215 αναγνώστες online
Find us on FacebookJoin us on Facebook
sideBar



Σαββέρια Μαργιολά - «Αλισάχνη»

ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ «Τι έχω να χάσω»

Τάσος Π. Καραντής
Τάσος Π. Καραντής
Πρώτη Παρουσίαση
ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ - «Τι έχω να χάσω»
26.05.2019
Ορφέας | Main Feed

Συνεντεύξεις

Τάσος Π. Καραντής

O μεγάλος Έλληνας στιχουργός μιλά στον «ΟΡΦΕΑ» για το νέο βιβλίο του «Εν αρχή ην ο Καζαντζίδης»

Πρόσφατα (Οκτώβρης 2007) κυκλοφόρησε, από τις εκδόσεις Καστανιώτη, ένα νέο βιβλίο του Λευτέρη Παπαδόπουλου με το τίτλο «Εν αρχή ην ο Καζαντζίδης – από τον Άκη Πάνου ως τη Μαρινέλλα». Στην πολύτιμη αυτή έκδοση περιλαμβάνονται τα πορτρέτα έντεκα (11) μεγάλων δημιουργών κι ερμηνευτών του ελληνικού τραγουδιού και συγκεκριμένα (με τη σειρά δημοσίευσής τους στο βιβλίο) των : Στέλιου Καζαντζίδη, Γρηγόρη Μπιθικώτση, Σταύρου Κουγιουμτζή, Άκη Πάνου, Μαρινέλλας, Γιώργου Νταλάρα, Μαρίας Φαραντούρη, Θάνου Μικρούτσικου, Δήμου Μούτση, Γιάννη Σπανού και Γιώργου Χατζηνάσιου.

papadopoulos_2.jpg Πρόκειται για έντεκα (11) συνεντεύξεις, απ’ τις οποίες, οι εννιά (9) δημοσιεύτηκαν, πριν 25 χρόνια, το 1982, στα «ΝΕΑ», μία (1), αυτή του Μπιθικώτση, το 2002, στο «ΔΙΦΩΝΟ» και, μία (1), αυτή του Καζαντζίδη (η συνομιλία τους έγινε στις 25-26/2/1982), το 2000, στο βιβλίο του Λευτέρη Παπαδόπουλου «Ζω από περιέργεια».

Το αρχικό όμως αυτό υλικό έχει εμπλουτιστεί κι ενισχυθεί «με σχόλια και παρατηρήσεις, αλλά και ντοκουμέντα από τη ζωή μου, τις επαγγελματικές μου σχέσεις, την παρέα μου με τους καλλιτέχνες που έχω επιλέξει», όπως σημειώνει κι ο ίδιος ο συγγραφέας στον πρόλογό του.

Έτσι, μέσα απ’ την πένα του Λευτέρη Παπαδόπουλου, παρουσιάζονται, αφτιασίδωτα αλλά αξιόπιστα, τα πορτρέτα όλων αυτών των ονομάτων που αποτελούν τη ραχοκοκαλιά του τραγουδιού του τελευταίου μισού αιώνα. Ο Λευτέρης Παπαδόπουλος, μεγάλος δημιουργός και μέρος της ιστορίας του τραγουδιού κι ο ίδιος, με τις διεισδυτικές ερωτήσεις στις συνεντεύξεις του και τη θαρραλέα και ντόμπρα γραφή του στο βιβλίο, κυριολεκτικά, αποκαλύπτει, καλόπιστα όμως, και μας παρουσιάζει όλες τις καλλιτεχνικές αλλά κι ανθρώπινες πλευρές των μεγάλων αυτών ονομάτων του τραγουδιού μας και μας οδηγεί κατευθείαν στην ουσία του. Με δυο λόγια το ελληνικό τραγούδι, διά χειρός Λευτέρη Παπαδόπουλου, γυμνό κι αληθινό.

