152 αναγνώστες online
Find us on FacebookJoin us on Facebook
sideBar



Σαββέρια Μαργιολά - «Αλισάχνη»

ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ «Τι έχω να χάσω»

Τάσος Π. Καραντής
Τάσος Π. Καραντής
Πρώτη Παρουσίαση
ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ - «Τι έχω να χάσω»
26.05.2019
Ορφέας | Main Feed
Μιχάλης Τσαντίλας

Με τον Διονύση Τσακνή συναντηθήκαμε την Παρασκευή 15 Μαΐου στο θέατρο Πορεία, κοντά στην πλατεία Βικτωρίας. Βρισκόταν εκεί για τις πρόβες της παράστασης Χοηφόρες του Αισχύλου που θα ανέβει το καλοκαίρι από το Θεσσαλικό Θέατρο και της οποίας έχει γράψει τη μουσική. Αφορμή για τη συνάντησή μας ήταν βέβαια η κυκλοφορία του δίσκου Οι Φίλοι Μου Είμαι Εγώ, στον οποίο κρατάει για πρώτη φορά, σχεδόν αποκλειστικά, τον ρόλο του ερμηνευτή. Υπήρχαν όμως και πολλά άλλα που ήθελα να συζητήσουμε. Ο χρόνος του ήταν περιορισμένος αλλά ο λόγος του ήταν τόσο συμπυκνωμένος και στοχευμένος ώστε κατάφερε να απαντήσει σε όλες τις ερωτήσεις μου. Όσα θα διαβάσετε ειπώθηκαν μέσα σε λιγότερα από 20 λεπτά...

Ξεκινώντας από τον καινούργιο σας δίσκο, ήθελα να σας ρωτήσω αν τα τραγούδια που ερμηνεύετε γράφτηκαν από τους φίλους σας δημιουργούς για εσάς ή αν σας έδωσαν κάποια από το συρτάρι τους και επίσης ποιες δυσκολίες αντιμετωπίσατε στο να συγκεντρώσετε το υλικό μιας και κάτι τέτοιο το κάνατε για πρώτη φορά.
Δ.Τ.: Τα περισσότερα τραγούδια γράφτηκαν για μένα. Κάποια, όπως το Φεγγάρια Σκοτεινά, ήταν να τα τραγουδήσω σε πρώτη εκτέλεση. Τελικά προτιμήθηκε η φωνή του Σταμάτη (Κραουνάκη), ήταν για μια ταινία οπότε πώς θα εμφανιζόμουν εγώ να ντουμπλάρω τον Σπύρο τον Παπαδόπουλο ας πούμε; Και κάποια ήταν κάποιες μελωδίες όπως του Γιάννη Σπάθα που μου άρεσε πάρα πολύ και μου είπε: «θα σου ταίριαζε αυτό το πράγμα αν βρισκόταν ένας καλός στίχος» και μάς έκανε η Λίνα Δημοπούλου μία πολύ ωραία προσαρμογή. Και υπάρχει και το γαλλικό κομμάτι (Un Autre Nom) που το άκουσα, μου άρεσε και ήθελα να το εξελληνίσω.

Βγάζετε μία ιδιαίτερη θεατρικότητα στην ερμηνεία αυτών των κομματιών που δε θυμάμαι να την είχα ακούσει σε δικούς σας δίσκους. Ευθύνεται για αυτό το ότι δεν ήταν δικά σας τραγούδια;
Δ.Τ.: Όχι, όχι. Νομίζω ότι, πλέον, στις συναυλίες μου, αν δει κάποιος, ακόμα και τα δικά μου τραγούδια τα ερμηνεύω αλλιώς. Νομίζω ότι έρχεται μία στιγμή όπου φεύγεις από τη νότα και πας στο στίχο εκατό τοις εκατό.

Να κάνω λίγο το δικηγόρο του Διαβόλου...
Δ.Τ.: Και το Διάβολο τον ίδιο!

