91 αναγνώστες online
Find us on FacebookJoin us on Facebook
sideBar



Σαββέρια Μαργιολά - «Αλισάχνη»

ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ «Τι έχω να χάσω»

Τάσος Π. Καραντής
Τάσος Π. Καραντής
Πρώτη Παρουσίαση
ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ - «Τι έχω να χάσω»
24.08.2019
Ορφέας | Main Feed

Συνεντεύξεις

Τάσος Π. Καραντής

Ευλογήθηκε – όπως μου είπε – με σημαντικές συναντήσεις στη ζωή του, αλλά, μας ανταπέδωσε αυτήν την ευλογία με σημαντικά τραγούδια που μας χάρισε. Νέος δίσκος για τον Κώστα Λειβαδά(«Κρατήσου απ’ τη στάχτη», LEGEND/ 2010) - του οποίου ο «ΟΡΦΕΑΣ» είναι χορηγός επικοινωνίας - και μια κουβέντα σε βάθος, που ξεκίνησε από το “μυστικό” για να εξελιχθείς και να αντέξεις στο χώρο του τραγουδιού και κατέληξε στο τι πρέπει να ανακαλύψει ξανά μέσα του ο νεοέλληνας.
Από ’κει και πέρα, μιλήσαμε για το ρόλο του τραγουδοποιού και του τραγουδιστή στο τραγούδι, για τις τρεις μούσες του στη δισκογραφία, αλλά και για τους συνοδοιπόρους στον πρόσφατο δίσκο του. Επεκταθήκαμε, ακόμα, σε θέματα, όπως ο cinematic στίχος και φτάσαμε στο κεντρικό κομμάτι του νέου του cd που είναι το «Όχι μπάλα στο σαλόνι». «Ο τελευταίος να κλείσει την πόρτα», είναι ο τίτλος του πρώτου τραγουδιού του δίσκου του, αλλά ακόμα, υπάρχει ελπίδα! Ακούστε αυτόν το δίσκο του Κώστα Λειβαδά κι ανακαλύψτε την!

Ωδείο, πιάνο, γκρουπάκια, Γιώργος Δημητριάδης, είσοδος στη δισκογραφία. Ήρθαν όλα ομαλά κι εύκολα;
Κώστας Λειβαδάς: Θα έλεγα πως ευλογήθηκα από νωρίς με μερικές πολύ σημαντικές συναντήσεις στη ζωή μου. Όμως, φυσικά, όπως όλα γύρω από τις Τέχνες στην Ελλάδα, χρειάστηκε σχεδόν πάντα διπλός κόπος για να επιτευχθεί το οτιδήποτε. Σήμερα είναι ακόμα χειρότερα: χρειάζεται τριπλός. Η δουλειά και η επικοινωνία των τραγουδιών είναι πάντα μέρος του μυστικού για να αντέξεις στη δουλειά. Το ταλέντο δεν αρκεί, ούτε οι συγκυρίες. Ο χαρακτήρας και η βοήθεια του Θεού προηγούνται. Ακόμη και το ότι ξεκίνησα την πορεία μου στο πιο παλιό τζαζ μπαρ στην Ελλάδα, το Fagotto στα Χανιά, ήταν μοναδική ευλογία και τύχη (έγινε τυχαία μέσα σε μια νύχτα) αλλά χρειάστηκε σκληρή, αληθινή δουλειά για να στηθεί και να αντέξει.

Έχεις δηλώσει «θέλω να είμαι τραγουδοποιός», έχεις κάνει όμως – ως συνθέτης - χρυσούς δίσκους με σημαντικά και σπουδαία ονόματα (Β. Παπακωνσταντίνου, Τσαλιγοπούλου, Κότσιρας). Μήπως, τελικά, το τραγούδι, όσο κι αν το ερμηνεύει με πειστικότητα ο ίδιος ο δημιουργός του, θέλει τον τραγουδιστή του;
Κ. Λ.
: Δε θα έλεγα ότι υπάρχει τέτοιος κανόνας. Απεναντίας πιστεύω πως, στην ψυχή του τραγουδιού – τις περισσότερες φορές - υπάρχει η φωνή του τραγουδοποιού. Αναπόφευκτα, μιας και αυτός είναι η πηγή από την οποία ξεπήδησε το έργο, το τραγούδι. Απ’ την άλλη, για διαφορετικούς λόγους κάθε φορά - το είδος του τραγουδιού (π.χ. λαϊκό, δημοτικό), η θηλυκότητά του, η έκταση της μελωδίας - ένας σπουδαίος τραγουδιστής που θα συντονιστεί με το τραγούδι, μπορεί να το απογειώσει στα ύψη. Μπορεί όμως και να το παγιδεύσει συναισθηματικά. Μπορεί.