Με αφορμή λοιπόν αυτό το συγκλονιστικό του αφήγημα – ντοκουμέντο, για τα πρωταγωνιστικά αυτά πρόσωπα του ελληνικού τραγουδιού, ο Λευτέρης Παπαδόπουλος μίλησε στον «ΟΡΦΕΑ» εξηγώντας μας τα πως και τα γιατί του νέου του βιβλίου.

Τ.Κ.: Κύριε Παπαδόπουλε τιτλοφορείτε το νέο σας βιβλίο «Εν αρχή ην ο Καζαντζίδης». Στο βιβλίο όμως, αφενός, υπάρχουν έντεκα (11) συνολικά πορτρέτα μεγάλων δημιουργών κι ερμηνευτών κι, αφετέρου, ο Καζαντζίδης δεν είναι ο πρώτος, χρονολογικά, τραγουδιστής στην ιστορία του ελληνικού τραγουδιού. Τι θέλετε να υποδηλώσετε μ’ αυτόν τον τίτλο;
Λ.Π.:«Ο Καζαντζίδης, δεν είναι χρονολογικά ο πρώτος Έλληνας τραγουδιστής. Είναι, όμως, κατά τη γνώμη μου, ο σημαντικότερος. Κι ας έχει πει πολλά τραγούδια, που δεν είναι άξια λόγου. Αυτό το γεγονός, δείχνει πόσο μεγάλος είναι αυτός ο τραγουδιστής. Απ’ το τίποτα, απ’ το ελάχιστο, έφτιαχνε ένα σύμπαν με τη φωνή του. Και δεν είναι καθόλου τυχαίο το γεγονός, ότι αρκετά χρόνια μετά το θάνατό του, σύλλογοι και δρόμοι, παίρνουν το όνομά του, ενώ πολλοί άλλοι, σπουδαίοι ερμηνευτές, έχουν ξεχαστεί. Στοιχείο σημαντικό, για μένα, είναι και το γεγονός ότι ο Στέλιος, ουδέποτε έγινε δούλος του χρήματος. Το περιφρονούσε. Έχω προσωπικά παραδείγματα: μου ζητούσαν να τον πείσω να πάει για μια εβδομάδα στην Αμερική και να πάρει όσα λεφτά θέλει! Και δεν πήγε. Δεν υποδηλώνω τίποτα μ’ αυτό τον τίτλο. Δηλώνω, ότι ο Καζαντζίδης ήταν ο πρώτος των πρώτων. Κι αυτό προκύπτει και από τις συνεντεύξεις που δημοσιεύω στο βιβλίο : οι περισσότεροι από τους συνομιλητές μου, μιλάνε με θαυμασμό για το Στέλιο. Ο Άκης Πάνου, η Μαρινέλλα, ο Μπιθικώτσης, ο Κουγιουμτζής, ο Σπανός, οι πάντες σχεδόν.».

{niftycolumn border=grey, background=#f0f0f0}... ο Σπανός έχει χιούμορ και αυτοσαρκάζεται, ο Μπιθικώτσης είναι θυμόσοφος και έχει δική του γλώσσα, ο Άκης Πάνου έχει μεγάλη δύναμη και αποφασιστικότητα, ο Μικρούτσικος έχει εύρος γνώσεων, ο Μούτσης είναι κάθετος στις απόψεις του, ο Κουγιουμτζής είναι στιβαρός κι απολύτως ειλικρινής, ο Νταλάρας είναι τολμηρός κι ανοίγει δρόμους. Ο Καζαντζίδης, σ’ αυτή τη συνομιλία, δείχνει πολύ πικραμένος ...{/niftycolumn}