(γέλια) Είπατε πρόσφατα σε μία συνέντευξη (στον Γιώργο Τζαγάκη, Ως3, Μάρτιος 2009) ότι το είδατε σαν μία διαδικασία που θα σας ξεκούραζε από το άγχος του γραψίματος για κάποια κομμάτια που απαιτούνται για ένα cd. Ακούγεται σαν να θέλατε απλώς να κάνετε ακόμα έναν δίσκο...
Δ.Τ.: Ήθελα να κάνω έναν δίσκο με τραγούδια φίλων μου, αυτό είναι αλήθεια. Ήθελα. Ξεκίνησε η ιδέα από το γεγονός ότι εγώ αφιερώνω στις συναυλίες μου ένα μέρος όπου δε λέω δικά μου τραγούδια, λέω από Leonard Cohen μέχρι οτιδήποτε μπορείς να φανταστείς, μέχρι Τρύπες. Αυτό τσίγκλησε τους παραγωγούς μου και είπαν: «έχεις μια πολύ ωραία προσέγγιση στα τραγούδια των άλλων, τα κάνεις δικά σου. Γιατί δεν κάνουμε ένα τέτοιο cd;» Είχε ενδιαφέρον η ιδέα, με ιντριγκάρισε. Μόλις έπεσε αυτή η ιδέα, λέω: «ναι ρε ‘συ, ας το κάνουμε». Μόνον έτσι.

Ενώ έχετε σπουδάσει τη Μουσική, χρησιμοποιείτε ενορχηστρωτή, τον Δημήτρη Μπαρμπαγάλα, με τον οποίο έχετε συνεργαστεί και παλιότερα. Έχει κάνει βέβαια σπουδαία δουλειά αλλά πώς και δεν ασχολείστε ο ίδιος με αυτό τον τομέα;
Δ.Τ.: Σε αρκετές περιπτώσεις έχω αναλάβει εγώ την ενορχήστρωση, δηλαδή ο δίσκος με τον Τριπολίτη (Γέφυρες, 2002) είναι δικιάς μου ενορχήστρωσης. Το Τι Γυρεύεις Στον Ύπνο Μου Πατέρα (2007) είναι μια δουλειά που έκανα μαζί με τον Δημήτρη Μπαρμπαγάλα. Αυτή τη δουλειά ήθελα να την αναθέσω εξ ολοκλήρου σε έναν φίλο που γνωρίζει καλά τη δουλειά μου, γνωρίζει καλά τα πατήματά μου και θα ήθελα να πάρω και μία έκπληξη γιατί ο εαυτός σου δεν σε εκπλήσει πολλές φορές, κατάλαβες; Θέλω να εκπλαγώ λίγο. Τα πειράξαμε από κοινού. Όταν λέω εγώ ενορχήστρωση, και αυτό το ξέρουν οι συνεργάτες μου καλά, παίρνουν στα χέρια τους ένα υλικό το οποίο τις βασικές ενορχηστρωτικές γραμμές τις έχει. Δεν τους πάω ποτέ ένα τραγούδι με μια κιθάρα. Εκείνοι υπερβαίνουν αυτό που θα τους δώσω εγώ. Και ξέρουν πού εγώ θέλω να οδηγήσω τα πράγματα. Τώρα, επειδή δουλεύω πάρα πολύ στο Θέατρο, και επειδή εκεί αποκλειστικά ενορχηστρώνω ό,τι κάνω, εγώ ο ίδιος, είναι και ένας φόρτος εργασίας πια που δεν μπορώ να σηκώσω.


Η σύγχρονη δισκογραφία κινείται προς την κατάργηση του φυσικού μέσου μετάδοσης της μουσικής και η μουσική πια έχει γίνει ένα αρχείο που υπάρχει μέσα στους υπολογιστές. Θεωρείτε ότι αλλάζει έτσι κάτι στη σχέση του ακροατή με τη μουσική; Και ποια η δική σας σχέση με τις νέες τεχνολογίες;
Δ.Τ.: Είναι πολύ καλή η σχέση μου με τις νέες τεχνολογίες και είμαι από τους πρώτους που κατάλαβαν ότι, αν δεν ασχοληθούμε με τη μουσική τεχνολογία, θα μείνουμε πολύ πίσω. Η σχέση του ακροατή με τον δημιουργό δε μπορεί να αλλάξει στην ουσία της, στη βάση της. Κάποιος θα είναι ο πομπός και κάποιος θα είναι ο δέκτης. Ο τρόπος αλλάζει. Παλιά είχαμε τους δίσκους των 33 στροφών, μετά των 45, μετά βγήκε το cd, βγήκαν οι άλλες μορφές... Αυτό δεν αλλάζει τη σχέση του ακροατή με τον δημιουργό.