Και μια μιλάμε για το ρόλο του τραγουδιστή στα τραγούδια, θεωρώντας όλο το έργο σου, μου δίνεται η εντύπωση ότι ή Τσαλιγοπούλου κι η Μπάμπαλη είναι οι “μούσες” σου. Έτσι είναι;
Κ. Λ.: Αν κανείς προσθέσει τη Γιώτα Νέγκα δίπλα τους, μιλάμε για τα τρία πρόσωπα, τρεις υπέροχες γυναίκες, που έχουν τραγουδήσει το μεγαλύτερο μέρος των τραγουδιών που έχω γράψει! Μάλιστα, με την Ανδριάνα έχουμε γράψει και τραγούδια μαζί, φέτος συμπληρώνω δέκα χρόνια από την πρώτη φορά που παίξαμε πιάνο – φωνή μαζί. Η Ελένη είναι η πιο μεγάλη αδερφή που δεν είχα στη ζωή, μας συνδέουν τόσες πολλές στιγμές αληθινής παρέας και στήριξης και πολύ μεγάλες επιτυχίες από τα τραγούδια που ονειρευτήκαμε και ηχογραφήσαμε. Είναι αλήθεια πως, με τα χρόνια, ακούω τις φωνές τους όταν γράφω και συγκινούμαι μόνο που το λέω. Καμιά φορά τις ρωτάω: “Μήπως είμαι εγώ η μούσα σας”;!

Ένα άλλο όνομα που, όπως έχεις πει, είναι από τις πιο επιδραστικές φωνές και παρουσίες σε εσένα, είναι ο Γιώργος Ρωμανός. Τι είναι αυτό που έχει κι επιδρά πάνω σου; 
Κ. Λ.
: Ο Γιώργος είναι μάγος. Απ’ τις “Μπαλάντες” ως το “Κράμα”(προσωπικά άλμπουμς) και απ’ το Χατζιδάκι ως το μοναδικό τραγούδι άλλου συνθέτη που τραγούδησε ποτέ (“Άγγελοι μ’ ένα φτερό”). Είναι ζωντανή ιστορία. Είναι ευγενής, παιδί και σοφός μαζί. Μουσικάνθρωπος πέρα ως πέρα. Ένας μουσικός που μελετάει πάντα πολλές ώρες τη μέρα. Ταυτόχρονα, με τα χρόνια εξελιχθήκαμε φίλοι. Το χιούμορ του, η διακριτικότητά του και οι χαρισματικές του αφηγήσεις παραμένουν σε πρώτο πλάνο. Και δύο τελευταία σημαντικά. Έχουμε γεννηθεί την ίδια μέρα, 16 Μαΐου και παρακολουθούμε και οι δύο με πάθος όλα τα σπορ. Χρειάζονται κι άλλα;

