109 αναγνώστες online
Find us on FacebookJoin us on Facebook
sideBar



Σαββέρια Μαργιολά - «Αλισάχνη»

ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ «Τι έχω να χάσω»

Τάσος Π. Καραντής
Τάσος Π. Καραντής
Πρώτη Παρουσίαση
ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ - «Τι έχω να χάσω»
19.08.2019
Ορφέας | Main Feed
Γιώργος Τζαγάκης

Δεκαπέντε χρόνια απο την εμφάνιση του στην ελληνική μουσική σκηνή, συμπληρώνει φέτος ο Ορφέας Περίδης, ένας απο τους σημαντικότερους τραγουδοποιούς της σύγχρονης γενιάς.Απο τις πρώτες εμφανίσεις του ως κιθαριστής σε λαϊκά μαγαζιά τη δεκαετία του ’80-άγνωστος ακόμα στο ευρύ κοινό-εως τις σύγχρονες καλλιτεχνικές του δραστηριότητες ακολουθεί με συνέπεια τη δική του προσωπική καλλιτεχνική διαδρομή,με χαμηλό προφίλ αλλα με υψηλής ποιότητας καλλιτεχνική παραγωγή.Με αφορμή την κυκλοφορία ενός διπλού δίσκου με τίτλο "Ορφέας Περίδης - Live & με τους φίλους του" ο Ορφέας Περίδης μίλησε στον "Ορφέα" για τα πρώτα του βήματα ως μουσικός,για την καλλιτεχνική του προσωπικότητα, για τις πηγές της έμπνευσής του αλλά και για την τελευταία του δισκογραφική δουλειά...
Από κιθαριστής σε λαϊκά μαγαζιά στην αρχή της ενασχόλησης σας με τη μουσική είστε πια ένας από τους σημαντικούς τραγουδοποιούς της σύγχρονης γενιάς. Ποιες είναι οι εμπειρίες σας από εκείνη την εποχή και οι διαφορές με τη σύγχρονη εποχή όσον αφορά τη μουσική;
Ο.Π.: Η εποχή που αναφέρεστε είναι η δεκαετία του 1980. Έχουμε τον απόηχο των ρεμπέτικων της μεταπολίτευσης και των τραγουδιών του Θεοδωράκη, ζώντος του Χατζιδάκι καθώς επίσης αρχίζουν να εμφανίζονται τα τραγούδια της αμφισβήτησης απ’ τις Μουσικές Ταξιαρχίες του Τζίμη Πανούση, τα κοινωνικά τραγούδια των Ξυδάκη- Ρασούλη- Παπάζογλου, τους δίσκους αναφοράς όπως τα «Ζεστά ποτά» των αδελφών Κατσιμίχα, « Τα Μπαράκια » του Βαγγέλη Γερμανού, τον δίσκο «Κέντρο Διερχομένων» του Νίκου Μαμαγκάκη και Γιώργου Ιωάννου με την Ελευθερία Αρβανιτάκη, το συγκρότημα « Φατμέ » του Νίκου Πορτοκάλογλου, το δίσκο του Θάνου Μικρούτσικου με την μελοποίηση του Καββαδία, το «περιθωριακό» ελληνικό ροκ με Σιδηρόπουλο κ.α. Φυσικά ξεχνάω πολλά, ενδεικτικά αναφέρω κάποιους μόνο και μόνο για να δώσω το μουσικό στίγμα της εποχής το οποίο ήταν πολύ έντονο και εξαιρετικά ενδιαφέρον. Ήταν η εποχή που η Ελλάδα είχε βγει μόλις απ’ την επτάχρονη φίμωση της δικτατορίας. Τα πράγματα ήταν εκρηκτικά...

