97 αναγνώστες online
Find us on FacebookJoin us on Facebook
sideBar



Σαββέρια Μαργιολά - «Αλισάχνη»

ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ «Τι έχω να χάσω»

Τάσος Π. Καραντής
Τάσος Π. Καραντής
Πρώτη Παρουσίαση
ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ - «Τι έχω να χάσω»
19.08.2019
Ορφέας | Main Feed
Τάσος Π. Καραντής

Νέο – και μάλιστα τριπλό - «Live» (LEGEND / 2010) για τον Δημήτρη Μπάση κι έτσι, η νέα του αυτή κυκλοφορία, οδήγησε και στη συνέντευξη που ακολουθεί, με έναν από τους πιο σημαντικούς ερμηνευτές της γενιάς του κι έναν από τους σημαντικότερους λαϊκούς τραγουδιστές σήμερα. Γι’ αυτό κι η κουβέντα μας επικεντρώθηκε στο λαϊκό τραγούδι, αφού όμως μιλήσαμε αρχικά για τα πρώτα ακούσματά του, ως παιδί μεταναστών της Γερμανίας, αλλά και για τις συνεργασίες του(δισκογραφικές και ζωντανές) που τον καθόρισαν, όπως λέει κι ο ίδιος, ως τραγουδιστή και δεν θα μπορούσε να είναι κι αλλιώς, μια και μιλάμε για τους Θεοδωράκη, Νικολόπουλο και Κραουνάκη. Φυσικά και καταπιαστήκαμε με το νέο «Live» δίσκο του και συζητήσαμε γενικότερα για τα live και τις επανεκτελέσεις, για να καταλήξουμε στο λαϊκό τραγούδι του σήμερα, που, κατά τον Μπάση, «προσπαθεί να βρει την ταυτότητά του και να προσαρμοστεί στους καινούριους ήχους και τα νέα δεδομένα». Σ’ αυτά, προφανώς, τα χνάρια θα κινείται κι η επόμενη - με καινούρια τραγούδια -  δισκογραφική του δουλειά του, που, όπως μου είπε, θα είναι κατά βάση λαϊκή και θα την υπογράφει εξ’ ολοκλήρου ο Λαυρέντης Μαχαιρίτσας. 

Τα παιδικά σου χρόνια μοιράστηκαν μεταξύ Γερμανίας και Κιλκίς. Ποια ήταν τα πρώτα σου ακούσματα που νομίζεις ότι σε έκαναν να αγαπήσεις το τραγούδι;
Δημήτρης Μπάσης: Αυτό που θυμάμαι είναι ότι τα πρώτα μου μουσικά ερεθίσματα προέρχονται από το περιβάλλον των μεταναστών οι οποίοι άκουγαν πολλή ελληνική μουσική και ιδιαίτερα το λαϊκό τραγούδι της εποχής. Όπως αντιλαμβάνεστε το κλίμα αυτό συνέβαλε στο να αγαπήσω και να ασχοληθώ με το λαϊκό τραγούδι.

Σπούδασες όμως βυζαντινή μουσική. Απ’ ότι μου ’χουν πει ψάλτες, είναι διαφορετικός ο ερμηνευτικός τρόπος του ψάλτη απ’ αυτόν του τραγουδιστή. Τι ήταν αυτό που σε τράβηξε επαγγελματικά στο τραγούδι, ενώ θα μπορούσες να είσαι ένας πάρα πολύ καλός ψάλτης;
Δ.Μ.
: Ασχολήθηκα με την βυζαντινή μουσική από την ηλικία των 8 ετών. Πήρα πάρα πολλά εφόδια από τους δασκάλους μου της  βυζαντινής μουσικής και νομίζω ότι η ενασχόλησή μου με αυτό το είδος μ’ έκανε να γίνω καλύτερος τραγουδιστής και να καλλιεργήσω περισσότερο την φωνή μου. Στα χρόνια της εφηβείας μου όμως άρχισε να μεγαλώνει το πάθος και η αγάπη μου για την μουσική και το τραγούδι. Έτσι, τελικά με κέρδισε το τραγούδι και ασχολήθηκα με αυτό επαγγελματικά.