Συμπληρώνεις 15 χρόνια στη δισκογραφία, μια άτυπη επέτειος, όπως λες. Μετράω όμως 3 προσωπικούς δίσκους σου ως τραγουδοποιός και πολύ περισσότερους ως συνθέτης (προσωπικοί & συμμετοχές). Τι καθόρισε τη  μέχρι τώρα δισκογραφική διαδρομή σου;
Κ. Λ.
: Το cd αυτό είναι το τέταρτο προσωπικό, κατ’ αρχήν για να εξηγούμαστε. Είναι αλήθεια ότι θα μπορούσα - γιατί πρώτα από όλα υπάρχει το υλικό - να έχω κυκλοφορήσει τουλάχιστον άλλα δύο άλμπουμς με πρωτότυπο υλικό και σίγουρα ένα λάιβ. Όμως οι επιτυχημένες συνεργασίες που επιλήφθηκα με άλλους τραγουδιστές, η δίνη της δουλειάς που πολλές φορές σε βγάζει χρονικά πιο δίπλα από εκεί που περίμενες, και κυρίως το στοιχείο του χαρακτήρα μου να αποφεύγει να κάνει δύο και τρία πράγματα διαφορετικά μαζί την ίδια περίοδο – ποτέ δε συμφωνούσα με τα πολλά καρπούζια στην ίδια μασχάλη γιατί η προχειρότητα στη σύνθεση παραμονεύει πάντα - δημιούργησαν το τοπίο που περιγράφεις. Τώρα νιώθω την προσωπική μου δισκογραφία ξανά σε πρώτο πλάνο. Αυτό θέλω να κάνω. Υπάρχουν πράγματα που θέλω να πω εγώ ο ίδιος που με καίνε. Με τον ίδιο τρόπο, που, όπως, για παράδειγμα, είτε με εμένα στιχουργό(βλ. τραγούδι “Το πρόσωπό σου” στον τελευταίο δίσκο του Στόκα), είτε διά στόματος άλλων στιχουργών, όπως έγινε με τον Ελευθερίου και τον Φασουλά, είτε γράφοντας με τον Κραουνάκη και τη Λίνα στο τελευταίο cd της Παπίου, ειπώθηκαν πράγματα που με καίνε. Απλά όταν έρχεται η ώρα για να ξανατραγουδήσεις ο ίδιος τα τραγούδια σου πάντα η λύτρωση μέσα από την ολοκληρωμένη έκφραση μοιάζει πιο δυνατή.

Έχεις υπογράψει τη μουσική για κινηματογραφική ταινία(«Πρώτη φορά νονός») και για σήριαλ («Οι ιστορίες του αστυνόμου Μπέκα»). Τι είναι αυτό που φέρνει την έμπνευση σε μια παραγγελία και πως λειτουργεί - αν λειτουργεί διαφορετικά – ο συνθέτης γράφοντας με έμπνευση όχι, κυρίως, το λόγο, αλλά την εικόνα;
Κ. Λ.
: Η αλήθεια είναι ότι πάντα ένιωθα πως λειτουργώ εκ φύσεως κινηματογραφικά, πλάθοντας εικόνες κυρίως με τους στίχους μου και παράλληλα με τη μουσική βέβαια, όπως τελευταία με τη μουσική που γράψαμε για πιάνο και λύρα με τον Πάρι Περισυνάκη για το Χοροθέατρο. Ένα ευφάνταστο και χαρισματικό σενάριο, ένας μυθικός ήρωας και οι επιρροές από την εποχή που έζησε, ο τόπος που διαδραματίζεται το έργο, π.χ. Κρήτη – απ’ όπου κατάγομαι - και κυρίως όπως λες, εικόνες που ψάχνουν τη μουσική για να ολοκληρωθούν παρέα, όλα αυτά είναι κάποιες πολύ ισχυρές πηγές έμπνευσης. Και καλό είναι κατά παραγγελία, ότι κι αν συμπεριλαμβάνει κανείς στις Τέχνες, να παίρνει το χρόνο του. Από την άλλη όταν έγγραφα τους στίχους στο “Σαν να μην πέρασε μια μέρα”, πάλι εικόνα έβλεπα μπροστά μου. Με εννοείς;