Εννοούσα αν αλλάζει κάτι στο πώς εκτιμάει ο ακροατής το προϊόν Μουσική επειδή δεν είναι πια το μέσο απτό...
Δ.Τ.: Αυτό δεν αναιρεί όμως, θέλω να πιστεύω, την ανάγκη του να ακούσει μουσική αφενός μεν, αφετέρου δεν ακυρώνει την κρίση του, τη θετική ή την αρνητική. Διότι ως πληροφορία ήταν πάντα ένα τραγούδι. Το πώς έφτανε στα αφτιά του ακροατή αυτή η πληροφορία είναι ένα άλλο ζήτημα. Τώρα φτάνει με έναν διαφορετικό τρόπο. Ίσως και σε ένα βαθμό να στερείται αυτής της μαγείας του παρελθόντος. Τώρα αν αυτό αλλάξει και τη σχέση, δεν το βλέπω.

Με τον δίσκο Μια Ζωή Αλλού (2004) ακολουθήσατε προς στιγμήν ανεξάρτητη πορεία. Γιατί στη συνέχεια επιστρέψατε στις μεγάλες εταιρείες;
Δ.Τ.: Εάν διέθετα έναν μηχανισμό ανθρώπων, συνεργατών, χρηματοδοτών ενδεχομένως, κι αν είχα εξασφαλίσει το θέμα της διανομής, θα συνέχιζα. Αλλά, ξέρετε, εγώ δεν άφησα τις σπουδές στα οικονομικά για να γίνω λογιστής στα 50 μου. Εγώ δεν άφησα τη σιγουριά ενός επαγγέλματος κι ενός οικονομικού προδιαγεγραμμένου καλού μέλλοντος για να επιστρέψω σε αυτό. Επέλεξα την περιπέτεια της μουσικής με ό,τι αυτό συνεπάγεται, θα μπορούσα να φάω τα μούτρα μου, δεν τα έφαγα, ήμουν τυχερός ή μπορεί να είχα και κάποιο ταλέντο. Οπότε δεν θα μπορούσα να ασχοληθώ με αυτό το μέρος της δουλειάς που αφορά στη λογιστική, στην οικονομική προσέγγιση της Τέχνης, να βρω χρηματοδότες, να βρω διανομείς, διαφημιστές. Δεν είναι δικιά μου δουλειά! Εγώ ξέρω να γράφω και επειδή είμαι πάρα πολύ εργατικός, γράφω, δουλεύω, εργάζομαι. Όλη μου η ενέργεια πρέπει να ξοδεύεται στο γράψιμο και όχι στο μάνατζμεντ του εαυτού μου. Αυτός ήταν ο λόγος. Αν είχα εξασφαλίσει όλα αυτά που σου είπα πριν, δεν θα είχα λόγο να μοιράζομαι και όλα αυτά τα χρήματα που θα μπορούσα εγώ να εισπράττω. Αλλά δεν έχω αυτή τη δυνατότητα και δεν έχω την αντοχή τώρα, στα χρόνια αυτά που είμαι, μεσόκοπος πια. Αν ήμουν 25 χρόνων, μπορεί να το έκανα, δεν ξέρω. Και η συγκεκριμένη εταιρεία είναι ελληνική και έχει επικεφαλής έναν άνθρωπο «τρελό» με τη μουσική. Να φανταστείς ότι την καινούργια αυτή δουλειά μου, τη γύρισε πίσω και ξαναέγιναν μείξεις απ’ την αρχή επειδή κάτι τον ενοχλούσε στις μείξεις. Ξέρεις τι λεφτά είναι αυτά; Ένας άνθρωπος που αδιαφορεί για το κόστος αλλά ενδιαφέρεται για το αποτέλεσμα σε μια εποχή που οι δίσκοι δεν θα βγάλουν τόσα πολλά έσοδα σε σχέση με το παρελθόν, πάει να πει ότι έχει μια «τρέλα». Αυτή την τρέλα την εμπιστεύομαι!