Τ.Κ.: Πως και γιατί επιλέξατε τα συγκεκριμένα πρόσωπα για να παρουσιάσετε τα πορτρέτα τους μέσα από τις συνεντεύξεις και τα σχόλιά σας;
Λ.Π.: «Οι συνεντεύξεις αυτές πάρθηκαν το 1982, εκτός από τη συνέντευξη του Μπιθικώτση. Τα πρόσωπα που διάλεξα ήταν τότε σε πλήρη ακμή. Κι αυτό ήταν το βασικό κριτήριο της επιλογής μου. Επιπλέον, από τη συναναστροφή μου μαζί τους, είχα πεισθεί ότι έχουν κάτι να πουν. Κάτι, που να αξίζει τον κόπο. Αν έβγαζα το βιβλίο το 1982, δεν θα έκανα σχόλια, μετά τις συνεντεύξεις. Βγάζοντάς το, όμως, τώρα, έκρινα ότι τα σχόλια είναι απαραίτητα. Έχουν περάσει 25 ολόκληρα χρόνια από τότε. Πολλά έχουν αλλάξει. Διαβάστε τον πρόλογο του βιβλίου και θα βρείτε τις εξηγήσεις που ζητάτε.».

T.K.: Τα λεγόμενα των περισσοτέρων καλλιτεχνών που παρουσιάζετε, τα διακρίνει - όπως επισημαίνετε κι εσείς - μια οξύτητα, ιδιαίτερα σ’ ότι αφορά τη σχέση τους με άλλα πρόσωπα του χώρου και την άποψη που έχουν γι’ αυτά. Σήμερα όμως, οι ίδιοι αυτοί, δεν μιλάνε έτσι στις συνεντεύξεις τους, είναι αρκετά πιο ήπιοι. Εσείς, που τους γνωρίζετε όλους προσωπικά, πως εξηγείτε αυτήν την αλλαγή; Οφείλεται στο χρόνο, την ηλικία και τα “μαθήματα ζωής” που δίνουν στον άνθρωπο;
Λ.Π.
: Έτσι είναι, όπως τα λέτε. Οι καλλιτέχνες που παρουσιάζω, πήραν μαθήματα ζωής. Φυσικό είναι, νομίζω, ύστερα από τόσα χρόνια, ο καθένας να γίνεται πιο ήπιος. Κυρίως, πιο επιεικής. Αυτός είναι ο κανόνας. Υπάρχουν, όμως και κάποιες εξαιρέσεις, που τον επιβεβαιώνουν.».papadopoulos_3.jpg

Τ.Κ.: Μιλήσατε με όλους αυτούς τους καλλιτέχνες και τους είχατε απέναντί σας. Θα θέλαμε να μας πείτε, με δυο λόγια, πως είναι σαν συνομιλητές. Τι είναι αυτό που χαρακτηρίζει τον καθένα απ’ αυτούς;
Λ.Π.
: «Θα χρειάζονταν πολλές σελίδες για να αναφερθώ σε όλους. Πάντως, ο Σπανός έχει χιούμορ και αυτοσαρκάζεται, ο Μπιθικώτσης είναι θυμόσοφος και έχει δική του γλώσσα, ο Άκης Πάνου έχει μεγάλη δύναμη και αποφασιστικότητα, ο Μικρούτσικος έχει εύρος γνώσεων, ο Μούτσης είναι κάθετος στις απόψεις του, ο Κουγιουμτζής είναι στιβαρός κι απολύτως ειλικρινής, ο Νταλάρας είναι τολμηρός κι ανοίγει δρόμους. Ο Καζαντζίδης, σ’ αυτή τη συνομιλία, δείχνει πολύ πικραμένος.».

Τ.Κ.: Επισημάνετέ μας κάποια σημεία από τις συνεντεύξεις αυτές που σας εντυπωσίασαν, αρνητικά ή θετικά, περισσότερο.
Λ.Π.: «Τα αρνητικά είναι ελάχιστα και τα σημειώνω στα σχόλιά μου. Τα θετικά είναι πάρα πολλά. Αλλά, πάνω απ’ όλα υπάρχει το ταλέντο.».

