139 αναγνώστες online
Find us on FacebookJoin us on Facebook
sideBar



Σαββέρια Μαργιολά - «Αλισάχνη»

ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ «Τι έχω να χάσω»

Τάσος Π. Καραντής
Τάσος Π. Καραντής
Πρώτη Παρουσίαση
ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ - «Τι έχω να χάσω»
24.08.2019
Ορφέας | Main Feed
Γιώργος Τζαγάκης

Είναι κάποιες στιγμές που αισθάνεσαι την ανάγκη να μετρήσεις τις ελπίδες και τις προσδοκίες για το μέλλον του ελληνικού τραγουδιού σε μια προσπάθεια να βρεις χαραμάδες φωτός σ΄ένα σκηνικό που συχνά φαντάζει γκρίζο...Αισθάνεσαι επίσης την ανάγκη να προσωποποιήσεις αυτές τις ελπίδες για να παρουσιάσεις αληθινά παραδείγματα ως επιχειρήματα απέναντι σε όσους επιμένουν να θάβουν βαθιά την ελπίδα εξυπηρετώντας τις δικές τους σκοπιμότητες.Κι όμως στη νέα ελληνική μουσική σκηνή υπάρχουν αρκετές φωτεινές καλλιτεχνικές προσωπικότητες που προσωποποιούν αυτές τις ελπίδες...θελήσαμε να επικεντρώσουμε το ενδιαφέρον μας σε μια εξ΄ αυτών, τη Νατάσσα Μποφίλιου,με αφορμή τις προσεχείς ζωντανές εμφανίσεις της στο Σταυρό του Νότου Club…και η συνάντηση απλά επιβεβαίωσε τη θετική εντύπωση που έχει ήδη δημιουργήσει η -μεχρι σήμερα- σύντομη αλλα ελπιδοφόρα καλλιτεχνική της διαδρομή.Τα λόγια της προδίδουν τη συγκροτημένη της σκέψη και την αποφασιστικότητά της να επιμείνει με συνέπεια στους βασικούς άξονες που έχει προδιαγράψει για την πορεία της στο καλλιτεχνικό στερέωμα.Η σκέψη της επιστρέφει συχνά στον Παρασκευά Καρασούλο,στον οποίο με εκτίμηση και ευγνωμοσύνη αποδίδει την επαγγελματική της ενασχόληση με τη μουσική...το πρόσωπό της φωτίζεται όταν αναφέρεται στην καλλιτεχνική οικογένειά της, τον Κώστα Τσίρκα, το Γεράσιμο Ευαγγελάτο και το Θέμη Καραμουρατίδη που παραμένουν πιστοί συνοδοιπόροι στα πρώτα βήματα της στο ελληνικό τραγούδι.Και σίγουρα διαθέτει μια συγκροτημένη και ολοκληρωμένη άποψη πάνω σε θέματα που αφορούν τη δική της διαδρομή αλλα και γενικότερα το χώρο της μουσικής και την ελληνική μουσική σκηνή...

Απο το Πολιτικό Τμήμα της Νομικής Αθηνών στο τραγούδι...Πώς προέκυψε η ενασχόληση με τη μουσική;
Ν.Μ.: Ανέκαθεν αγαπούσα πάρα πολύ τη μουσική γι΄αυτό και σπούδασα πιάνο και θεωρία της μουσικής...Όμως παρα την αγάπη μου γι΄αυτή, κατα τη διάρκεια της μαθητικής και της φοιτητικής μου ζωής και όταν άρχισα να σκέφτομαι τι θα ‘θελα να κάνω στη ζωή μου δεν περνούσε απο το μυαλό μου ούτε για αστείο η ιδέα ν’ ασχοληθώ επαγγελματικά με το τραγούδι. Κι αυτό γιατί, όπως συμβαίνει στους περισσότερους νέους, έτσι και σε μένα, οι μεγαλύτεροι μου είχαν δημιουργήσει το φόβο ότι απ’ αυτό το επάγγελμα δε θα μπορούσα να βγω αλώβητη, ότι δε θα μπορούσα τελικά να κάνω αυτό που θέλω χωρίς υποχωρήσεις. Επειδή όμως ήξερα απο την αρχή ότι δεν είναι στο χαρακτήρα μου και δε θα μπορούσα να κάνω υποχωρήσεις, είχα βγάλει εντελώς απο το μυαλό μου την επαγγελματική ενασχόληση με τη μουσική.Επειδή λοιπόν είχα καταλήξει ότι σαν προσωπικότητα μ’ ενδιέφερε και μου ταίριαζε η επικοινωνία, διάλεξα να σπουδάσω ένα επάγγελμα το οποίο θα είχε σχέση μ΄αυτή -τις Πολιτικές Επιστήμες στη Νομική Αθηνών θέλοντας να ασχοληθώ με την πολιτική επικοινωνία.Απο τη σχολή μου στην αρχή ήμουν πάρα πολύ ευχαριστημένη κι είχα μπει πολύ δυναμικά στην πανεπιστημιακή ζωή... Μέχρι τη στιγμή που ένας πολύ καλός μου φίλος, ο Κώστας Τσίρκας, μου είπε ότι σκόπευε να στείλει τραγούδια στη δεύτερη ακρόαση της Μικρής Άρκτου που διοργάνωνε ο Παρασκευάς Καρασούλος και ότι θα ήθελε να τραγουδήσω στο demo... Δέχθηκα να τραγουδήσω κι έτσι γνώρισα το Γεράσιμο Ευαγγελάτο... περάσαμε οι τρείς μας ένα καλοκαίρι απο το πρωι μέχρι το βράδυ μαζί και σιγά σιγά -δουλεύοντας για το demo- έγινα κι εγω μέλος αυτής της παρέας. Στη συνέχεια ο Γεράσιμος και ο Κώστας άρχισαν να με προτρέπουν να δοκιμάσω τις δυνατότητές μου στην ακρόαση των ερμηνευτών,όπως κι έγινε και περάσαμε το διαγωνιστικό μέρος τόσο εγώ όσο και τα παιδιά... Τότε ήρθε η πρόταση απο τον Παρασκευά Καρασούλο,να μας κάνει έναν ολόκληρο δίσκο...Έτσι δημιουργήθηκαν οι "Εκατό Μικρές Ανάσες" με τον Κώστα Τσίρκα να υπογράφει τη μουσική και το Γεράσιμο Ευαγγελάτο τους στίχους στα τραγούδια ,τα περισσότερα απο τα οποία ήταν αυτα που είχαν σταλθεί ως demo για την ακρόαση.Κι έτσι δειλά-δειλά αλλα με πολύ φυσικό και αυθόρμητο τρόπο ξεκίνησα να ασχολούμαι επαγγελματικά με το τραγούδι...

