107 αναγνώστες online
Find us on FacebookJoin us on Facebook
sideBar



Σαββέρια Μαργιολά - «Αλισάχνη»

ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ «Τι έχω να χάσω»

Τάσος Π. Καραντής
Τάσος Π. Καραντής
Πρώτη Παρουσίαση
ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ - «Τι έχω να χάσω»
26.05.2019
Ορφέας | Main Feed
Κείμενο: Πέτρος Πετράκης

Κωνσταντίνος Βελλιάδης: Δε …. «χάνεται»!

Ορφέας

Τα τελευταία χρόνια, το ελληνικό τραγούδι φαίνεται να χάνει τον προσανατολισμό του. Συνεχώς βομβαρδιζόμαστε από σουξέ διάρκειας μερικών… ημερών και φωνές αναλώσιμες που ξεφυτρώνουν από παντού. Μέσα σε αυτόν τον «χαρτοπόλεμο», εύλογα γεννάται το ερώτημα: «υπάρχει ελπίδα για το μέλλον;». Ο Κωνσταντίνος Βελλιάδης, είναι ένας πρωτοεμφανιζόμενος συνθέτης, που ξεκίνησε το κολύμπι από τα βαθιά: συνεργάστηκε με τον Γιώργο Νταλάρα, στον δίσκο του τελευταίου «Με το ‘να πόδι στ’ άστρα», συνθέτοντας το «Χάνεται». Το τραγούδι ξεχώρισε, δίνοντας μια σαφή απάντηση στο παραπάνω ερώτημα: πως η ελπίδα, δεν... «χάνεται»!!!
Π.Π.: Κώστα, πότε και πώς ασχολήθηκες με την μουσική;
Κ.Β.: Στην ζωή μου ανέκαθεν ασχολιόμουν, με τον έναν ή με τον άλλον τρόπο, με την μουσική. Άλλοτε ενεργά," σκαλίζοντας" κάποιο μουσικό όργανο που τύχαινε να πέσει στα χέρια μου κι άλλοτε παθητικά, παρακολουθώντας μουσικές εκδηλώσεις, μουσικούς να παίζουν σε παρέες και γενικότερα με οποιονδήποτε άλλον τρόπο! Όμως, το 1993, ακούγοντας το τραγούδι "Στων αγγέλων τα μπουζούκια", μαγεύτηκα! Θυμάμαι πως για πολύ καιρό το άκουγα και συγκινιόμουνα. Όταν λοιπόν είδα το video-clip με τον Χ. Νικολόπουλο και το μπουζούκι στα χέρια του, κατάλαβα πως επιθυμώ να ασχοληθώ πιο σοβαρά με την μουσική κ ειδικότερα με το μπουζούκι!!!.

Π.Π.: Σε επηρέασαν κάποιοι άνθρωποι, το οικογενειακό σου περιβάλλον, ή ήτανε μια εσωτερική ανησυχία που έψαχνε διέξοδο;
Κ.Β.
: Όχι, δεν υπήρχαν άνθρωποι στο οικογενειακό μου περιβάλλον που με επηρέασαν. Ήταν μια εσωτερική ανησυχία ( ή αναπηρία όπως λέει κ ο “μέγας” Σαββόπουλος) την οποία την αποδέχτηκα, με τις θετικές κι αρνητικές συνέπειες που έχει, για να την εκμεταλλεύομαι και να με εκμεταλλεύεται, να της χρωστάω και να μου χρωστάει, να την πληγώνω και να με πληγώνει, να την χαροποιώ και να με χαροποιεί και μέσα απ’ όλα αυτά να πορεύομαι μαζί της, ώσπου να έρθει η κορυφαία στιγμή (για κάθε μουσικό): η στιγμή της δημιουργίας. Δημιουργώντας μια δική σου μουσική (η οποία παύει να είναι και δική σου απ' την ώρα της "γέννας" και μετά), αυτή η ανησυχία -για λίγο- γίνεται μέσα σου "ησυχία".