Τ.Κ.: Όλες οι συνεντεύξεις σας είναι σημαντικότατες κι αποτελούν ντοκουμέντα. Ποια όμως, ανθρώπινα, την ευχαριστηθήκατε, ποια είναι η πιο αγαπημένη σας και γιατί;
Λ.Π.: «Δεν κάνω τέτοιου είδους διακρίσεις. Όλες τις συνεντεύξεις, τις χάρηκα. Αλλά ο αυτοσαρκασμός του Σπανού, και τώρα που διαβάζω τη συνέντευξή του, με ενθουσιάζει.».

Τ.Κ.: Αναφέρετε στον πρόλογό σας ότι «με το βιβλίο αυτό ολοκληρώνω τα κείμενά μου για όλους τους καλλιτέχνες της γενιάς μου». Αν και πιστεύουμε πως ένας δημιουργός όπως εσείς, που αποτελείτε την ζωντανή ιστορία του ελληνικού τραγουδιού, πάντα θα έχει κάτι πολύτιμο ακόμα να προσθέσει στο κεφάλαιο ελληνικό τραγούδι με τα γραπτά του, θα θέλαμε να σας ρωτήσουμε κάτι που αφορά τη συνέχεια, το μέλλον του τραγουδιού μας : υπάρχουν σήμερα νέα πρόσωπα, δημιουργοί κι ερμηνευτές, που σας εξιτάρουν να ασχοληθείτε μαζί τους, να τους πάρετε συνέντευξη και να παρουσιάσετε, με την πείρα και τη γνώση σας, τα πορτρέτα τους σ’ ένα βιβλίο που θα μπορούσε να αποτελέσει τη συνέχεια του «Εν αρχή ην ο Καζαντζίδης»;
Λ.Π.
: «Ασφαλώς και υπάρχουν, εξαιρετικοί στιχουργοί, συνθέτες, τραγουδιστές. Τραγούδια δεν υπάρχουν. Στα 100, ζήτημα είναι αν αξίζουν τα 10. Φταίει ίσως και η εποχή μας – εποχή κρίσεως αξιών, κυρίως. Επιπλέον, δεν μπορεί να ισχυριστεί κανείς, ότι κυκλοφορεί σήμερα, ανάμεσά μας, ένας Θεοδωράκης, ένας Χατζιδάκις, ένας Γκάτσος, μια Παπαγιαννοπούλου κ.λπ. Φταίει κι αυτό, για την “υποχώρηση” του τραγουδιού μας. Αλλά πρωτίστως φταίνε οι δισκογραφικές εταιρείες, που κατέβασαν πολύ χαμηλά τον πήχυ. Κατά τη γνώμη μου, πάντως, τίποτα δεν έχει χαθεί. Θα βγουν και πάλι, πολλοί μεγάλοι. Αργά ή γρήγορα. Είμαι βέβαιος.».

Οι απόψεις και οι σκέψεις των συνεργατών του Ορφέα δεν ταυτίζονται απαραίτητα με τη γνώμη του περιοδικού.
Απαγορεύεται αυστηρά η χρήση και η αναδημοσίευση του συνόλου ή μέρους των άρθρων του Ορφέα, χωρίς προηγούμενη άδεια των υπευθύνων του περιοδικού και του συντάκτη και χωρίς ταυτόχρονη αναφορά της επωνυμίας του περιοδικού, του ονοματεπωνύμου του συντάκτη και του ακριβούς συνδέσμου του άρθρου

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΥ ΣΤΗΝ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΥ ΣΕ ΑΛΛΕΣ ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΘΕΜΑΤΑ

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΧΟΛΙΑ

RSS

ΤΑ ΠΙΟ ΔΙΑΒΑΣΜΕΝΑ (90d)

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

ΕΙΠΑΝ - ΕΓΡΑΨΑΝ

Όποιος δεν έχει τίποτα μονάχα αυτός ξέρει το τίποτα.
Κατερίνα Γώγου

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ / ΑΥΡΙΟ

Δεν έχουν καταχωρηθεί γεγονότα.

ΤΥΧΑΙΑ TAGS