Στον καινούριο σου δίσκο έχεις κομμάτια που ενώ σχολιάζουν στιχουργικά αιχμηρά τη σημερινή πραγματικότητα, μουσικά κι ερμηνευτικά δεν είναι καταγγελτικά, όπως τουλάχιστον το γνωρίζουμε από την παράδοση του ελληνικού πολιτικού τραγουδιού ή του ελληνικού ροκ που κραυγάζει. Είναι θέμα προσωπικής ιδιοσυγκρασίας αυτή η αφηγηματική και με κάπως περιπαιχτικό ύφος προσέγγισή σου;
Κ. Λ.: Αφηγηματική ναι, πικρόχολη και ειρωνική και ενίοτε περιπαιχτική. Πολύ με συγκινεί η παρατήρησή σου. Ασφαλώς είναι θέμα προσωπικής ιδιοσυγκρασίας, όπως και των επιρροών που αγάπησα και όλων των στοιχείων που διαμορφώνουν την αισθητική ενός ανθρώπου. Το ρεμπέτικο κυρίως, όπως και τα blues διαθέτουν αυτά τα στοιχεία της αυτοκριτικής, του αυτοσαρκασμού και της ειρωνείας. Υπάρχουν βέβαια και πολιτικά τραγούδια ελληνικά, και αρκετά που δε θα έλεγες ότι είναι απλά καταγγελτικά όπως και ελληνικό ηλεκτρικό τραγούδι που δεν κραυγάζει απλά αλλά εμβαθύνει. Υπάρχει και ο Μπρεχτ με τον Βάιλ και ο Ερωτικός Χατζιδάκις που είναι βαθύτατα πολιτικός. Υπάρχουν πολλά πράγματα τα τελευταία σαράντα χρόνια στο τραγούδι μας που αποτελούν σημεία αναφοράς στα είδη για τα οποία συζητάμε. Ο Σαββόπουλος, ο Μικρούτσικος, ο Κραουνάκης κλπ. Όμως τα τελευταία χρόνια αυτά τα είδη συρρικνώθηκαν – “μάζεψαν”  απ’ το καλό ντυλανικό ρεπορτάζ μέχρι την ποιητική – Ερωτική πολιτική τοποθέτηση. Ο Έλληνας ξέχασε τις αποχρώσεις. Έβαλε τον τραγουδιστή σε πρώτο πλάνο κι έγινε φωνολάγνος. Θέλει τον ντελάλη του, τη φωνάρα του και κατ’ επέκταση τη συνθηματολογία του, την κραυγή διαμαρτυρίας του μακριά απ’ την τρυφερότητα και τον καθημερινό ηρωισμό. Νομίζω πως στις δύο τελευταίες γενιές παρουσιάζεται μία ύφεση, σ’ αυτές τις ασθένειες. Ελπίζω, από αυτή την άποψη, πως πολλά από τα τραγούδια του cd ξυπνάνε πάλι κάτι από τον τρόπο αυτόν, που ψάχνει τις αποχρώσεις και τις λεπτές διαφορές, από τον τρόπο του ρεμπέτικου και των blues.

Στο δίσκο σου αυτό υπάρχουν, τραγουδιστικά, τρεις συνοδοιπόροι (Γιώργος Ρωμανός, Δέσποινα Γλέζου, Ρίτα Αντωνοπούλου). Θα ήθελα να μου δώσεις το στίγμα και την “ανάγκη” της κάθε μια απ’ αυτές τις τρεις συμμετοχές.
Κ. Λ.: Με τη Ρίτα Αντωνοπούλου γνωρίστηκα στη “Σπείρα – Σπείρα” του Σταμάτη Κραουνάκη, όταν κάναμε τα Χορικά. Από τότε μέχρι σήμερα και την εκτενή της  συνεργασία με το Θάνο Μικρούτσικο αποκτήσαμε μία καλή, ζεστή σχέση και αλληλοθαυμασμό. Με ιντριγκάριζε πολύ η παρουσία της σ‘ ένα κρυμμένο πολιτικό τραγούδι σαν τους “Υπολογιστές”, που ουσιαστικά μιλάει για την ηλεκτρονική “εξουσία” στον καθαρό μας χρόνο. Ο Ρωμανός και η Γλέζου είναι θαύμα που δέχτηκαν την πρόσκλησή μου. Με το Γιώργο έχουμε γεννηθεί την ίδια μέρα, είμαστε φίλοι εδώ και χρόνια και όπως πάντα είναι καταπληκτικό όταν αναπτύσσεις μία αληθινή σχέση με έναν ήρωά σου από τα εφηβικά σου χρόνια. Το έργο του, είτε ως δημιουργού είτε ως τραγουδιστή, σημαντικότατο και επιδραστικότατο. Η εκρηκτική Δέσποινα Γλέζου, που μάλιστα τελευταία κυκλοφόρησε έναν ορχηστρικό δίσκο καταπληκτικό, ήταν η μόνη φωνή, όπως και ο Ρωμανός στο “Άγγελοι μ’ ένα φτερό”, που θα μπορούσα να φανταστώ ως μητέρα στο “Όχι μπάλα στο σαλόνι” και μία “παλιά” ψυχή που (θα) ήταν ευχής έργον να προσθέσει την πνοή της στο cd. Αγαπώ τα 60’s, αγαπώ τη γενιά τους, θαυμάζω και υποκλίνομαι σε όσους απ’ αυτή τη χρυσή εποχή δε σταμάτησαν να ονειρεύονται, να εξελίσσουν τον εαυτό τους και να αγγίζουν την πνευματικότητα που τους ολοκληρώνει.