Παλαιότερα τραγουδούσες ερασιτεχνικά,στις παρέες και σε άλλες εκδηλώσεις ή η ενασχόληση με τη μουσική είχε να κάνει μόνο με το πιάνο και τα μαθήματα μουσικής;
Ν.Μ.: Πάντα τραγουδούσα...ήμουνα στη χορωδία της ΕΡΤ και είχα δικό μου συγκρότημα απο τη β’ γυμνασίου με το οποίο παίζαμε στις εκδηλώσεις του σχολείου. Είχα συμμετάσχει επίσης στους Πανελλήνιους Μαθητικούς Αγώνες στους οποίους βραβεύτηκα.Αλλά παρόλο που μελετούσα πιάνο και άκουγα πάρα πολύ μουσική,είχα μέχρι τότε στο μυαλό μου ν’ αφήσω τη μουσική σ‘ ένα επίπεδο ερασιτεχνικό φοβούμενη κυρίως τον τρόπο που έβλεπα ότι γινόταν η μουσική. Κι αυτό γιατι έχω εμμονή σ΄αυτό το θέμα...για μένα η μουσική πρέπει να γίνεται μόνο μ’ έναν τρόπο,υπάρχει μόνο ένας δρόμος που πρέπει ν’ ακολουθήσω και γι αυτό θ’ ασχολούμαι με τη μουσική όσο θα μπορώ να λειτουργώ σύμφωνα μ’ αυτό τον τρόπο...Δεν εννοώ μόνο το είδος του τραγουδιού αλλά κυρίως τη διαδικασία με την οποία γίνεται...θέλω να δουλεύω με ανθρώπους που εκτιμώ και θαυμάζω σ’ ένα επίπεδο ομάδας...δε μου αρέσουν δηλαδή οι πολυσυλλεκτικοί δίσκοι,εκτός αν έχουν κάποιο συγκεκριμένο concept που οδηγεί στην πολυσυλλεκτικότητα.Θέλω να έχω μια ανθρώπινη σχέση με τους συνεργάτες μου.Γι αυτό με τα παιδιά είμαστε αδελφικοί φίλοι, μαζί ζούμε και μαζί κάνουμε μουσική κι έτσι η μουσική είναι προϊόν της σχέσης μας...αν δεν είχαμε αυτη τη σχέση μεταξύ μας δε θα μπορούσαμε να κάνουμε μουσική.Είμαι ένας άνθρωπος που λειτουργεί μ΄αυτό τον τρόπο και ξέρω ότι δε θα μπορούσα ποτέ να μπω σε μια άλλη διαδικασία...

