144 αναγνώστες online
Find us on FacebookJoin us on Facebook
sideBar



Σαββέρια Μαργιολά - «Αλισάχνη»

ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ «Τι έχω να χάσω»

Τάσος Π. Καραντής
Τάσος Π. Καραντής
Πρώτη Παρουσίαση
ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ - «Τι έχω να χάσω»
23.02.2019
Ορφέας | Main Feed
Τάσος Π. Καραντής

Μεγάλο όνομα του τραγουδιού μας η κυρία Πίτσα Παπαδοπούλου, με ιστορία και προσφορά δεκαετιών στο μουσικό μας τοπίο. Μεγάλη τιμή κι η συνέντευξη μαζί της, αλλά από πού να αρχίσεις και που να τελειώσεις, για όσα αφορούν την καριέρα της, σε μια κουβέντα μαζί της.
Επιλεκτικά λοιπόν συζητήσαμε, ξεκινώντας από τα πρώτα της ακούσματα και φτάνοντας ως τον πρόσφατο δίσκο της («Να ’χε καρδιά η μοναξιά», ΜΙΚΡΟΣ ΗΡΩΣ / 2010), που ήταν κι αφορμή γι’ αυτήν τη συνέντευξη. Σταθμοί μας, ο Ζαμπέτας, ο Μουσαφίρης, ο Καζαντζίδης κι ο Νταλάρας που συνεργάστηκε μαζί του το χειμώνα που μας πέρασε. Θυμήθηκε κάποιες σημαντικές ζωντανές εμφανίσεις της, μιλήσαμε για το λαϊκό τραγούδι, αλλά και για το φλερτ της, τα τελευταία χρόνια, με τον έντεχνο ήχο, ενώ δεν παρέλειψε να δώσει τις συμβουλές της για τους νέους τραγουδιστές.
Κλείσαμε τη συζήτησή μας μ’ ένα τραγούδι. Της είπα ότι το αγαπημένο μου από τον καινούριο της δίσκο είναι το βαρύ και νταλκαδιάρικο «Τι σου έκανα αγάπη» κι εκείνη μου τραγούδησε ακαπέλα το δικό της αγαπημένο, το «Χωρίς εσένα». Έτσι - μ’ αυτήν την ευχάριστη έκπληξη - μου έδωσε την πάσα να την ρωτήσω αν δηλώνει λαϊκή τραγουδίστρια και μου απάντησε : «είμαι μια τραγουδίστρια που τραγουδάει τραγούδια ελληνικά». Πολύ μου άρεσε έτσι όπως το είπε και το έβαλα τίτλο στη συνέντευξη. Καλή σας ανάγνωση. 


Καταγόσαστε από τον Πόντο και γεννηθήκατε στη Θεσσαλονίκη, όπου και ζήσατε τα παιδικά σας χρόνια.
Πίτσα Παπαδοπούλου: Ναι, γεννήθηκα στη Θεσσαλονίκη κι οι γονείς μου ήταν πρόσφυγες. Ο πατέρας μου ήταν Πόντιος κι η μητέρα μου καταγόταν από τους Καραμανλήδες, τους τουρκόφωνους χριστιανούς ορθόδοξους  Ρωμιούς. Ήρθε 10-12 χρονών το ’22 και δεν μίλαγε ελληνικά, μετά, σιγά – σιγά, έμαθε και τα μίλαγε.

Τι έπαιξε μεγαλύτερο ρόλο στο ότι αγαπήσατε το τραγούδι, η καταγωγή, ο τόπος που μεγαλώσατε, οι ίδιοι οι γονείς σας;
Π. Π.: Η μητέρα, αλλά κι ο αδερφός μου, τραγουδούσαν πάρα – πάρα πολύ! Παλιά, βέβαια, όλοι οι άνθρωποι τραγουδάγανε, αλλά η μητέρα μου κι ο αδερφός μου τραγουδούσαν πάρα πολύ ωραία. Ε, κι εγώ γεννήθηκα σ’ αυτήν την οικογένεια που μόνο άκουγε τραγούδια και τραγουδούσε!

Τι τραγούδια έλεγε η μητέρα σας;
Π. Π.: Τούρκικα – Σμυρναίικα τραγουδούσε.

Αυτά ήταν λοιπόν τα πρώτα ακούσματά σας;
Π. Π.: Τα πρώτα ακούσματα, μέσα από την οικογένεια, ναι, αυτά ήταν. Και, μετά, της γειτονιάς τα ακούσματα.