Ο τίτλος του μοναχικού και μελαγχολικού τραγουδοποιού σας ακολουθεί όλα αυτά τα χρόνια. Είναι ένας χαρακτηρισμός που αποδέχεστε; Αποτελούν χαρακτηριστικά της προσωπικότητάς σας που μεταφέρονται και στις δημιουργίες σας;
Ο.Π.: Σύμφωνα με τον χαρακτήρα μου και έτσι όπως εξελίσσεται η ζωή μου, δε δικαιούμαι να λέγομαι ούτε μοναχικός ούτε μελαγχολικός άνθρωπος. Αυτό που παρατηρεί κανείς στα τραγούδια, είναι θα έλεγα άλλης τάξεως θέμα. Τα τραγούδια είναι μια στιγμή. Περιγράφουν μια κατάσταση στιγμιαία σαν μια φωτογραφία που την κρατάς για καιρό, μερικές φορές για χρόνια. Τέτοιες λοιπόν στιγμές, μελαγχολικές ή μοναχικές, έχουμε όλοι οι άνθρωποι ανεξάρτητα απ’ τον χαρακτήρα μας. Τέτοιες στιγμές θέλεις -έχεις την ανάγκη- να τις καταγράψεις, να εκφραστείς. Θέλεις παρέα. Θέλεις να επικοινωνήσεις. Οι μινόρε-λυπημένες-συγχορδίες, τραβάνε την προσοχή του άλλου, τον προδιαθέτουν για κάτι σοβαρό το οποίο έρχεται. Ε, ας υπάρχει και κάτι σοβαρό σ’ αυτή τη χώρα. Τώρα σε θεωρητικό επίπεδο θα έλεγα και κάτι άλλο. Αν η υπόθεση ενός τραγουδιού είχε μόνο χαρά, έσφυζε από υγεία και ήταν απολύτως νορμάλ και φυσιολογική, δεν ξέρω πόσους θα ενδιέφερε! Η στιχουργία είναι αναμφίβολα ένα λογοτεχνικό είδος, οπότε εμπίπτει κι αυτή στο μεγάλο ζήτημα της λογοτεχνίας που διερωτάται: Αν η υπόθεση δεν έχει κάτι το περίεργο, κάτι έντονο και συνταρακτικό, αξίζει να περιγραφεί; Δεν έχει σημασία λοιπόν αν είναι λυπημένο ή χαρούμενο ένα τραγούδι. Σημασία έχει να είναι ωραίο τραγούδι.

Αν και η πλειονότητα των τραγουδιών σας είναι προσωπικά και βιωματικά υπάρχουν στην καλλιτεχνική σας διαδρομή τραγούδια που αναφέρονται –ενίοτε και με καυστικό τρόπο- στη σύγχρονη κοινωνική και πολιτική κατάσταση: «Εθνικό έλλειμμα», «Εκλογές», «Ο Ρομπέν των Καμμένων δασών», «Σικέ» αλλά και το νέο τραγούδι «Κυψέλη». Είναι η ανάγκη της στιγμής να εκφράσετε το θυμό ή το σχόλιο σας που δημιούργησε αυτά τα τραγούδια ή είναι μια συνειδητή επιλογή να συμπεριλαμβάνετε στις δισκογραφικές σας δουλειές και ένα είδος κοινωνικού και πολιτικού τραγουδιού;
Ο.Π.:Όλα, μα όλα τα τραγούδια εκφράζουν μια ανάγκη της στιγμής. Είναι επίσης και σύντομα χρονογραφήματα. Ο καλλιτέχνης, όχι πάντα, εμπνέεται απ’ την επικαιρότητα, συχνά ενοχλείται από τα κακώς κείμενα, θέλει να επέμβει, να πει τη γνώμη του, χώνεται, σατιρίζει, ενοχλεί.

Σε όλη αυτή τη διαδρομή δημιουργήσατε τραγούδια που πέρασαν στον κόσμο, έγιναν επιτυχίες και φαίνεται να αντέχουν στο χρόνο αλλά και τραγούδια –ίσως και εξίσου καλά- που έμειναν στην αφάνεια. Πως αντιλαμβάνεται, πως αισθάνεται ένας δημιουργός παρακολουθώντας αυτές τις διαφορετικές πορείες των τραγουδιών του στο χρόνο;
Ο.Π.: Δεν μπορούν να έχουν όλα τα τραγούδια την ίδια ευαισθησία, τον ίδιο ρυθμό και θεματογραφία. Επίσης λέγεται πως τα τραγούδια ακολουθούν την εσωτερική ψυχική διαδρομή του δημιουργού τους και πως κάποια τραγούδια προετοιμάζουν τρόπον τινά το τραγούδι - επιτυχία. Αν είναι έτσι, τότε όλα τα τραγούδια ενός cd έχουν τον λόγο τους και όλα παίζουν τον ρόλο τους.