Μπήκες στη δισκογραφία πολύ μικρός τραγουδώντας μεγάλα ονόματα. Αν τους πάρω με τη χρονική σειρά : Κραουνάκης – Νικολόπουλος – Θεοδωράκης. Πες μου, με μια φράση, τι έχει αποτυπωθεί ανεξίτηλα μέσα σου απ’ αυτές τις εκλεκτές συνεργασίες σου.
Δ.Μ.
: Νομίζω ότι στάθηκα ιδιαίτερα τυχερός. Στα είκοσι μου, αμέσως μόλις αρχίζω να τραγουδώ επαγγελματικά στην Θεσσαλονίκη, με ανακαλύπτει ο Σταμάτης Κραουνάκης, αλλά κι, η τότε δισκογραφική μου εταιρεία, η Warner, με την οποία υπογράφω αμέσως συμβόλαιο. Για τρεις συνεχείς σεζόν συνεργάζομαι με την Άλκηστη Πρωτοψάλτη και την ομάδα της, που αποτελείτο από τους Σταμάτη Κραουνάκη και Λίνα Νικολακοπούλου. Οι μουσικές αυτές παραστάσεις υπό το σκηνοθετικό βλέμμα του Ανδρέα Βουτσινά έχουν γράψει την δική τους ιστορία.
Επιπλέον, ευτύχησα να κάνω καλές συνεργασίες σε επίπεδο ζωντανών εμφανίσεων.
Αξίζει να αναφέρω τις πιο σημαντικές συνεργασίες της καριέρας μου οι οποίες με καθόρισαν ως τραγουδιστή και οφείλω σε αυτές αυτό που είμαι σήμερα. Ο μεγαλύτερος σταθμός στην καριέρα μου θεωρώ ότι είναι η συνεργασία μου με τον Μίκη Θεοδωράκη. Πρόκειται για μία συνεργασία που μου έχει φέρει δύο δίσκους, “Το τραγούδι του νεκρού αδερφού” - ένα από τα σπουδαιότερα έργα του Μίκη Θεοδωράκη - και τον δίσκο “Η αγάπη είναι φωτιά”, όπως και συναυλίες στο Ηρώδειο και στο Μέγαρο Μουσικής υπό την διεύθυνση του ίδιου του Μίκη. Αναμφισβήτητα όμως άλλος ένας μεγάλος σταθμός στην καριέρα μου είναι η συνεργασία μου με τον Χρήστο Νικολόπουλο. Είναι αυτός που μου έδωσε τις πρώτες δισκογραφικές μου επιτυχίες και με έκαναν πολύ γρήγορα γνωστό στο ευρύ κοινό.


Και στις ζωντανές εμφανίσεις σου συνεργάστηκες με πολύ μεγάλα ονόματα, αλλά και με τραγουδιστές της γενιάς σου σε επιτυχημένες συνεργασίες. Τώρα, με την απόσταση του χρόνου, σε ποιες θα στεκόσουν περισσότερο;
Δ.Μ.: Όλες οι συνεργασίες που έκανα ήταν ιδιαίτερα ξεχωριστές. Συνεργάστηκα με πολύ μεγάλα ονόματα όπως την Χ. Αλεξίου, την Α. Πρωτοψάλτη, την Δ. Γαλάνη, τον Δ. Μητροπάνο, τον Γ. Νταλάρα, την Γλυκερία κ.ά. Δεν θέλω να σταθώ σε κάποια ιδιαίτερα γιατί απ’ όλες τις συνεργασίες μου έχω πάρει κάτι και έχω βοηθηθεί ξεχωριστά!