Θα μπορούσες να μας σκιαγραφήσεις αυτη την παρέα,τους δυο σταθερούς αλλα και τους υπόλοιπους νέους συνεργάτες,τις κοινές σας πεποιθήσεις για τη μουσική και το τραγούδι και τον τρόπο που δουλεύετε μαζί...;
Ν.Μ.: Η παρέα μας είναι τετραμελής κι αποτελείται απο εμένα τον Κώστα Τσίρκα,το Γεράσιμο Ευαγγελάτο και το Θέμη Καραμουρατίδη.Απλά ο Κώστας Τσίρκας μετά τις ‘’Εκατό Μικρές Ανάσες’’ αποφάσισε ότι ήθελε να κάνει μια παύση και να μη συμμετάσχει στον επόμενό μας δίσκο...Το Θέμη Καραμουρατίδη τον γνωρίσαμε στην ακρόαση της Μικρής Άρκτου...τα demo απο τις ‘’Εκατο Μικρές Ανάσες΄΄ έγιναν στο σπίτι του με τον ίδιο να παίζει πιάνο...γενικά υπήρχε απο την αρχή ένα πολύ φιλικό κλίμα και μια εξαιρετική χημεία μεταξύ μας. Με τα παιδιά ζούμε μαζί,είμαστε κάθε μέρα μαζί εδω και πολλά χρόνια και πρίν κάνουμε δίσκο.Πρώτα περνάμε καλά και μετά κάνουμε μουσική δηλαδή το επάγγελμα είναι αποτέλεσμα της προσωπικής μας ευχαρίστησης μέσα απο τη φιλική μας σχέση.Αυτό βέβαια δε σημαίνει ότι δε δουλεύουμε επαγγελματικά...υπάρχουν στη σχέση και τη δουλειά μας και στιγμές έντασης και πίεσης,όπως συμβαίνει εξάλλου και σε κάθε οικογένεια γιατι εμεις νιώθουμε ότι είμαστε μια οικογένεια κι ελπίζω να είμαστε έτσι για πάντα...
Σε όλες τις παραστάσεις ο Θέμης επιμελείται τις ενορχηστρώσεις και παίζει πιάνο,ενώ ο Γεράσιμος έχει την γενικότερη καλλιτεχνική επιμέλεια.Έχουμε μια
συγκεκριμένη μπάντα,έναν άνθρωπο που επιμελείται τα video-γιατι υπάρχει video art σε προβολή σε κάθε μας παράσταση- τα οποία έχουν ένα συγκεκριμένο concept απο έναν εξαιρετικό κινηματογραφιστή,τον Παντελή Φραντζή...Επίσης υπάρχει ένας συγκεκριμένος άνθρωπος που επιμελείται το φωτισμό και τον ήχο...υπάρχει γενικότερα ένα πολύ συγκεκριμένο σχήμα με παρείστικο κλίμα, μέσα στο οποίο μ ΄αρέσει να δουλεύω...


Στην εποχή, δηλαδή, των αταίριαστων συνεργασιών αλλα και των συχνών φαινομένων διάλυσης συγκροτημάτων που οδηγεί σε ατομικές καλλιτεχνικές πορείες επιμένετε-μαζί με το Γεράσιμο Ευαγγελάτο και το Θέμη Καραμουρατίδη-στη λογική της παρέας στη ζωή και στην καλλιτεχνική δημιουργία. Πιστεύεις ότι μέσα απο αυτη τη διαδικασία δημιουργούνται πιο αληθινά και ειλικρινή τραγούδια;
Ν.Μ.: Ακριβώς. Θεωρώ ότι τα τραγούδια που φτιάχνονται στις εταιρείες - κάποιες φορές χωρίς να έχουν συναντηθεί οι καλλιτέχνες πριν απο τη συνεργασία- μπορεί να είναι σπουδαία λόγω της αξίας των συντελεστών αλλα νομίζω ότι πάντα θα λείπει η ανθρώπινη επαφή και η χημεία...Σ΄αυτό το συμπέρασμα έχω καταλήξει σύμφωνα μ’ αυτα που έχω βιώσει...άλλωστε κάθε άνθρωπος σχηματίζει την άποψή του σύμφωνα με τα βιώματά του...εγω δηλαδή νιώθω ότι δε θα μπορούσα να κάνω ένα δίσκο υπο άλλες συνθήκες...Θεωρώ ότι αυτός είναι ο τρόπος που πρέπει να γίνεται η μουσική κι αυτό αποδεικνύεται από το γεγονός ότι τα περισσότερα μεγάλα πράγματα έχουν γίνει μέσα απο αυτη τη διαδικασία...
Όσον αφορα τα συγκροτήματα που οδηγούνται στη διάλυση αυτό οφείλεται στο ότι οι σχέσεις των ανθρώπων πολλές φορές ναυαγούν....Μπορεί κάποιο συγκρότημα να ξεκινήσει έχοντας ένα στόχο και στην πορεία να διαπιστώσει ότι έχουν αλλάξει τα δεδομένα και να αποφασίσει να κάνει κατι διαφορετικό...δεν είναι απαραίτητα αποτέλεσμα κακών προθέσεων...έχω γνωρίσει καλλιτέχνες απο συγκροτήματα που οδηγήθηκαν σε διάλυση, οι οποίοι εκτιμούν πολύ ο ένας τον άλλο, απλά δε δουλεύουν πια μαζί και καθένας έχει θέσει τους δικούς του στόχους...