Τι ακούγατε στη γειτονιά;
Π. Π.: Ακούγαμε το Στέλιο (Καζαντζίδη) και τον Αγγελόπουλο, αυτούς τους σπουδαίους τραγουδιστές. Υπήρχαν τότε τα τζουκ μποξ και τα βάζανε στα καφενεία. Κι η Γιώτα Λύδια μου άρεσε. Ο Καζαντζίδης κι η Λύδια μου άρεσαν ιδιαίτερα.

Στο τραγούδι σας έβαλε ο Ζαμπέτας στα τέλη της δεκαετίας του ’60 και συνεργαστήκατε με μεγάλα ονόματα της εποχής.
Π. Π.: Το 1966 και συνεργάστηκα με πολύ μεγάλα ονόματα. Φαντάσου ότι, όταν πρωτοπήρα μικρόφωνο και μ’ έβαλε στο πάλκο ο Ζαμπέτας, τραγούδησα με τη Μοσχολιού και τη Μανταλένα, που την αγαπούσε πολύ και την είχε πάντα μαζί του.

Στη δισκογραφία όμως - με προσωπικό δίσκο – μπήκατε μια δεκαετία και παραπάνω μετά, γιατί συνέβη αυτό;
Π. Π.: Ναι, με είχαν ότι θα γίνω πολύ γρήγορα γνωστή, αλλά, για να είμαι κι ειλικρινής, ποτέ μου δεν το επιδίωξα. Είχα κάνει, βέβαια, κάποια τραγούδια, αλλά, έτσι απλά, για να σε κρατάνε στις εταιρείες, όχι για να σε προωθήσουν.

Γιατί;
Π. Π.: Γιατί έτσι ήταν ο καιρός. Δεν προλαβαίνανε. Δεν είναι όπως τώρα που βγαίνουνε ένα σωρό, όλη την ώρα. Έτσι ήταν τα πράγματα τότε.

Πορευτήκατε έτσι, μέχρι τον πρώτο προσωπικό σας δίσκο με σποραδικές δισκογραφικές εμφανίσεις και συμμετοχές.
Π. Π.: Και με τα σεγόντα. Έκανα πολλά σεγόντα, γιατί ήμουν πολλά χρόνια με τον Βοσκόπουλο και την Πόλυ Πάνου.

Ναι, συμμετείχατε πάντα σε σχήματα με μεγάλα ονόματα.
Π. Π.: Μπορεί να μην ήμουν τότε γνωστή δισκογραφικά, αλλά ήμουν πολλή γνωστή στο κοινό των μαγαζιών, γιατί όλα αυτά τα χρόνια δούλευα με σπουδαίους ανθρώπους. Χωρίς δισκογραφία και δούλευα με την Τζένη Βάνου και τη Ρίτα Σακελλαρίου. Φαντάσου, είχα μαέστρους τον Πλέσσα, τον Λυμπερόπουλο και τον Παπαβασιλείου κι ήμουν πάντα στα πρώτα, στα μεγάλα μαγαζιά. Έτσι τα λέγαμε τότε, τα μεγάλα μαγαζιά και τα μικρά. Θα σου πω ένα σχήμα μόνο. Ήμασταν στα “Νέα Δειλινά”, Μητροπάνος, Πουλόπουλος, εγώ, Χριστιάνα. Φαντάσου τώρα τι γινότανε, τι κόσμο είχαμε. Πιο πριν ήμουν με τη Διαμάντη, τον Τσετίνη, τον Παπαδάκη και τον Μάριο τον Κώστογλου. Σε άλλο σχήμα, με το Μανώλη Χιώτη! Με το Βοσκόπουλο ήμουν πολλά χρόνια, με το Στράτο Διονυσίου, με την Πόλυ Πάνου. Δηλαδή, δούλευα σε πολύ ωραία μαγαζιά, δεν ξεκίνησα με την ταλαιπωρία των μικρών μαγαζιών. Και, δεν υπάρχει και κάποιος που να μην έχω τραγουδήσει μαζί του. Δόξα τω Θεώ είμαι πολύ πλούσια στις ζωντανές συνεργασίες και στις αναμνήσεις μου!

Τον πρώτο σας προσωπικό δίσκο («Τι αγάπη θεέ μου» / 1980) σας τον υπόγραψε ο Τάκης Μουσαφίρης. Πως προέκυψε η γνωριμία κι η πρώτη συνεργασία σας;
Π. Π.: Με τον Τάκη (Μουσαφίρη) δουλεύαμε επί 4 χρόνια μαζί, μαέστρος μου ήταν. Αν δεν ήταν ο Τάκης και δεν επέμενε και δεν είχε καταλάβει τη δύναμη που είχα ως τραγουδίστρια και δεν προσπαθούσε, μπορεί να μην έκανα τίποτα, γιατί είχα βαρεθεί, δεν ήθελα άλλο. Ο Τάκης μου έκανε 4 δίσκους και στους 4 και τα 12 τραγούδια έγιναν επιτυχίες! Καλά να ’ναι! Γι’ αυτό και τον αγαπώ ιδιαίτερα, είναι σα να ’ναι συγγενής μου, έτσι τον αισθάνομαι.