Με τον πρόσφατο δίσκο σου, συμπληρώνεις 15 χρόνια στη δισκογραφία, έχοντας παρουσιάσει μια μεγάλη ερμηνευτική γκάμα. Υπάρχει είδος ή ύφος τραγουδιού που δεν έχεις πει και θα ήθελες να πεις;
Δ.Μ.: Αγαπώ πάρα πολύ την μουσική και το τραγούδι και πάντοτε προσπαθώ να δοκιμάζω και άλλα μουσικά ηχοχρώματα. Εξάλλου το έχω κάνει με την διασκευή του τραγουδιού “Σπασμένο καράβι” αλλά και με το τραγούδι “Η ζωή”, τα οποία δεν ήταν λαϊκά τραγούδια αλλά τραγούδια με ηλεκτρικό ηχόχρωμα.

Αν θα σου έλεγα να μου πεις τον πιο αγαπημένο δίσκο, αλλά και τραγούδι, του προσωπικού σου ρεπερτορίου, σε ποια θα στεκόσουν αμέσως, χωρίς δεύτερη σκέψη;
Δ.Μ.: Είναι δύσκολο να ξεχωρίσω κάποιο δίσκο ή τραγούδι. Μπορώ να πω όμως, ότι αγαπημένος δίσκος είναι το πρώτο μου προσωπικό άλμπουμ και αγαπημένο τραγούδι “Η ζωή”.

Το τριπλό σου νέο «Live», ακολουθεί όμως το προηγούμενο διπλό live σου («Από το Βυζάντιο στο σήμερα»). Μάλιστα, κάποια τραγούδια τα βρίσκουμε και στους δυο αυτούς δίσκους σου. Υπάρχει σε μερικούς μια καχυποψία για τις ζωντανές ηχογραφήσεις, λένε ότι δείχνουν αμηχανία κι έλλειψη νέου υλικού. Τι θα τους απαντούσες;
Δ.Μ.: Δεν συμφωνώ. Το πρώτο live “Από το Βυζάντιο στο σήμερα”, είναι  η ηχογράφηση των 2 συναυλιών που πραγματοποίησα τον Ιούλιο του 2007 στο Μικρό Θέατρο της Αρχαίας Επιδαύρου. Ουσιαστικά, παρουσίασα την διαδρομή της ελληνικής μουσικής από το Βυζάντιο μέχρι σήμερα με μια λιτότητα αφού τα τραγούδια ήταν ενορχηστρωμένα από 3 όργανα. Τα τραγούδια που υπάρχουν και σε αυτή τη δισκογραφική δουλειά αλλά και στην άλλη είναι τελείως διαφορετικά ενορχηστρωμένα. Κατά τη γνώμη μου δεν υπάρχει αμηχανία ούτε πρόκειται για έλλειψη νέου υλικού. Πήρα την απόφαση να κυκλοφορήσει αυτό το τριπλό live cd γιατί αποτελεί το ηχητικό αποτύπωμα των συναυλιών καθώς και των ζωντανών εμφανίσεων που έχω πραγματοποιήσει τα τελευταία τρία χρόνια. Πρόκειται για μοναδικές στιγμές που έχω ζήσει μαζί με τους ανθρώπους που με αγαπούν και με ακολουθούν.

Στο όλο υλικό – πέρα από τα δικά σου τραγούδια – τα περισσότερα είναι πασίγνωστα κομμάτια, που τα έχουν πει, αλλά και τα έχουν επανεκτελέσει, μεγάλες φωνές. Ποιο νομίζεις είναι το δικό σου στοίχημα, να τα ακούσουν οι θαυμαστές σου από τη φωνή σου ή να τους δώσεις μια άλλη ερμηνευτική προσέγγιση;
Δ.Μ.: Το δικό μου στοίχημα είναι να τους δώσω μία διαφορετική ερμηνευτική προσέγγιση.