Το «Μόνο οι άγιοι», είναι το πιο κινηματογραφικό τραγούδι που έχω ακούσει τελευταία, Κυριολεκτικά, ακούγοντάς το, την είδα τη σκηνή! Ρεαλιστικότατη αποτύπωση και με υπέροχο ποιητικό λόγο. Πως γεννήθηκε, αυτό το, κατ’ εμέ, εξαιρετικό κομμάτι;
Κ. Λ.
: Ευχαριστώ πολύ. Είμαι πολύ επηρεασμένος από αυτή την τεχνική του cinematic στίχου, κατ’ αρχάς από το rock και τα παράγωγά του. Το “Born to run” είναι ένας τέτοιος δίσκος, του Bruce Springsteen, που με σημάδεψε στη ζωή μου και το “Blood on the tracks” του Dylan. Μετά ήλθε ο Τσιτσάνης, ο Βίρβος, ο Μητσάκης με τις “ασπρόμαυρες ταινίες” τους, μετά οι Έλληνες ποιητές. Το κομμάτι αυτό αναφέρεται σε μία νύχτα που ξετυλίχθηκε, στ’ αλήθεια, πριν δέκα χρόνια, περίπου, στην Πεντέλη, σε μία στροφή κοντά στο Αστεροσκοπείο, όπου υπήρχε μία πεσμένη πόρτα, που παιδιά πιστεύαμε πως οδηγεί σε μία άλλη, παράλληλη διάσταση. Το ψάχνω αυτό το αίσθημα ακόμα. No comments περαιτέρω …

Όχι μπάλα στο σαλόνι». Εκπληκτική και συγκινητική (μ’ έκανες και δάκρυσα) χαρτογράφηση των μανάδων μας και της σχέσης τους με τα αγόρια. Τελικά, αυτό είναι η σχέση μάνας – παιδιού, η θυσία της ζωής για τη ζωή;
Κ. Λ.
: Ναι, νομίζω κι εγώ πως υπό μία έννοια είναι το κεντρικό κομμάτι του cd. Το έπαιζα live πριν από δέκα χρόνια, αλλά δεν το είχα τελειώσει, δεν είχα γράψει τα λόγια της μάνας στη γέφυρα του τραγουδιού … Ένιωθα ότι κάτι έλειπε, γι’ αυτό και δεν το κυκλοφορούσα. Ένα τετράστιχο,  μερικές φορές μπορεί να είναι το σύμπαν το ίδιο. Δεν είναι απλά πράγματα αυτά … αλλά ταυτόχρονα και πολύ απλά. Ναι αυτή η θυσία κόντρα στη θυσία, στο βωμό της αγάπης και της ενοχής, οι συνθήκες στη μεσογειακή οικογένεια που μπορεί να παγιδεύσει και να παραμορφώσει τον πιο ευαίσθητο γονέα και να τσακίσει τα καλύτερα παιδιά. Συνταρακτικό το να τους βάζεις απέναντι σαν καθρέφτες … Το νήμα από το κουβάρι της ζωής μας.