Από εκεί και πέρα η δισκογραφία σας κύλησε σταθερά, όλες αυτές τις δεκαετίες και με μεγάλη επιτυχία. Ποιους δίσκους σας ξεχωρίζετε εσείς η ίδια;
Π. Π.: Τώρα, κοίταξε, αυτό θα είναι λίγο άδικο, γιατί κάθε δίσκος σου δίνει κάτι και κάθε τραγούδι έχει τη δική του ιστορία. Βέβαια, συναισθηματικά, πάντα μέσα στην ψυχή μου είναι οι δίσκοι του Τάκη. Όλα τα άλλα ήρθαν μετά.

Έχετε πει, πάντως, τραγούδια κι άλλων πολύ γνωστών και σημαντικών συνθετών.
Π. Π.: Βεβαίως έχω πει αξιόλογους συνθέτες. Έχω πει τραγούδια του Αντώνη Ρεπάνη, του Αντώνη Βαρδή, του μεγάλου Τάκη Σούκα, των Χρυσοβέργη – Γιατρά, της Αλαγιάννη. Έχω πει και τι έχω πει.

Θα θέλατε να τραγουδήσετε και κάποιους άλλους και δεν το ’φερε η συγκυρία;
Π. Π.: Πάρα πολλούς! Γιατί εγώ πιστεύω ότι δεν τραγούδησα τίποτα ακόμα! Αυτή την αγάπη έχω προς το τραγούδι! Νομίζω ότι ακόμα τίποτα δεν έχω κάνει και πως θα μου δοθεί η ευκαιρία να πω κι άλλα πράγματα.

Ποια είναι τα πιο  αγαπημένα σας από τα δικά σας τραγούδια;
Π. Π.: Τι να σου λέω τώρα, θα ξεχάσω κιόλας και δεν είναι σωστό, “Θυσιάστηκα”, “Όλοι οι δρόμοι είσαι εσύ”, “Δεν μας ένιωσε καρδιά μου”, “Μη μιλάς”.

Τώρα που είπατε το «Μη μιλάς» (μουσική : Αντώνης Βαρδής, στίχοι : Γιάννης Πάριος), το περιμένατε τότε ότι θα κάνει τέτοια μεγάλη επιτυχία και θα ακούγεται μέχρι σήμερα;
Π. Π.
: Το τραγούδι το αγαπάς και το λες. Από εκεί και πέρα, άλλες φορές το βλέπεις ότι θα κάνει κάτι, άλλες όχι. Το τραγούδι λοιπόν αυτό, από την πρώτη στιγμή, έγινε σουξέ! Και νομίζω ότι είναι ένα από τα τραγούδια που με καθιέρωσαν. Κι εκείνος ο δίσκος με τον Αντώνη Βαρδή, ήταν όλος πολύ καλός, μα όλος! Ήταν τόσο δυνατά τα τραγούδια του, που το ένα καβαλούσε το άλλο!

Σήμερα γράφονται τέτοια τραγούδια δυνατά;
Π. Π.: Πιστεύω ότι γράφονται, μόνο που δεν τα προωθούνε!

Να πάμε και στο Στέλιο Καζαντζίδη, που έχετε συνεργαστεί δισκογραφικά. Πως γνωριστήκατε; Τι σημαίνει για εσάς;
Π. Π.: Είναι ιστορία το πώς τον γνώρισα. Με δυο λόγια θα στην πω. Ήμουνα με τον Ζαμπέτα κι εκεί έπαιζε βιολί ο Βαρτάνης, αυτός με πήγε στον Καζαντζίδη, απ’ τον Βαρτάνη τον γνώρισα. Ήθελε τότε να κάνει μια δισκογραφική εταιρεία ο Καζαντζίδης και με διάλεξε για να μου κάνει δίσκο. Έλεγε, το κορίτσι μου, που θέλω να μου πει τα τραγούδια. Η εταιρεία αυτή δεν έγινε ποτέ, αλλά, από τότε, γίναμε οικογενειακοί φίλοι με τον Καζαντζίδη, με αγαπούσε πάρα πολύ, όπως κι εγώ. Τώρα, με ρωτάς τι σημαίνει για μένα ο Καζαντζίδης. Ένα θα σου πω, τα ακούσματά μου ήταν η μάνα μου κι ο Καζαντζίδης!

