΑ

RSS

ΤΑ ΠΙΟ ΔΙΑΒΑΣΜΕΝΑ (90d)

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

ΕΙΠΑΝ - ΕΓΡΑΨΑΝ

Δεν έχει τοίχους η χαρά δεν έχει χώρισμα η αγάπη.
Γιάννης Ρίτσος

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ / ΑΥΡΙΟ

25/8/1934 Γεννήθηκε ο τραγουδιστής Γιάννης Βογιατζής

ΤΥΧΑΙΑ TAGS