Στο μεγαλύτερο μέρος της δισκογραφίας σας μέχρι σήμερα επιμελείστε ο ίδιος τους στίχους και τη μουσική και ερμηνεύετε τα τραγούδια σας. Υπάρχει στα σχέδια και τις προθέσεις σας να εμπιστευτείτε μια σειρά τραγουδιών σας σ‘ έναν άλλο ερμηνευτή;
Ο.Π.:Τίποτα δεν μπορείς να αποκλείσεις στην καλλιτεχνική ζωή όπως και στη ζωή γενικότερα, ωστόσο αν κρίνω απ’ τον χρόνο που χρειάζομαι για να φτιάξω ένα καινούριο cd θα έλεγα, πως θα ‘πρεπε να περιμένει τόσο πολύ χρόνο ο υποτιθέμενος ερμηνευτής μου που θα του έσπαγαν τα νεύρα μέχρι να τελειώσω. Στο παρελθόν που το έχω κάνει για την Καίτη Κουλιά και τον Μανώλη Λιδάκη ήταν με στίχους δανεικούς του Ηλία Κατσούλη και του Θοδωρή Γκόνη. Το αποτέλεσμα ήταν καλό, προκύψανε πολύ ωραία τραγούδια, ήταν όμως όλες οι συγκυρίες ευνοϊκές λες και είχαμε σύνοδο των πλανητών. Σα να ήταν ανοιχτοί οι ουρανοί. Δυστυχώς δεν γίνονται συχνά τόσο πετυχημένες συνεργασίες.

Δεκαπέντε χρόνια παρουσίας στο ελληνικό τραγούδι, με επτά προσωπικούς δίσκους ως την συλλογή με τις μεγαλύτερες επιτυχίες που κυκλοφόρησε πρόσφατα. Αυτή η συλλογή μοιάζει να ήταν η αφορμή ή το αποτέλεσμα ενός απολογισμού της καλλιτεχνικής σας πορείας...Βρεθήκατε όντως σε μια τέτοια κατάσταση ; Ποιο είναι το απόσταγμα αυτών των χρόνων ;
Ο.Π.: Ναι, μοιάζει σαν απολογισμός αλλά δεν ξέρω αν είναι στην ουσία. Εκτός από συνθέτης τραγουδιών είμαι και μουσικός και η μουσική δεν τελειώνει ποτέ. Πάντα θα ψάχνεις την εξαίσια, την συγκλονιστική μουσική. Κατά τα άλλα, ήταν μια επιλογή από το σύνολο της δουλειάς μου. Μιας δουλειάς τουλάχιστον είκοσι χρόνων (από τότε δηλαδή που άρχισα να γράφω τραγούδια). Μια επιλογή με βάση τα τραγούδια που πάντα ήθελα να τραγουδήσω εγώ, αλλά τα είχα δώσει σε άλλους τραγουδιστές. Επίσης υπάρχουν κάποια τραγούδια που ήθελα να τα ακούσω με μια άλλη ενορχήστρωση και καθώς τα έβαλα στο cd, θέλησα να τους δώσω μια δεύτερη ευκαιρία. Υπάρχουν βέβαια και τα τραγούδια που διάλεξαν οι ίδιοι οι φίλοι μου και που εγώ δεν είχα παρά να σεβαστώ την επιθυμία τους και την επιλογή τους.

Σ΄ αυτή τη συλλογή συναντήσατε σημαντικούς φίλους σας καλλιτέχνες: Διονύσης Σαββόπουλος, Σωκράτης Μάλαμας, Παύλος Παυλίδης, Φοίβος Δεληβοριάς, Μανώλης Ρασούλης, Λιζέτα Καλημέρη, Πέτρος Βαγιόπουλος ... Τι αποκομίσατε από αυτή τη συνεργασία και ποιες είναι οι εντυπώσεις από την ακρόαση των μεγαλύτερων επιτυχιών σας ερμηνευμένων από άλλες φωνές...
Ο.Π.: Τι να πρωτοπώ; Για τα εξαιρετικά φωνητικά των δύο κοριτσιών; (Κανά - Καλημέρη). Για την ερμηνεία της Καλημέρη στα τραγούδια «Φυλακή» και «Ο Φάρος», τραγούδια που τα αγάπησε η Λιζέτα ίσως περισσότερο κι από μένα; Την υποδειγματική -όπως πάντα- ερμηνεία του Δ. Σαββόπουλου; Για τη συμμετοχή του φίλου Σωκράτη; Για τον συγκινητικό Παύλο Παυλίδη; Τον ευρηματικό Φοίβο Δεληβοριά; Το μόνο που θα τους έλεγα είναι ένα μεγάλο ευχαριστώ εκ βάθους καρδίας για τις διασκευές και για τη φιλία τους.