Πόσο ελκυστική θα μπορούσε να είναι μια πρόταση να ερμηνεύσεις έναν κύκλο τραγουδιών ενός καταξιωμένου συνθέτη ή στιχουργού ξεφεύγοντας απο τη μέχρι σήμερα λογική που ακολουθείς στην καλλιτεχνική σου πορεία;
Ν.Μ.: Η αλήθεια είναι ότι έχουμε σκεφτεί ότι ίσως θα μπορούσαμε να κάνουμε ένα καλλιτεχνικό διάλλειμμα απ’ αυτό τον τρόπο δουλειάς στη λογική της παρέας, περισσότερο για να μπορέσει ο καθένας χωριστά να συλλέξει εμπειρίες.Επειδή όμως αυτός ο τρόπος δουλειάς που έχουμε ακολουθήσει μέχρι σήμερα λειτουργεί πολύ καλα κι επειδή είμαστε γενικότερα αντισυμβατικοί-ζούμε και λειτουργούμε αυθόρμητα κι όχι σύμφωνα με τα πρέπει- έχουμε αφεθεί να μας οδηγήσουν οι εξελίξεις και η διάθεσή μας...δηλαδή αν κάνουμε αυτό το δίσκο και μετά μας προκύψει κι ένας άλλος δίσκος που επίσης θα θέλαμε να κάνουμε μαζί,θα ακολουθήσουμε την ίδια διαδικασία.Αν αντιληφθούμε όμως ότι αυτη η διαδικασία δεν προχωράει άλλο, θα κάνουμε μια παύση ενω στο μεταξύ θα εξακολουθούμε να έχουμε την ίδια σχέση. Λειτουργούμε πολύ αυθόρμητα κι έτσι θα αφήσουμε τις εξελίξεις να μας οδηγήσουν στα επόμενα βήματα...Πάντως θα ήθελα κάποια στιγμή να συνεργαστώ μ ‘ έναν καταξιωμένο συνθέτη κι ενδεχομένως να το κάνω , χωρίς αυτό να σημαίνει όμως ότι θ’ αλλάξει κάτι στη σχέση που έχουμε με τα παιδιά...εαν πάρω μια τέτοια απόφαση τότε τα παιδιά θα είναι οι πρώτοι που θ’ ακούσουν τα demo που θα έχω ετοιμάσει,θα είναι οι πρώτοι που θα μου πουν τη γνώμη τους... θα πάω τα τραγούδια στο σπίτι μου...δηλαδή δε νομίζω ότι ακόμα και μια τέτοια απόφαση θα έρθει σε αντίθεση με αυτό το κλιμα που υπάρχει μεταξύ μας...

Από τις ‘’Εκατό Μικρές Ανάσες’’ (2005) στα ΄΄Τρία Μυστικά’’ (2009) ξεδιπλώνονται τα πρώτα βήματα της καλλιτεχνικής σου διαδρομής. Ποιές είναι οι σημαντικότερες στιγμές και εμπειρίες αυτων των χρόνων;
Ν.Μ.: Θα ξεχώριζα την πρώτη φορά που παίχτηκε στο ραδιόφωνο η ‘’Ασπιρίνη’’, το πρώτο μου live στο ‘’Μικρό Μουσικό Θέατρο’’ και τη συναυλία μας στο Γκάζι φέτος το καλοκαίρι...

Ποιές είναι οι μουσικές επιρροές που καθόρισαν το ύφος των μουσικών επιλογών σου αλλα και το ερμηνευτικό σου στυλ; Υπάρχουν κάποιες μεγάλες γυναικείες φωνές που αποτελούν πρότυπα για σένα;
Ν.Μ.: Η αγαπημένη μου τραγουδίστρια είναι η Nina Simone,αλλά εκτιμώ επίσης τη Barbra Streisand, τη Mina, τη Μαρία Δημητριάδη, τη Δήμητρα Γαλάνη, την Τάνια Τσανακλίδου... Λατρεύω επίσης τη Βίκυ Μοσχολιού αλλα και παλαιότερες τραγουδίστριες...έχω ακούσει πάρα πολύ Βέμπω και άλλες φωνές με ανάλογο στυλ.Γενικώς εκτιμώ πολύ τραγουδίστριες από όλα τα είδη της μουσικής....Όμως θα μπορούσα να πω ότι έχω μελετήσει περισσότερο ανδρικές φωνές και λιγότερο γυναικείες...Γενικότερα τραγουδάω κυρίως διασκευές τραγουδιών που έχουν ερμηνεύσει άνδρες τραγουδιστές γιατί θεωρώ ότι οι ερμηνευτικές μου δυνατότητες είναι πιο κοντά σε τέτοιου είδους ερμηνείες και επίσης μου αρέσει αυτός ο πιο δυναμικός τρόπος ερμηνείας... Απο τους άνδρες τραγουδιστές εκτιμώ πολύ το Γιώργο Νταλάρα, το Χρήστο Θηβαίο, τον Καζαντζίδη, το Γαβαλά και άλλους...