Η πιο λόγια μουσική πλευρά σας, πέρα από ένα συμφωνικό έργο στον δίσκο Παίζοντας Με Δύο Ορχήστρες (2000), δεν υπάρχει στον κύριο κορμό της δισκογραφίας σας. Γιατί συμβαίνει αυτό;
Δ.Τ.: Δεν υπάρχει ενδιαφέρον για την έκδοση τέτοιων πραγμάτων. Δεν υπάρχει κοινό κατ’ αρχήν. Υπάρχει ελάχιστο, περιορισμένο κοινό, υπάρχουν πιο ακαδημαϊκοί συνθέτες από μένα, οι οποίοι μπορούν να καλύπτουν αυτό το πράγμα. Εγώ πάντως ό,τι γράφω και μπορώ να το ηχογραφήσω, το κάνω. Τα 3-4 τελευταία χρόνια, ηχογραφώ όλες μου τις δουλειές στο θέατρο, τουλάχιστον στις μεγάλες παραστάσεις που γίνονται το καλοκαίρι. Το έκανα και με τον Κιμούλη, με τον Αρμένη, πέρυσι και φέτος με τον Τσιάνο, με το Θεσσαλικό. Η μουσική διανέμεται με το πρόγραμμα και είναι κι αυτό μιας μορφής έκδοση, έτσι δεν είναι; Δεν έχει σημασία να το βρίσκεις στο Metropolis μόνο. Θα γυρίσει όλη την Ελλάδα η παράσταση, μπορεί να πουλήσει πολύ περισσότερους δίσκους απ’ ό,τι θα πούλαγε ένα cd μέσα από την κανονική οδό. Αλλά αυτή τη λόγια μουσική πλευρά μου την εκδίδω τουλάχιστον τα τελευταία χρόνια, κάθε χρόνο από μία τουλάχιστον.

Τα πολιτικά σας τραγούδια, τουλάχιστον αυτά που έχουν γίνει γνωστά και έχουν τραγουδηθεί από τον κόσμο, βλέπουν πάντα τα πράγματα από την πλευρά του ηττημένου και μάλλον με απαισιοδοξία. Τουλάχιστον αυτή η εντύπωση μού δίνεται. Γιατί συμβαίνει αυτό; Είστε φύσει απαισιόδοξος;
Δ.Τ.
: Όχι, είμαι ένας καλά πληροφορημένος αισιόδοξος. (γέλια) Δεν ξέρω αν αποπνέει αυτό... Σε μένα φαίνεται ότι αποπνέει ένα ρεαλισμό ή ορισμένες φορές αποτυπώνει κάποια πράγματα και αφήνει το συναίσθημα της αισιοδοξίας και της απαισιοδοξίας για άλλους.

Σας θυμάμαι πάντα στα φεστιβάλ της Κ.Ν.Ε. μαζί με τον Λαυρέντη Μαχαιρίτσα. Ποια είναι η γνώμη σας για τη σημερινή Αριστερά;
Δ.Τ.: Η γνώμη μου για τη σημερινή Αριστερά, όσο κι αν αυτό ακούγεται αφοριστικό, είναι ότι πρέπει επιτέλους να αρχίσει να συζητάει μεταξύ της.