Ο δεύτερος δίσκος της συλλογής είναι μια ζωντανή ηχογράφηση από τις παραστάσεις στο Σταυρό του Νότου τον Απρίλιο του 2008 με τη Μελίνα Κανά και τη Λιζέτα Καλημέρη... είναι και η πρώτη φορά στα δεκαπέντε χρόνια της πορείας σας που παρουσιάζονται τραγούδια σας σε ζωντανή ηχογράφηση. Γιατί δεν παρουσιάστηκε κάτι ανάλογο όλα αυτά τα χρόνια και ποια είναι η σχέση σας με τις ζωντανές εμφανίσεις;
Ο.Π.: Αυτό που πιστεύω παλεύουμε όλοι –καλλιτέχνες και μη- είναι να αποφύγουμε την αλλοτρίωση. Να αντισταθούμε. Η επανάληψη δεν σκοτώνει μόνο την τέχνη, σκοτώνει τα πάντα. Οπωσδήποτε εγώ είμαι απ’ τους τυχερούς. Είμαι ευτυχισμένος με την εργασία που διάλεξα να κάνω στη ζωή μου, αλλά όταν παράγεις συνεχώς, κάποια πράγματα γίνονται αυτοματοποιημένα. Στην τέχνη όμως δεν συγχωρείται αυτό. Πρέπει σε κάθε cd να βάζω την αγάπη μου. Το cd live με κομμάτια απ’ το Σταυρό του Νότου, έγινε σχετικά εύκολα, όπως κι αυτό με τις συμμετοχές, θα παραμείνει όμως πάντα ένας αγαπημένος - ο πρώτος μου διπλός – δίσκος, γιατί εκτός των άλλων είναι και το γενέθλιο μου άλμπουμ. Οπωσδήποτε δεν μπορείς κάθε τόσο να βγάζεις live, νομίζω όμως ότι το cd αυτό μου ανοίγει ένα δρόμο. Τώρα για τις ζωντανές εμφανίσεις θα έλεγα πως παραμένει για μένα μια αστείρευτη πηγή χαράς αλλά ταυτόχρονα και μια μεγάλη ευθύνη, μιας και ο κόσμος που σε τιμά με την παρουσία του, έρχεται για να ακούσει τα αγαπημένα του τραγούδια αλλά και να νιώσει μια ανανεωτική δύναμη. Αν στο τέλος κάποιας παράστασής μου ακουστεί το σχόλιο «Μια απ’ τα ίδια», αυτό για μένα θα σημαίνει πολύ απλά… τον καλλιτεχνικό μου θάνατο!

Μετά από αυτή την ανασκόπηση στα δεκαπέντε χρόνια της καλλιτεχνικής σας διαδρομής υπάρχει στα σχέδια σας η έκδοση νέου υλικού;
Ο.Π.: Ναι, έχω κάτι στα σκαριά αλλά είναι κάπως μεγαλόπνοο. Έτσι θέλω να το προχωρήσω λίγο και μετά να το ανακοινώσω.

Σας ευχαριστούμε πολύ για αυτή τη συνέντευξη...
Ο.Π.: Κι εγώ σας ευχαριστώ.
Οι απόψεις και οι σκέψεις των συνεργατών του Ορφέα δεν ταυτίζονται απαραίτητα με τη γνώμη του περιοδικού.
Απαγορεύεται αυστηρά η χρήση και η αναδημοσίευση του συνόλου ή μέρους των άρθρων του Ορφέα, χωρίς προηγούμενη άδεια των υπευθύνων του περιοδικού και του συντάκτη και χωρίς ταυτόχρονη αναφορά της επωνυμίας του περιοδικού, του ονοματεπωνύμου του συντάκτη και του ακριβούς συνδέσμου του άρθρου

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΥ ΣΤΗΝ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΥ ΣΕ ΑΛΛΕΣ ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΘΕΜΑΤΑ

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΧΟΛΙΑ

RSS

ΤΑ ΠΙΟ ΔΙΑΒΑΣΜΕΝΑ (90d)

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

ΕΙΠΑΝ - ΕΓΡΑΨΑΝ

Βαραίνουν τα σώματα μέσα στο χρόνο, σηκώνοντας απάνω τους τη θλίψη τους την ακατάλυτη, σηκώνοντας τη μοναξιά.
Γιώργος Θέμελης

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ / ΑΥΡΙΟ

19/8/1936 Δολοφονήθηκε από τις δυνάμεις του δικτάτορα Φράνκο ο Ισπανός λογοτέχνης Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα
20/8/1949 Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη ο τραγουδοποιός Νικόλας Άσιμος

ΤΥΧΑΙΑ TAGS