Ως παιδιά των ακροάσεων νέων καλλιτεχνών της ‘’Μικρής Άρκτου’’ έχετε ήδη την εμπειρία μιας διαδικασίας ανάδειξης νέων καλλιτεχνών...Ποια είναι η γνώμη σου γι αυτήν, για ανάλογες προσπάθειες,αλλά και γενικότερα για τις δυνατότητες και τους τρόπους που διαθέτει ένας νέος καλλιτέχνης να αναδείξει τις ικανότητές του...
Ν.Μ.: Εμείς είμασταν πολύ τυχεροί γιατι βρέθηκε στο δρόμο μας ο Παρασκευάς Καρασούλος...αν δεν είχε συμβεί αυτό είναι σίγουρο ότι δε θα είχε κάνει κανείς απο εμας τίποτα με τη μουσική...Επειδή κι εμεις είχαμε μια εμμονή με τον τρόπο που θέλαμε και θέλουμε να κάνουμε μουσική,αν δεν υπήρχε ο Παρασκευάς δεν υπήρχε περίπτωση να μπούμε στο χώρο αυτό. Έχω την καλύτερη εντύπωση για τη συγκεκριμένη ακρόαση αλλα επειδή είναι και η μοναδική στην οποία έχω συμμετάσχει δεν έχω άποψη για τις υπόλοιπες ανάλογες διαδικασίες...Αυτό που ξέρω είναι ότι μέσα απο το Φεστιβάλ Τραγουδιού Θεσσαλονίκης,που είναι μια απο αυτές τις διαδικασίες κάποιοι νέοι καλλιτέχνες όπως ο Στάθης Δρογώσης ,ο Μύρωνας Στρατής και η Ευσταθία κατάφεραν να γίνουν πιο αναγνωρίσιμοι ,αλλα κι εκείνοι είχαν κάνει σημαντικά πράγματα πολύ πριν το Φεστιβάλ...
Πάντως δεν έχω την καλύτερη εντύπωση για τα τηλεοπτικά talent shows γιατί δε θεωρώ ότι οι άνθρωποι που κρίνουν σ΄αυτα είναι οι κατάλληλοι για να το κάνουν...θεωρώ δηλαδη ότι το πρόβλημα είναι στο κριτήριο...Σ’ένα talent show στην τηλεόραση το κριτήριο είναι πρώτα η εικόνα και μετα τα υπόλοιπα,είναι το πως θα πουλήσεις σαν προσωπικότητα και το πόσο αναλώσιμος μπορείς να είσαι...Νομίζω πως τα προγράμματα αυτά αναζητούν απλά ενδιαφέρουσες φυσιογνωμίες κι όσο το δυνατόν πιο αναλώσιμους ανθρώπους...είναι αστείο να θεωρήσουμε ότι ένα τηλεοπτικό σόου έχει μουσικά κριτήρια και σκοπεύει να αναδείξει νέους καλλιτέχνες...άρα θεωρώ ότι αυτα τα προγράμματα εκ προοιμίου βλάπτουν τους νέους καλλιτέχνες κι αυτό αποδεικνύεται κι απ’ την πορεία που έχουν ακολουθήσει οι περισσότεροι απ΄αυτούς...

Δεν πιστεύεις δηλαδή στις διαδικασίες ανάδειξης νέων καλλιτεχνών μέσα απο την τηλεόραση...
Ν.Μ.: Σαφώς και όχι...Θεωρώ ότι λείπουν πάρα πολύ ακροάσεις όπως αυτές που διοργάνωσε ο Παρασκευάς Καρασούλος...πρόκειται για ειλικρινέστατες διαδικασίες,με αισθητική, από έναν άνθρωπο με κύρος και καλλιτεχνικό βάθος αλλα και πολύ αποτελεσματικές γιατι από τις συγκεκριμένες ακροάσεις αναδείχθηκαν πάρα πολλοί νέοι καλλιτέχνες: η Ελεονώρα Ζουγανέλη, ο Δημήτρης Μαραμής, ο Αλέξανδρος Εμμανουηλίδης, η Μαρία Παπαγεωργίου, ο Κωνσταντίνος Κληρονόμος, ο Κώστας Τσίρκας, ο Θέμης Καραμουρατίδης, ο Γεράσιμος Ευαγγελάτος…

Πιστεύεις πάντως πως ένας νέος καλλιτέχνης που έχει ταλέντο και ικανότητες θα βρει το δρόμο του ακόμα κι αν λειτουργήσει έξω απο αυτές τις διαδικασίες ανάδειξης που κατακρίνεις...;
Ν.Μ.: Δε μπορώ να μην το πιστεύω γιατι κι εμεις αναδειχθήκαμε μέσα απο αυτη τη διαδικασία που περιέγραψα...δεν είχαμε κανέναν γνωστό,δε συνεργαστήκαμε με κάποιο γνωστό καλλιτέχνη,δεν τραγούδησα με κάποιο καταξιωμένο συνθέτη,δεν ήμουνα σε μεγάλη εταιρεία,δε βγήκα ποτέ στην τηλεόραση και δεν ήξερα κανέναν άνθρωπο του ραδιοφώνου...δηλαδή ήταν όλα εναντίον μου...βέβαια με βοήθησε πάρα πολύ ο Χαραλάμπους,ένας επιχειρηματίας ο οποίος μας εμπιστεύτηκε να τραγουδήσουμε ζωντανά στην αρχή της πορείας μας γιατι πίστευε ότι είχαμε ταλέντο...και βέβαια μας βοήθησε πάρα πολύ το γεγονός ότι είχαμε τη στήριξη και την εκτίμηση του Παρασκευά Καρασούλου...