Είπατε σε συνέντευξή σας: «Η τέχνη που προωθεί το σύστημα δεν έχει καμία σχέση με την τέχνη του μέλλοντος, η οποία οφείλει να είναι ανατρεπτική» (στον Χρήστο Μιχαήλ, Δίφωνο #158, Ιανουάριος-Φεβρουάριος 2009). Πώς θεωρείτε ότι θα κινηθούμε προς τα εκεί; Τι πράγματα πρέπει να αλλάξουν στη χώρα μας;
Δ.Τ.: Εγώ μίλησα για την τέχνη, αυτή οφείλει να είναι ανατρεπτική. Αν θέλουμε να το γενικεύσουμε αυτό, η τέχνη ούτε καθρεφτίζει ούτε χαϊδεύει. Η τέχνη οφείλει να είναι ένα βήμα εμπρός, οφείλει να έχει το σπέρμα της ανατροπής μέσα της, οφείλει να έχει τη λογική της αφύπνισης, τη λογική της ενεργοποίησης. Δε χαϊδεύει τα αφτιά, δεν κολακεύει την εξουσία. Η τέχνη οφείλει να κάνει ανατροπές, μικρές ή μεγάλες, αυτό είναι ένα ζήτημα το οποίο εξαρτάται κι από την εποχή κι από τους ανθρώπους, τους ίδιους τους δημιουργούς, τις κοινωνικές συνθήκες κτλ. Μιλώ πάντα γι’ αυτό, δε μιλώ για το πώς θα φτάσουμε ως εκεί. Μιλώ για το ποιος πρέπει να είναι ο ρόλος ενός καλλιτέχνη σήμερα.

Γιατί θεωρείτε ότι δεν έχουμε τέτοια τέχνη;
Δ.Τ.: Εγώ πιστεύω ότι έχουμε και τέτοια τέχνη. Βέβαια οι εποχές δεν είναι και τόσο ηρωικές, αν και είναι τόσο εύπλαστες οι ισορροπίες που μπορεί μια κοινωνία που την έχουμε κατηγορήσει ως επαναπαυμένη, να γίνει μια έκρηξη όπως αυτή πέρυσι το Δεκέμβρη και να δούμε ότι τα πράγματα δεν είναι και τόσο απλά. Θεωρώ ότι υπάρχει και τέτοια τέχνη μόνο που αυτή δεν προβάλλεται. Προφανώς γίνονται πράγματα σήμερα, μπορώ να σου απαριθμήσω πάρα πολλά, τα οποία και τα στοιχεία της ανατροπής έχουν, και τα στοιχεία της πρωτοπορίας διαθέτουν, αλλά τυγχάνουν ελάχιστης έως μηδαμινής προβολής από τα μέσα.


Θεωρείτε ότι τα Δεκεμβριανά του 2008 πέρασαν στο τραγούδι;
Δ.Τ.: Οφείλουν να περάσουν! Νομίζω ότι στους νέους δημιουργούς θα περάσουν αυτά, θα έχουμε τέτοια τραγούδια, θα έχουμε τα κοινωνικά και πολιτικά τραγούδια αυτής της γενιάς. Δεν μπορεί να εκφράζονται μόνο με τον Σωτήρη Πέτρουλα ή το Γυρίζω Τις Πλάτες Μου Στο Μέλλον, κάθε γενιά θα έχει ανάγκη να δημιουργήσει το δικό της κοινωνικό και πολιτικό τραγούδι από τους εκπροσώπους της. Μια σκυταλοδρομία είναι αυτό. Εγώ γιατί έκανα πολιτικό τραγούδι; Πήρα μια σκυτάλη από κάπου, από τον Θεοδωράκη, από τον Μικρούτσικο.

Έχετε πει: «Δεν φιλοδοξούσα να γίνω ο καλύτερος» (στον Χρήστο Μιχαήλ, ό.π.).
Δ.Τ.: Είμαι ο καλύτερος. (γέλια) Αυτό είναι χιούμορ βέβαια αλλά καμιά φορά αν το διαβάζει κάποιος σε μια νεκρή κόλλα χαρτί, μπορεί να πει «ψωνίστηκε ο Τσακνής». Εγώ λέω ότι δεν συναγωνίζομαι κανέναν. Συναγωνίζομαι μόνον τον εαυτό μου, θέλω να ξεπεράσω τον εαυτό μου. Όταν τον ξεπερνάω είμαι ο καλύτερος.