Ας περάσουμε και στα ίδια τα τραγούδια για να σταθούμε σε μερικά σημεία. Και πρώτα – πρώτα στα τραγούδια της Αλεξίου («Τώρα κι εγώ θα ζήσω», «Ξημερώνει», «Μία είναι η ουσία»), που τώρα τα ακούμε από τη δική σου, αντρική, φωνή. Σαφώς υπάρχει κι ένα ρίσκο σ’ αυτήν την αναμέτρηση – το’ χες κάνει και στον προηγούμενο δίσκο σου, με το «Όλα σε θυμίζουν» - θεωρείς ότι χρειάζονται τα κομμάτια αυτά και μια αντρική εκδοχή;
Δ.Μ.: Το γεγονός ότι έχουν ερμηνευτεί από κορυφαίους καλλιτέχνες δεν αναιρεί ότι μπορούν να τα επανεκτελέσουν ερμηνευτές της νεότερης γενιάς, χωρίς φυσικά να θέλω να συγκριθώ με τις πρωτότυπες ερμηνείες που είναι πάντοτε μοναδικές. Εγώ προσπάθησα να βάλω την προσωπική μου πινελιά σε αυτά τα μεγάλα τραγούδια και ο κόσμος θα κρίνει.

Βλέπω ότι στο δίσκο αυτό λες κάποια κλασικά τραγούδια του Νταλάρα(«Έχω έναν καφενέ», «Ήλιε μου σε παρακαλώ»), αλλά και μερικά («Dui - dui», «Τώρα κλαις, γιατί κλαις») που τα έκανε επιτυχίες ο ίδιος επανεκτελώντας τα παλιότερα. Σαφώς κι ανήκεις, φωνητικά κι ερμηνευτικά, στη σχολή Μπιθικώτση – Νταλάρα, αλλά ήθελα να σε ρωτήσω κατά πόσο σε έχει επηρεάσει συνολικά ο Νταλάρας, γιατί κάτι τέτοιο διακρίνω μέσα από τις επιλογές σου αυτές.
Δ.Μ.
: Ο Νταλάρας σαφώς μ’ έχει επηρεάσει. Υπήρξε δάσκαλός μου χωρίς να το ξέρει ο ίδιος. Μελέτησα την πορεία του και πρέπει να πω ότι εγώ ανακάλυψα το ρεμπέτικο από τον Νταλάρα. Το γεγονός όμως ότι μέσα σε αυτό το τριπλό live cd υπάρχουν αρκετά τραγούδια τα οποία έχει ερμηνεύσει ο Γιώργος Νταλάρας δεν είναι αποτέλεσμα ιδεολογικής επιρροής από τον ίδιο αλλά καθαρά θέμα επιλογής καλών τραγουδιών τα οποία πάντα εντάσσω στις συναυλίες μου και στις live εμφανίσεις μου.

Εντύπωση μου έκαναν ο «Αυγερινός» κι ο «Αύγουστος». Το πρώτο, γιατί, ενώ είναι τραγουδάρα, δεν είναι από τα κλασικά σουξέ που τα επαναλαμβάνουν όλοι. Το δεύτερο – αν και το έχουν ξαναπεί ο Νταλάρας κι η Αλεξίου - είναι πολύ δεμένο με τη φωνή του Παπάζογλου. Πως τα επέλεξες;
Δ. Μ.: Στα live μου δεν επιλέγω ποτέ κλασσικά σουξέ. Επιλέγω αγαπημένα τραγούδια τα οποία εξυπηρετούν κάθε φορά τη δομή του προγράμματος. Βέβαια, προτεραιότητα στην επιλογή του ρεπερτορίου μου είναι τα τραγούδια να μιλάνε στην ψυχή μου. Τα περισσότερα τραγούδια που υπάρχουν στο cd είναι κομμάτια τα οποία έχω ζηλέψει και θα ήθελα πολύ να είμαι ο πρώτος εκτελεστής! Επειδή αυτό δεν είναι πάντα εφικτό  αυτή η απόπειρα γίνεται με μια δεύτερη εκτέλεση μέσα από ένα live cd.