Π.Π.: Είχες εμφανιστεί στην εκπομπή "Να η ευκαιρία", πριν από λίγα χρόνια. Τι ακριβώς παρουσίασες εκεί;Κ.Β. : Στην εκπομπή "Να η ευκαιρία" πήγα το 2001 - 2002, παρουσιάζοντας ένα μέρος από το ποίημα του Κωστή Παλαμά “Ανατολή” (θα το θυμάστε από την μελοποίηση του κ. Μιχάλη Τερζή τραγουδισμένο από τον Γιώργο Νταλάρα)!!! Διάβαζα τότε την συλλογή "Οι καημοί της Πικροθάλασσας" κ η προσοχή μου καθηλώθηκε στο δίστιχο:

«Γιαννιώτικα, Σμυρνιώτικα, Πολίτικα,
Μακρόσυρτα τραγούδια, Ανατολίτικα, λυπητερά»

κι έτσι θέλησα να προσπαθήσω να το μελοποιήσω - νομίζω πως τα κατάφερα. Παρουσίασα, με έναν αξιόλογο τραγουδιστή και με το ούτι μου το τραγούδι κι αυτό μου 'δωσε την διάκριση του καλύτερου συνθέτη!!!.

Π.Π.: Δουλεύεις για χρόνια στη νύχτα, ως μπουζουξής. Είσαι ικανοποιημένος από τις συνθήκες, από το περιβάλλον εργασίας;
Κ.Β.
: Εδώ, είναι αλήθεια, πως σε κάποια πράγματα υπάρχει εξέλιξη και σε αλλά όχι. Αναφορικά μπορείς να πεις πως έχει μεγαλώσει ο αριθμός θέσεων εργασίας των μουσικών. Πλέον ο κάθε "δισκογραφημένος" τραγουδιστής έχει από έναν - δυο μουσικούς έως κι ολόκληρη ορχήστρα. Απ' την άλλη βλέπουμε μαγαζιά που σου χρωστάνε, άλλοτε λεφτά, άλλοτε ένσημα… Γενικώς, συναντάς μια μιζέρια η οποία σε μετατρέπει σε κυνικό και σε καμιά περίπτωση σε μουσικό! Εμείς, αυτό που είναι καλό να κάνουμε, είναι να είμαστε συνεπείς κι αποδοτικοί με την δουλειά μας και στο χέρι μας είναι οι συνθήκες να γίνουν οι "ιδανικότερες" για όλους μας!!.

velliadhs_1.jpg

Π.Π.: Πιστεύεις ότι "ακούγεται" η μουσική σε αυτούς τους χώρους; Ή, για να το θέσω διαφορετικά, υπάρχουν "μουσικά αυτιά" σήμερα; Κοινό, που να αντιλαμβάνεται και να ξεχωρίζει το καλό τραγούδι από το "εύκολο"; Κάνω αυτήν ερώτηση, γιατί σήμερα, που το τραγούδι φαίνεται να λοξοδρομεί κάπως, νιώθω πως έχουμε παραμερίσει το καλό τραγούδι - και καταλαβαίνεις τι εννοώ.
Κ.Β.
: Πολύ ωραία ερώτηση, άκουσε λοιπόν και μια σκληρή απάντηση! Από αρχαιοτάτων χρόνων μέχρι και σήμερα: τα κλαδιά των δέντρων, όσα εμπόδια και να βρουν, βρίσκουν τρόπο και μεγαλώνουν, τα ωδικά πουλιά από όπου και να τα αφήσεις γυρνάνε εκεί που είναι να γυρίσουν. Οι χελώνες μας στη Ζάκυνθο, μόλις βγουν από το αβγό "ξέρουν" πώς να κατευθυνθούν στην θάλασσα και ποιος είναι ο λόγος που πάνε προς τα εκεί… Έτσι λοιπόν είναι κι ο άνθρωπος: αυτός που είναι να βρει αυτό που ψάχνει από την μουσική, είτε λέγεται ψυχαγωγία, είτε λέγεται διασκέδαση, είτε λέγεται "χαβαλές", το βρίσκει!!!.