Γενικότερα,ποια είναι η γνώμη σου για τη νέα γενιά στην οποία ανήκετε κι εσείς, κρίνοντας την και ως κοινό της μουσικής με τις επιλογές που κάνει αλλά και ειδικότερα για τη νέα γενιά καλλιτεχνών,τις ελπίδες και τις προσδοκίες που δημιουργεί για το μέλλον του ελληνικού τραγουδιού;
Ν.Μ.: Πιστεύω πάρα πολύ στη γενιά μου γιατι είναι τολμηρή,έχει θάρρος και αυτο το χαρακτηριστικό το εκτιμώ πάρα πολύ στους ανθρώπους...έχει θάρρος να εκτεθεί,να καταθέσει αυτό που είναι και το παλεύει μόνη της με πολύ τσαμπουκά...Και υπάρχουν πάρα πολλοί νέοι καλλιτέχνες που εκτιμώ πάρα πολύ...η Ρίτα Αντωνοπούλου, η Ελεονώρα Ζουγανέλη, ο Κωστής Μαραβέγιας, ο Γιάννης Χαρούλης,ο Αλέξανδρος Εμμανουηλίδης, ο Απόστολος Ρίζος και σίγουρα υπάρχουν κι άλλοι που αυτη τη στιγμή ξεχνάω...είμαι περήφανη γι’ αυτη τη γενιά,είναι εξαιρετικοί καλλιτέχνες,με κύρος και με θάρρος...Νομίζω ότι είμαστε μια γενιά που θα πάει ένα βήμα πιο μπροστά την ελληνική μουσική...αυτη τη μουσική που κάποιοι θεωρούν ταμπού κι ότι είναι ντροπή να λες ότι ασχολείσαι μ’ αυτήν ....Πολλές φορές όταν λεω ότι ασχολούμαι με το έντεχνο ελληνικό τραγούδι με κοιτούν λίγο περίεργα... θεωρώ πάντως ότι η ελληνική μουσική απο αυτη τη γενιά θα πάει ένα βήμα μπροστά...


Ποια είναι η άποψή σου για τη νέα γενιά ως κοινό της μουσικής,για τις επιλογές που κάνει...;
Ν.Μ.: Είναι ένα πολύ υποψιασμένο κοινό. Μια πρόσφατη συναυλία μας την παρακολούθησε πέντε χιλιάδες κόσμος...τόσοι νέοι άνθρωποι ήρθαν ν’ ακούσουν τρεις νέες τραγουδίστριες αποδεικνύοντας ότι υποστηρίζουν τη γενιά τους κι ενδιαφέρονται ν’ ακούσουν νέα πράγματα... χαίρομαι πάρα πολύ γι΄αυτό...

Δε συμφωνείς δηλαδή με την άποψη που επικρατεί ότι το νεανικό κοινό κατευθύνεται σε πιο μαζικές επιλογές διασκέδασης...
Ν.Μ.: Αυτό είναι ενα πολύ μεγάλο ψέμα...είναι μια διαστρέβλωση της κατάστασης γιατι η νέα γενιά παρακολουθεί όλους τους νέους καλλιτέχνες κι αυτό φαίνεται απο τον κόσμο που έρχεται στις ζωντανές μας εμφανίσεις.΄Αρα δε συμφωνώ καθόλου μ’ αυτην την άποψη. Οι νέοι παρακολουθούν τους καλλιτέχνες της γενιάς τους και επιλέγουν ποιοτικά προγράμματα,απλα αυτη η άποψη που επικρατεί -ότι δηλαδή η νέα γενιά κατευθύνεται- βολεύει αυτους που τη διαδίδουν... Συνήθως οι μεγαλύτερες γενιές χαρακτηρίζουν τη νέα γενιά ως αποτυχημένη,αλλα εγω ως εκπρόσωπος αυτης της γενιάς τους απαντώ ... συγγνώμη αλλα κάνετε λάθος...