Αναφέρεσαι, στο σημείωμά σου στο δίσκο, για την ευτέλεια και τη μετριότητα της εποχής μας, αλλά και για τις άγκυρες που χρειαζόμαστε ως σημεία αναφοράς. Με τη συνέχεια όμως της πορείας τι γίνεται; Και για να στο ρωτήσω πιο συγκεκριμένα, είσαι, κατά βάση, λαϊκός τραγουδιστής, παρατηρώντας όμως τη δισκογραφία, βλέπω ότι σπανίζουν, πλέον, οι λαϊκοί δίσκοι. Κακά τα ψέματα, επικρατεί σήμερα άλλος ήχος, είτε στις ποιοτικές είτε στις εμπορικές εκδοχές του. Ένας τραγουδιστής της γενιάς σου, ο Μακεδόνας, μου ‘χε πει σε συνέντευξή του, πως, ευτυχώς, υπάρχει ακόμα ο Νικολόπουλος, Μετά το Νικολόπουλο όμως – ο οποίος έχει συμπληρώσει πλέον 40 χρόνια στο τραγούδι – τι;
Δ.Μ.: Ο Νικολόπουλος είναι ο τελευταίος των μοϊκανών. Είναι από τους μεγαλύτερους λαϊκούς συνθέτες που έβγαλε η χώρα και η προσφορά του στο λαϊκό τραγούδι είναι τεράστια. Η ζωή όμως συνεχίζεται. Εν έτη 2010, το λαϊκό τραγούδι προσπαθεί να βρει την ταυτότητά του και να προσαρμοστεί στους καινούριους ήχους και στα νέα δεδομένα. Ο τρόπος που γράφονται τα τραγούδια σήμερα και οι επιρροές που υπάρχουν δεν είναι οι ίδιες με τις δεκαετίες του ‘50 και του ‘60. Σαφώς και γράφονται λαϊκά τραγούδια σήμερα. Εγώ είμαι πάλι στο studio και ετοιμάζω την επόμενη δισκογραφική δουλειά η οποία θα είναι κατά βάση λαϊκή σε μουσική εξολοκλήρου του Λαυρέντη Μαχαιρίτσα.

Επισκεφτείτε το: Το επίσημο site του Δημήτρη Μπάση
Οι απόψεις και οι σκέψεις των συνεργατών του Ορφέα δεν ταυτίζονται απαραίτητα με τη γνώμη του περιοδικού.
Απαγορεύεται αυστηρά η χρήση και η αναδημοσίευση του συνόλου ή μέρους των άρθρων του Ορφέα, χωρίς προηγούμενη άδεια των υπευθύνων του περιοδικού και του συντάκτη και χωρίς ταυτόχρονη αναφορά της επωνυμίας του περιοδικού, του ονοματεπωνύμου του συντάκτη και του ακριβούς συνδέσμου του άρθρου

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΥ ΣΤΗΝ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΥ ΣΕ ΑΛΛΕΣ ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΘΕΜΑΤΑ

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΧΟΛΙΑ

RSS

ΤΑ ΠΙΟ ΔΙΑΒΑΣΜΕΝΑ (90d)

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

ΕΙΠΑΝ - ΕΓΡΑΨΑΝ

Τη δουλειά της σάτιρας την κάνουν οι εξουσιαστές. Θέλει μεγάλο ταλέντο υποκριτικής να βγαίνεις στην TV και να τσακώνεσαι για το ποιος είναι ο μεγαλύτερος μαλάκας και ο ικανότερος κλέφτης.
Τζίμης Πανούσης

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ / ΑΥΡΙΟ

19/8/1936 Δολοφονήθηκε από τις δυνάμεις του δικτάτορα Φράνκο ο Ισπανός λογοτέχνης Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα
20/8/1949 Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη ο τραγουδοποιός Νικόλας Άσιμος