Π.Π.: Πρόσφατα, μας έδωσες το "Χάνεται", σε μουσική δική σου και στίχους του Τέρπανδρου Παπαδόπουλου. Πες μας λίγα λόγια για τo τραγούδι, πώς το έγραψες;
Κ.Β.
: Το "Χάνεται" γράφτηκε τον χειμώνα του 2006. Είχα μια μελωδία στο μυαλό μου, μια μελωδία "ατμοσφαιρικής ρούμπας" που μ' αρέσει να γράφω, τηλεφωνήθηκα με τον Τέρπανδρο και του τραγούδησα την μελωδία. Έπειτα του περιέγραψα την ψυχολογική διάθεση που είχα όταν το έγραφα και τέλος του διηγήθηκα την "ιστορία" που μ’ έκανε να γράψω την μουσική. Αυτός, σαν να ήμουν εγώ (που πολλές φορές νομίζω πως είναι "εγώ" ) μου έδωσε αυτόν τον εξαιρετικό στίχο! Ο Τέρπανδρος είναι ένας στιχουργός - ποιητής που με τις εικόνες του και τις ιστορίες του, ξεσηκώνει τις καλύτερες μου μελωδίες. Του χρωστάω πολλά σαν στιχουργό κι ακόμα περισσότερα σαν Άνθρωπο!!!.

 

velliadhs_4.jpg

Π.Π.: Πώς έγινε η προσέγγιση με τον Γιώργο Νταλάρα;
Κ.Β.
: ΓΙΩΡΓΟΣ ΝΤΑΛΑΡΑΣ, τι τεράστιο κεφάλαιο για μένα (κι όχι μόνο για μένα)!!! Για να σου απαντήσω στην ερώτηση θα έπρεπε να πω και λίγα λόγια για τον Νταλάρα "ΜΟΥ". Δυστυχώς όμως όταν μιλάω για τον Νταλάρα δεν μπορώ να σταματήσω, οπότε για να μην μακρηγορώ θα σου πω το εξής: Ο Νταλάρας όταν βρισκόταν στην Θεσσαλονίκη, ακόμα και για βόλτα, μου γεννιόταν η επιθυμία να τον δω. Μετά όμως από κάποια χρόνια, και λόγω ηλικίας, μου ήταν δύσκολο να τον πλησιάσω για έναν απλό χαιρετισμό. Έτσι, την τελευταία φορά που έμαθα ότι βρίσκεται στην Θεσσαλονίκη, θέλησα να πάω να τον δω και να τον χαιρετήσω. Είχα ενδοιασμούς, ώσπου μου ήρθε η ιδέα να τον πλησιάσω και να του δώσω ένα cd με τραγούδια για ακρόαση κι επί της ευκαιρίας να τον μιλήσω και να τον χαιρετήσω. Θα σας φανεί αστείο, μα μέσα στο cd υπήρχε το "Χάνεται" – κι έτσι έγινε το "πάντρεμα"!!! Δεν έτυχε να του το πω, αλλά είμαι σίγουρος ότι θα του φανεί αστείο!!!!.

Π.Π.: Από τους μεγάλους συνθέτες ή ερμηνευτές υπάρχει κάποιος που θα ήθελες να τον γνωρίσεις;
Κ.Β.
: Νομίζω θα προσπαθούσα να τους γνωρίσω όλους με "ιεραρχική σειρά": Θεοδωράκη, Ξαρχάκο, Μούτση, Μικρούτσικο, Πλέσσα, Ξυδάκη, Κραουνάκη κ.ά.! Από τραγουδιστές, θα έκανα το ίδιο: Γιάννης Πάριος, Χάρις Αλεξίου, Μαρινέλλα, Δημήτρης Μητροπάνος, Ελένη Βιτάλη, Ελευθερία Αρβανιτάκη, Μανώλης Μητσιάς, Ελένη Τσαλιγοπούλου κ.ά. … Κι από στιχουργούς, τον "Πρόεδρο" Λευτέρη Παπαδόπουλο, τον Μάνο Ελευθερίου, τον Μανώλη Ρασούλη, την Λίνα Νικολακοπούλου, τον Αντώνη Ανδρικάκη, τον Άρη Δαβαράκη, τον Άλκη Αλκαίο.... Σίγουρα θα ξέχασα πάρα πολλούς!.