Ο τελευταίος να κλείσει την πόρτα». Τα είπες όλα! Τα άσχημα νέα για την Αθήνα είναι μη αναστρέψιμα;
Κ. Λ.: Έτσι φαίνεται, παρά την ελπιδοφόρα ανταπόκριση του κοινού. Φυσικά υπάρχει ακόμα χρόνος για διορθωτικές κινήσεις παρ’ όλο που οι βασικές ζημιές, όπως σε όλο τον πλανήτη, έχουν γίνει σε ανυπολόγιστο βαθμό. Η Αθήνα, μπάζωσε τα ποτάμια της, έκαψε και έκοψε τα δέντρα της, έχτισε τους λόφους της, είναι διαρκώς βρόμικη και τους καλοκαιρινούς μήνες απάνθρωπη σε συνθήκες διαβίωσης. Όποιος δε θέλει να το δει αυτό, πρόβλημά του. Ταυτόχρονα, υπάρχει η ψυχολογική και ηθική πτώχευση, πριν την οικονομική και τα απομεινάρια του ψευτοglam που βολεύουν το σύστημα απόλυτα. Σφυρίζουμε όλοι κλέφτικα που λένε;
Το οξυγόνο μειώνεται και γενικά στα βασικά της ποιότητας ζωής παίρνουμε κάτω από τη βάση. Κάποτε πίστευα πως ο Έλληνας, όταν καεί το σπίτι του, ξυπνάει. Τώρα ούτε αυτό πια δε συμβαίνει. Η αμνησία της τηλεοπτικοποίησης, τα ξανασβήνει όλα σε δύο μέρες. Τρομερά εντυπωσιακό. Ακόμη και θαυμαστές ή και φίλοι τραγουδοποιοί που άκουσαν και χάρηκαν το cd, κάνουν πως δεν ακούν τα θέματα τα οποία θίγει.
Πάντως υπάρχει μία μεγάλη σιωπηλή πλειοψηφία που βράζει … Πότε θα εκραγεί; Δεν ξέρω … Απλά να θυμίσω ότι κάποτε ο Τσαρούχης  (εποχές που τα πνευματικά πρόσωπα έπαιρναν θέσεις διαρκώς) είχε πει πως “κατά πάσα πιθανότητα, στο μέλλον οι δωρητές και οι ευεργέτες δε θα είναι ανεγέρσεων αλλά κατεδαφίσεων για να αποσυμφορηθούν οι πόλεις”. Απίστευτο πόσο μπροστά ήταν η σκέψη του …


Φινάλε της κουβέντας μας, με τον τίτλο του δίσκου σου : «Κρατήσου από τη στάχτη». Αυτό μας απέμεινε να κρατηθούμε; Όχι το όνειρο αλλά η στάχτη του;
Κ. Λ.: Η στάχτη του Θεού είναι, όπως είχε πει ο Παΐσιος. Μετά τη μεγάλη καταστροφή, απ’ τη στάχτη και τα υλικά της θα πιαστούμε και θα προσπαθήσουμε να ανασυνθέσουμε. Εκεί κρύβεται η καινούργια προσευχή μας, τα νέα μας όνειρα. Και μεταξύ μας, ήρθε η ώρα για το νεοέλληνα να ανακαλύψει, κάτι που υπάρχει στο λαϊκό ήθος και κοιμάται ξεχασμένο : την ταπεινότητα.

 
Οι απόψεις και οι σκέψεις των συνεργατών του Ορφέα δεν ταυτίζονται απαραίτητα με τη γνώμη του περιοδικού.
Απαγορεύεται αυστηρά η χρήση και η αναδημοσίευση του συνόλου ή μέρους των άρθρων του Ορφέα, χωρίς προηγούμενη άδεια των υπευθύνων του περιοδικού και του συντάκτη και χωρίς ταυτόχρονη αναφορά της επωνυμίας του περιοδικού, του ονοματεπωνύμου του συντάκτη και του ακριβούς συνδέσμου του άρθρου

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΥ ΣΤΗΝ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΥ ΣΕ ΑΛΛΕΣ ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΘΕΜΑΤΑ

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΧΟΛΙΑ

RSS

ΤΑ ΠΙΟ ΔΙΑΒΑΣΜΕΝΑ (90d)

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

ΕΙΠΑΝ - ΕΓΡΑΨΑΝ

Γελάω άμα ακούω για ελληνικό ροκ. Είναι σα να μου λένε αμερικάνικο τσάμικο.
Στέλλα Βλαχογιάννη

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ / ΑΥΡΙΟ

25/8/1934 Γεννήθηκε ο τραγουδιστής Γιάννης Βογιατζής

ΤΥΧΑΙΑ TAGS