Σχετικά με τον τελευταίο δίσκο τα ‘’Τρία μυστικά’’,πρόκειτα για τρία τραγούδια-μυστικά σήματα σε ανθρώπους και καταστάσεις της πόλης...Ποια είναι η φιλοσοφία αυτού του δίσκου και σε ποιο βαθμό προετοιμάζει τους ακροατές για την επόμενη ολοκληρωμένη δισκογραφική δουλειά;
Ν.Μ.: Την περίοδο που προέκυψε αυτός ο δίσκος δεν είμασταν σε κάλη ψυχολογική κατάσταση...είχαμε αυτα τα τρία τραγούδια και θέλαμε να τα παίξουμε ζωντανά γιατί γενικά έχουμε τη νοοτροπία ότι όταν έχεις τραγούδια και θέλεις να τα βγάλεις πρέπει να τα βγάζεις... Μας εμπιστεύτηκαν λοιπόν οι ιδιοκτήτες του Metropolis και ανέλαβαν την παραγωγή αυτού του δίσκου που ήταν και η πρώτη τους παραγωγή...Τα "Τρία Μυστικά" ήταν ένας κύκλος τραγουδιών που βοήθησε πολύ τις ζωντανές εμφανίσεις εκείνης της περιόδου... ήταν ένας κύκλος τραγουδιών εντελώς αυτόνομος ,με δική του προσωπικότητα. Ο επόμενος δίσκος θα είναι κάτι τελείως διαφορετικό...Έχουμε καταλήξει στα τραγούδια αυτού του δίσκου κι έχει μείνει μια κενή θέση…Για παράδειγμα μια διαφορά που θα έχει σε σχέση με τα ‘’Τρία Μυστικά’’ είναι ότι εκει υπήρχε κι ένα λαϊκό τραγούδι ,όμως σ΄αυτό το δίσκο που έρχεται δε θα υπάρχει επειδή ο ήχος θα ναι διαφορετικός και δε θα ταίριαζε μ΄αυτόν...η αλήθεια είναι ότι μας λείπει ένα τέτοιο τραγούδι αλλα επειδή θέλουμε ο δίσκος να χει μια συνοχή δεν θα συμπεριλάβουμε λαϊκό τραγούδι...

Έχεις στις ζωντανές εμφανίσεις μια ιδιαίτερη σκηνική παρουσία,εξαιρετικά εκφραστική και με έντονα στοιχεία θεατρικότητας.Ποια συναισθήματα σου δημιουργούνται πάνω στη σκηνή και πως εκδηλώνονται στην έκφραση μπροστά στο κοινό;
Ν.Μ.: Η σκηνική μου παρουσία είναι κάτι που βγαίνει εντελώς αυθόρμητα,δεν έχω δουλέψει πάνω σ’ αυτό το θέμα.Τωρα πια σκέφτομαι ότι ίσως θα μπορούσα να δουλέψω πάνω στη σκηνική μου παρουσία αλλα αυτό που με προβληματίζει είναι ότι επειδή έχω αποκτήσει ένα δικό μου στυλ δεν ξέρω αν θα μπορούσα να παρουσιάσω κάτι διαφορετικό. Βέβαια επειδή είμαι ένας άνθρωπος που δεν έχω ταμπού και παρακολουθώ διάφορα πράγματα,θα μπορούσα να μιμηθώ στοιχεία που μ’ αρέσουν και να τα προσαρμόσω στο δικό μου ύφος...Έχω δει πάρα πολλά πράγματα που κάνουν άλλοι καλλιτέχνες ,μου αρέσουν και τα προσαρμόζω στη δική μου προσωπικότητα.Αλλα πάντως μέχρι τώρα δεν έχω δουλέψει τη σκηνική μου παρουσία ,μου βγαίνει αυθόρμητα και γενικώς όταν ανεβαίνω στη σκηνή θέλω να βγάζω στον κόσμο αυτό που είμαι,γι αυτό και θεωρώ ότι ένας άνθρωπος αν θέλει να μάθει ποια είμαι μπορει να ‘ρθει σ ‘ένα live,νομίζω ότι εκει φαίνονται όλα...είμαι ανοιχτό βιβλίο.Γι αυτό κι έχω αναπτύξει μια πολύ προσωπική σχέση με το κοινό.Τραγουδάω για τον καθένα ξεχωριστά κι αυτό μου επιστρέφεται κι αισθάνομαι πολύ ευτυχισμενη που κάνω αυτη τη δουλειά...λύνονται όλα τα ψυχολογικά προβλήματα στη σκηνή...είναι σα να κάνω ψυχανάλυση...αισθάνομαι υπέροχα όταν ακούω τα όργανα ,τη μουσική και βλέπω όλο αυτό τον κοσμο που είναι πολύ βασικό στοιχείο για εμάς.Εμείς πάνω στη σκηνή αναπαράγουμε αυτό που μας μεταδίδει το κοινό,δηλαδή υπάρχει μια αλληλεπίδραση.Όσες φορές το κοινό δεν ήταν συμβατό μ ‘αυτό που θέλαμε να κάνουμε,η παράσταση ήταν πολύ διαφορετική απο αυτή που κάνουμε συνήθως. Κατα τη διάρκεια της παράστασης δημιουργείται μια υπέροχη ατμόσφαιρα με ενέργεια, συναισθήματα, άγχος... Όλη αυτη η ατμόσφαιρα της σκηνής είναι μαγική...Εκείνη την ώρα δε νιώθεις ότι πατάς στο έδαφος...Νομίζω ότι όσοι άνθρωποι έχουν το θράσος να ασχοληθούν με την τέχνη πρέπει να έχουν την αίσθηση ότι θ’ ακουμπήσουν αυτό το πράγμα που βρίσκεται πάνω απο τις ζωές μας,που είναι ένα στρώμα το οποίο μπορούμε μόνο να αισθανθούμε, δε μπορούμε ούτε να το δούμε ούτε να το αγγίξουμε.Οταν ξέρεις ότι εκείνη τη στιγμή θα ρθεις σε μια επαφή με μια αίσθηση κι όχι με κάτι που έχεις δει ή έχεις ακούσει περνάς σε μια άλλη κατάσταση...