Κι από τον Καζαντζίδη στον Νταλάρα, όπου εμφανιστήκατε μαζί τον περασμένο χειμώνα στο «ΠΟΛΙΣ THEATER». Τι θα λέγατε ότι αποκομίσατε από τη συνεργασία σας μαζί του;
Π. Π.: Όπως τον ξέρουμε τον Γιώργο (Νταλάρα). Ένας τραγουδιστής που τον αγαπάει πάρα πολύ ο κόσμος και τον έχει σε πάρα πολλή μεγάλη εκτίμηση. Κι είναι πολύ δουλευτάρης! Έχει και σπουδαίους μουσικούς μαζί του. Ήταν τόσο ωραίο το παίξιμό τους που το ευχαριστήθηκα. Πολύ καλές εντυπώσεις έχω, γιατί εμένα μ’ άρεσε πάρα πολύ αυτή η συνεργασία, πέρασα όμορφα.

Κι αργήσατε, θα έλεγα, να συνεργαστείτε.
Π. Π.: Όλα στην ώρα τους, που λένε.

Μου έκανε ακόμα εντύπωση που στο «ΠΟΛΙΣ THEATER» λέγατε ελάχιστα δικά σας τραγούδια!
Π. Π.: Ναι, αυτό ήταν το καλύτερο για μένα! Το είδα σαν μια αλλαγή, γιατί βαριέσαι όλο τα ίδια και τα ίδια. Μ’ άρεσε εμένα αυτό, ήταν κάτι ξεχωριστό και νομίζω ότι κέρδισα πολλές καλές εντυπώσεις.

Διαφορετικές ήταν κι οι τελευταίες δισκογραφικές δουλειές σας, που φλέρταραν με έναν πιο έντεχνο ήχο («ΣΕΒΝΤΑΣ»/2005), αλλά και με επανεκτελέσεις γνωστών τραγουδιών σύγχρονων τραγουδοποιών («ΟΣΑ ΑΓΑΠΩ»/2006).
Π. Π.
: Εγώ τα αγαπώ πάρα πολύ αυτά τα τραγούδια του “Σεβντά”, δηλαδή, να σου πω την αλήθεια, είναι τα αγαπημένα μου. Κι ευχαριστώ και το Μιχάλη Νικολούδη και το Μιχάλη Κουμπιό και το Στέλιο Φωτιάδη, που μου κάνανε αυτή τη δουλειά.

Και στο νέο σας δίσκο («ΝΑ’ ΧΕ ΚΑΡΔΙΑ Η ΜΟΝΑΞΙΑ»), που μόλις κυκλοφόρησε, σας έδωσαν τραγούδια τους, διάφοροι, έντεχνοι και ροκ, τραγουδοποιοί, όπως ο Περίδης, ο Σεβίλογλου κι ο Πορτοκάλογλου. Πως προέκυψαν αυτές οι συμμετοχές;
Π. Π.: Έχω κάποιες αγάπες, όπως τον Περίδη, αλλά κι όλους τους άλλους που μου έδωσαν να ερμηνεύσω κάποια πράγματα διαφορετικά.

Ποιο ήταν το ζητούμενο που έπαιξε ρόλο στην επιλογή των νέων τραγουδιών;
Π. Π.: Το ζητούμενο ήταν να πούμε ωραία τραγούδια, που μας άρεσαν την ώρα που το ψάχναμε και τ’ ακούγαμε, μαζί με τον παραγωγό μου, τον Άγγελο Σφακιανάκη. Δεν ψάχναμε δηλαδή τι είδος θα πούμε, αλλά να μας αρέσουν και να λένε κάτι τα τραγούδια. Πιστεύω ότι ένας τραγουδιστής έχει το δικαίωμα να πει κάποια πράγματα για πρώτη φορά ή να πει και να ξαναπεί. Και να μη μένει μόνο κάπου. Όμως έχω βάλει και πολύ ωραία λαϊκά τραγούδια μέσα.

Ναι, τα μισά τραγούδια του δίσκου, τα υπογράφει ένας μπουζουξής και καθαρόαιμος λαϊκός συνθέτης, ο Παναγιώτης Στεργίου, με τον οποίον έχετε συνεργαστεί και στο παρελθόν.
Π. Π.: Το Στεργίου εγώ τον έκανα συνθέτη. Δουλεύαμε μαζί, ήμασταν στενοί συνεργάτες, ήταν το μπουζούκι μου κι, όταν πρωτόγραψε τραγούδια, έγραψε πάνω μου. Μου ’λεγε, Πίτσα θέλω να τα δεις αυτά αν σ’ αρέσουνε, γιατί αν δε σ’ αρέσουνε εσένα, που ’σαι το πρότυπό μου, δεν θα ξαναγράψω. Και πραγματικά, ήταν μεγάλο ταλέντο και κάναμε κι επιτυχίες. Είναι δικό μου δημιούργημα ο Παναγιώτης.