 

 

Π.Π.: Από αυτούς που συνάντησες (και ποιούς), τι έχεις κερδίσει;
Κ.Β.
: Η αλήθεια είναι ότι όλοι τους είχαν και κάτι σημαντικό, κάτι ξεχωριστό που "έλαμπε" σε όλους. Θα σου αναφέρω μερικούς: από τον Γιάννη Σπανό κατάλαβα πως πρέπει να είσαι απλός, όποιος και να είσαι κι ότι μεγάλο και να 'χεις κάνει. Από τον Γιώργο Χατζηνάσιο, αντιλήφθηκα το μέγεθος της πίστης που πρέπει να έχεις στον εαυτό σου όταν είσαι συνθέτης ή μουσικός. Από τον Θανάση Πολυκανδριώτη πήρα το "παράσημο" που παίρνει ο κάθε μπουζουξής, όταν συνοδεύει έναν τόσο μεγάλο δεξιοτέχνη. Από τον Βασίλη Σαλέα κατάλαβα ότι όταν "έχεις ψυχή" κι είσαι μουσικός κάνεις θαύματα. Από τον στιχουργό Φίλιππο Γράψα με το τραγούδι που μου εμπιστεύτηκε συνειδητοποίησα πως υπάρχουν – ακόμα – τραγούδια που "μυρίζουν" τεστοστερόνη. Από τον Ηλία Κατσούλη κατάλαβα ότι οι "παραμυθάδες" κι οι ιστορίες τους δεν τελειώνουν ποτέ, από την Σοφία Βόσσου ένιωσα πως είναι η μητρική αγάπη σε αυτόν τον μουσικό κόσμο, από τον Δημήτρη Μπάση κατάλαβα την δύναμη που έχει η σεμνότητα στην μουσική κοινωνία, από τον Πέτρο Ίμβριο κέρδισα πολλά και του χρωστάω ακόμα περισσότερα. Για το τέλος θα αφήσω τον Νταλάρα που τόσα χρόνια (προσθέτοντας την πίστη που μου έδειξε σαν σύνθετη) μου διδάσκει πως πρέπει να είναι ένας ΜΕΓΑΛΟΣ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΗΣ!!.

 

Π.Π.: Τι ακολουθεί στο μέλλον; Να περιμένουμε και άλλες εκπλήξεις;
Κ.Β.
: Και βέβαια να περιμένετε εκπλήξεις κι εύχομαι να είναι πολλές κι ευχάριστες!!! Ευχαριστώ για το ενδιαφέρον σας στο πρόσωπο μου!!!.

Π.Π.: Κώστα, σε ευχαριστώ πολύ.

 

Οι απόψεις και οι σκέψεις των συνεργατών του Ορφέα δεν ταυτίζονται απαραίτητα με τη γνώμη του περιοδικού.
Απαγορεύεται αυστηρά η χρήση και η αναδημοσίευση του συνόλου ή μέρους των άρθρων του Ορφέα, χωρίς προηγούμενη άδεια των υπευθύνων του περιοδικού και του συντάκτη και χωρίς ταυτόχρονη αναφορά της επωνυμίας του περιοδικού, του ονοματεπωνύμου του συντάκτη και του ακριβούς συνδέσμου του άρθρου

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΥ ΣΕ ΑΛΛΕΣ ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΘΕΜΑΤΑ

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΧΟΛΙΑ

RSS

ΤΑ ΠΙΟ ΔΙΑΒΑΣΜΕΝΑ (90d)

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

ΕΙΠΑΝ - ΕΓΡΑΨΑΝ

Όποιος δεν έχει τίποτα μονάχα αυτός ξέρει το τίποτα.
Κατερίνα Γώγου

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ / ΑΥΡΙΟ

Δεν έχουν καταχωρηθεί γεγονότα.

ΤΥΧΑΙΑ TAGS