Μετά τις επιτυχημένες ζωντανές εμφανίσεις της περασμένης άνοιξης, ο χειμώνας θα σε βρει με την ίδια παρέα στο ‘’Σταυρό του Νότου Club’’.Τι μπορεί να περιμένει το κοινό απο τις εμφανίσεις αυτές,ποιο είναι το ύφος και η διάρθρωση του προγράμματος που θα παρουσιάσετε;
Ν.Μ.: Γενικότερα θέλουμε στις ζωντανές μας παραστάσεις να υπάρχει ένας συνδετικός κρίκος που να ενώνει τα τραγούδια.Θέλουμε να έχουν αρχή,μέση και τέλος ώστε ένας ακροατής-θεατής να φεύγει με μια συγκεκριμένη αίσθηση,η οποία αίσθηση να προδίδει την πολιτική και την κοινωνική μας θέση,την ερωτική μας διάθεση...γι ΄αυτό και έχουμε προσθέσει βίντεο στις ζωντανές μας εμφανίσεις ώστε να εξυπηρετούν αυτό το σκοπό...κάποιες φορές πετυχαίνουμε τους στόχους μας και άλλες όχι...
Τα προγράμματά μας τώρα πια βασίζονται στο δικό μας ρεπερτόριο γιατι έχουμε καταφέρει να έχουμε έναν αρκετά μεγάλο αριθμό τραγουδιών...τα υπόλοιπα τραγούδια είναι τραγούδια άλλων δημιουργών τα οποία κατα κάποιο τρόπο συνομιλούν με τα δικα μας.Στις προσεχείς ζωντανές μας εμφανίσεις το κοινό θ΄ακούσει μια ευρεία γκάμα τραγουδιών, απο ένα παλιό λαικό διασκευασμένο μέχρι ένα βαλς του ’30...Νομίζω πως ο κόσμος που έρχεται να μας παρακολουθήσει είναι πια αρκετα υποψιασμένος γι αυτό που θα δει...Απλά ειδικά φέτος στο ‘’Σταυρό του Νότου’’ θέλουμε το πρόγραμμα να έχει μια ιδιαίτερη αισθητική ,δηλαδη ο κόσμος που θα κατεβαίνει τα σκαλιά για να μπει στη μουσική σκηνή να έχει την αίσθηση ότι κάτι θα γίνει εκει που δεν πρέπει να το μάθει ο υπόλοιπος κόσμος,να υπάρχει δηλαδή ένα κλίμα συνομωσίας...Θέλουμε η ατμόσφαιρα να θυμίζει ένα ηλεκτρικό καμπαρέ με μια αίσθηση μαύρη και το πρόγραμμα να συγκινήσει το κοινό...


Εύχομαι καλή επιτυχία στις ζωντανές εμφανίσεις και σ’ευχαριστώ γι αυτη τη συνέντευξη...
Ν.Μ.: Εγώ ευχαριστώ πολύ!

Οι απόψεις και οι σκέψεις των συνεργατών του Ορφέα δεν ταυτίζονται απαραίτητα με τη γνώμη του περιοδικού.
Απαγορεύεται αυστηρά η χρήση και η αναδημοσίευση του συνόλου ή μέρους των άρθρων του Ορφέα, χωρίς προηγούμενη άδεια των υπευθύνων του περιοδικού και του συντάκτη και χωρίς ταυτόχρονη αναφορά της επωνυμίας του περιοδικού, του ονοματεπωνύμου του συντάκτη και του ακριβούς συνδέσμου του άρθρου

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΥ ΣΤΗΝ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΥ ΣΕ ΑΛΛΕΣ ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΘΕΜΑΤΑ

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΧΟΛΙΑ

RSS

ΤΑ ΠΙΟ ΔΙΑΒΑΣΜΕΝΑ (90d)

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

ΕΙΠΑΝ - ΕΓΡΑΨΑΝ

Πάντα θα έχουμε ανάγκη από ουρανό.
Μίλτος Σαχτούρης

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ / ΑΥΡΙΟ

25/8/1934 Γεννήθηκε ο τραγουδιστής Γιάννης Βογιατζής

ΤΥΧΑΙΑ TAGS