Έχετε πει επίσης ότι δεν θέλετε να έχετε τίποτα ανέκδοτο στο συρτάρι σας (στην Αιμιλία Ζωγράφου, Ραδιοτηλεόραση #1967, 27 Οκτωβρίου 2007). Το καταφέρνετε αυτό;
Δ.Τ.: Ναι, το καταφέρνω. Τα τελευταία χρόνια, και με τις εκδόσεις των θεατρικών μου έργων, σε γενικές γραμμές τα έχω καταφέρει.

Βλέπετε δηλαδή το έργο ενός καλλιτέχνη ως ένα ημερολόγιο της εξέλιξής του.
Δ.Τ.: Ακριβώς, ακριβώς! Το ‘πες πολύ ωραία, θα το υιοθετήσω! (γέλια) Μια πληροφορία είμαστε και αυτή την πληροφορία οφείλουμε να την παρουσιάσουμε στον κόσμο όσο το δυνατόν με περισσότερες λεπτομέρειες. Ό,τι έχεις να δώσεις, δώσ’ το, να κριθείς απ’ το σύνολο του έργου σου. Πώς θα με κρίνεις από μια παρτιτούρα που θα βρει το δισεγγόνι μου στο συρτάρι;

Υπάρχουν τραγούδια σας, που δεν έγιναν γνωστά αλλά τα αγαπάτε ιδιαίτερα;
Δ.Τ.: Αυτό συμβαίνει πάντα στους καλλιτέχνες. Τα λιγότερο ακουσμένα είναι και τα περισσότερο αγαπημένα στους πιο πολλούς καλλιτέχνες. Και εξηγείται αυτό αλλά ταυτόχρονα δε σημαίνει και τίποτα. Μπορεί εγώ να θεωρώ ένα τραγούδι μου ή ένα οποιοδήποτε τραγούδι αριστουργηματικό για τα δικά μου γούστα κι εσένα να μη σου λέει τίποτα. Αυτό πολλές φορές το συναντάς. Και όταν εσύ, μέσα από ένα τραγούδι πιστεύεις ότι θα συναντηθείς με τον κόσμο και για χιλιάδες λόγους δεν συναντιέσαι, αυτό δε σε πληγώνει, απλά σου υπογραμμίζει ότι τα πράγματα δεν είναι πάντα όπως τα σχεδιάζεις ή τα επιθυμείς.

Για τον μουσικό τύπο τι γνώμη έχετε; Θεωρείτε ότι συμβάλλει σήμερα στο χώρο;
Δ.Τ.: Όσο μπορεί αν και έχει περιοριστεί πάρα πολύ η επιρροή του. Παλιότερα δεν τολμούσαμε να πάμε να αγοράσουμε κάτι αν δεν παίρναμε τη Μουσική, τον Ήχο, τα διάφορα περιοδικά, να δούμε τις απόψεις ειδικών, του Αργύρη (Ζήλου), του ενός, του άλλου, να παρακολουθήσουμε το διάλογο που αναπτύσσεται ανάμεσα στους δημιουργούς, τους μουσικοκριτικούς κτλ. Σήμερα έχουν περιοριστεί πάρα πολύ αυτά τα πράγματα, η πληροφόρηση έρχεται και από άλλους δρόμους, οπότε μειώνεται ο ρόλος του μουσικού τύπου όσον αφορά το να αναγκάσει έναν άνθρωπο να πάει στο δισκοπωλείο να αγοράσει κάτι. Δηλαδή είναι η διαφήμιση σήμερα πολύ πιο ισχυρό πράγμα απ’ ό,τι μια ενδελεχής προσέγγιση ενός έργου από έναν έγκριτο μουσικό παραγωγό όπως είναι ο Γιάννης Πετρίδης. Μακάρι να διαμόρφωνε την αισθητική του κόσμου ο Γιάννης Πετρίδης. Ε, δεν τη διαμορφώνει, δυστυχώς, αυτός ο σπουδαίος άνθρωπος της μουσικής.