Μια και μιλάμε για το Στεργίου και τα λαϊκά τραγούδια, θα έχετε, ίσως, ακούσει, ότι, από μερικούς, το λαϊκό τραγούδι θεωρείται στις μέρες μας, ως είδος, “τελειωμένο”. Εσείς πως βλέπετε το λαϊκό τραγούδι σήμερα; Πιστεύετε ότι έχει μέλλον; 
Π. Π.
: Αυτοί που το λένε, αυτοί το καταστρέψανε! Βεβαίως υπάρχει! Γιατί; Στέρεψε το λαϊκό τραγούδι; Όσο υπάρχουμε εμείς, που είμαστε άνθρωποι της καθημερινότητας, όσο υπάρχουν οι απλοί άνθρωποι κι οι εργάτες του εργοστασίου, δεν θα λείψει ποτέ το λαϊκό τραγούδι! Και δεν γράφονται και σήμερα πολύ ωραία λαϊκά; Αλλά δεν τα θέλουνε μανούλα μου! Θέλουνε αυτά που μοιάζει το ένα με τ’ άλλο και λένε δυο κουβέντες μέσα και τελειώσαμε! Να στο πω κι αλλιώς, ωραία είναι και τα ξένα και τα show κι όλα, αλλά πρέπει να έχουμε και τις μουσικές ρίζες μας.

Τι θα συμβουλεύατε τα νέα παιδιά, τους νέους τραγουδιστές;
Π. Π.: Καταρχήν, να μορφώνονται μουσικά. Δεν μορφώθηκες μουσικά; Δεν κάνεις τίποτα! Να μπορείς να υποστηρίξεις τον εαυτό σου, να προχωρήσεις, να ξέρεις τις νότες να μπορείς να γράψεις και για σένα. Και να μην επαναπαύονται, να ακούνε τους παλιότερους. Κι εμείς από κάποιους παλιότερους ακούσαμε. Εγώ και τώρα ακούω, πως τραγουδάει ο ένας και πως τραγουδάει ο άλλος.

Λαϊκή τραγουδίστρια λοιπόν γράφει η καλλιτεχνική σας ταυτότητα;
Π. Π.: Εγώ θα έλεγα ότι είμαι μια τραγουδίστρια που τραγουδάει τραγούδια ελληνικά.

Επισκεφτείτε το επίσημο site της Πίτσας Παπαδοπούλου: www.pitsapapadopoulou.gr

Φωτό : Xenofon
Φωτό από το «ΠΟΛΙΣ THEATER» : Χρύσα Σωφρονά

Οι απόψεις και οι σκέψεις των συνεργατών του Ορφέα δεν ταυτίζονται απαραίτητα με τη γνώμη του περιοδικού.
Απαγορεύεται αυστηρά η χρήση και η αναδημοσίευση του συνόλου ή μέρους των άρθρων του Ορφέα, χωρίς προηγούμενη άδεια των υπευθύνων του περιοδικού και του συντάκτη και χωρίς ταυτόχρονη αναφορά της επωνυμίας του περιοδικού, του ονοματεπωνύμου του συντάκτη και του ακριβούς συνδέσμου του άρθρου

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΥ ΣΤΗΝ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΥ ΣΕ ΑΛΛΕΣ ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΘΕΜΑΤΑ

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΧΟΛΙΑ

RSS

ΤΑ ΠΙΟ ΔΙΑΒΑΣΜΕΝΑ (90d)

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

ΕΙΠΑΝ - ΕΓΡΑΨΑΝ

Όταν ψήλωσαν τα σπίτια, χώρισαν κι οι άνθρωποι. Ξεχάσαμε τις ζωές μας. Φλυαρούσαμε μόνο για τις ζωές των άλλων. Πότε σε ρώτησαν «πως νιώθεις;». Μόνο ο γιατρός μου έκανε αυτήν την ερώτηση.
Χάρις Αλεξίου

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ / ΑΥΡΙΟ

23/2/1957 Πέθανε η τραγουδίστρια του ρεμπέτικου Μαρίκα Νίνου
23/2/1973 Έφυγε από τη ζωή η ηθοποιός Κατίνα Παξινού

ΤΥΧΑΙΑ TAGS