Μετά από τόσα χρόνια, τόσες δουλειές, επιτυχίες, τι είναι αυτό που σας κινητοποιεί, ποιο είναι το καύσιμο που σας κάνει να θέλετε να μπείτε στο στούντιο να ηχογραφήσετε καινούργια τραγούδια;
Δ.Τ.: Το καινούργιο! Ξέρεις τι θα πει αυτό; Εσύ που κάνεις μια δημιουργική δουλειά, το καινούργιο είναι αυτό που σε ενεργοποιεί. Κι η παραγγελία είναι αυτό που σε ενεργοποιεί επίσης. Σου λέει: «κάθεσαι;» Ναι. «Είσαι μουσικός; Είσαι συνθέτης;» Ναι. «Για επένδυσέ μου το. Τώρα, γράψε σε ένα μήνα αυτό το πράγμα. Σε εμπνέει, σε ενεργοποιεί ή μήπως στέρεψες;» Αυτή η σκέψη και μόνο, ενεργοποιεί μέσα σου όλες τις δημιουργικές δυνάμεις που μπορεί να έχεις και λες: «όχι, θα κάνω κάτι καινούργιο.» Βουτάω μέσα μου και βγάζω κάτι. Αν πάψει αυτό, τότε ένας ψυχίατρος πρέπει να με δει γιατί θα είμαι στο κατώφλι της μελαγχολίας.

Η δισκογραφία του Διονύση Τσακνή
Η Μπαλλάντα Του Ταξιδιώτη (1982)
Καλή Ακρόαση (1986)
Το Τρίτο Μάτι (1987)
Φταίνε Τα Τραγούδια (1989)
Φώτα Παρακαλώ (1990)
Αλήτης Καιρός (1991)
Ο Μπαλαμός (1992)
Ή Ταν Ή Επί Τας (1993)
Η Νύχτα Θα Το Πει (1994)
Το Φάντασμα Από Το Παρελθόν (1994)
Το Τελευταίο Αντίο (1995)
Φτιάξε Καρδιά Μου Το Δικό Σου Παραμύθι (1996)
Business Στα Βαλκάνια (1997)
The Harry Klynn Files (1997)
ωρικά Ύδατα (1998)
Με Την Πλάτη Στον Τοίχο (1999)
Παίζοντας Με Δύο Ορχήστρες (2000)
Τα Τραγούδια Μου (2001)
Ένας Χειμώνας Για Δύο (2002)
Γέφυρες (2002)
Αχαρνής (2002)
Χρειάζεται Ένα Θαύμα (2004)
Μια Ζωή Αλλού (2004)
Γαλάζιο Φόρεμα (2006)
Τι Γυρεύεις Στον Ύπνο Μου Πατέρα (2007)
Οι Φίλοι Μου Είμαι Εγώ (2009)

 

 

Οι απόψεις και οι σκέψεις των συνεργατών του Ορφέα δεν ταυτίζονται απαραίτητα με τη γνώμη του περιοδικού.
Απαγορεύεται αυστηρά η χρήση και η αναδημοσίευση του συνόλου ή μέρους των άρθρων του Ορφέα, χωρίς προηγούμενη άδεια των υπευθύνων του περιοδικού και του συντάκτη και χωρίς ταυτόχρονη αναφορά της επωνυμίας του περιοδικού, του ονοματεπωνύμου του συντάκτη και του ακριβούς συνδέσμου του άρθρου

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΥ ΣΤΗΝ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΘΕΜΑΤΑ

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΧΟΛΙΑ

RSS

ΤΑ ΠΙΟ ΔΙΑΒΑΣΜΕΝΑ (90d)

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

ΕΙΠΑΝ - ΕΓΡΑΨΑΝ

Άγγιξα, αγάπησα, έσκαψα, σύναξα θλίψη, γέμισα βοή.
Γιώργος Θέμελης

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ / ΑΥΡΙΟ

Δεν έχουν καταχωρηθεί γεγονότα.

ΤΥΧΑΙΑ TAGS