136 αναγνώστες online
Find us on FacebookJoin us on Facebook
sideBar



Σαββέρια Μαργιολά - «Αλισάχνη»

ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ «Τι έχω να χάσω»

Τάσος Π. Καραντής
Τάσος Π. Καραντής
Πρώτη Παρουσίαση
ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ - «Τι έχω να χάσω»
19.08.2019
Ορφέας | Main Feed

Συνεντεύξεις

Τάσος Π. Καραντής

Η Πένυ Ξενάκη, όλα αυτά τα χρόνια, είναι ταυτισμένη στη συνείδησή μου, ως η ερμηνεύτρια που υπηρέτησε και συνεχίζει να υπηρετεί το έργο σπουδαίων δημιουργών στα δύσκολα, στις ζωντανές εμφανίσεις. Μια ζωντανή εμφάνισή της λοιπόν – στον ΙΑΝΟ (5/4) δίπλα στον Αντώνη Καλογιάννη – ήταν κι αυτή που μου έδωσε την αφορμή γι’ αυτή την συνέντευξη, εφ’ όλης της ύλης. Και πράγματι, η κουβέντα μας ξεκίνησε από τον Πειραιά, του οποίου είναι γέννημα – θρέμμα και κατέληξε σε μια αισιόδοξη ματιά για το αύριο του ελληνικού τραγουδιού.
Φυσικά και μιλήσαμε για τις συνεργασίες της με το Χατζιδάκι, τον Πλέσσα, το Σπανό και το Χατζηνάσιο, για την ξεχωριστή εμφάνισή της δίπλα στο Γιώργο Μαρίνο στη «Μέδουσα» - απ’ όπου μου διηγήθηκε κι ένα χαριτωμένο περιστατικό – αλλά και για τα μουσικά ταξίδια της στο Βελιγράδι, στην Τουρκία και στο Ισραήλ, αφού, όπως μου είπε, η μουσική από μόνη της συνθέτει κι η φωνή πρέπει και να διαδηλώνει! Συζητώντας με την Πένυ Ξενάκη, χαίρεσαι τη ζωντανή κουβέντα ενός ανθρώπου με χιούμορ, αυτοσαρκασμό, αλήθεια κι αισιοδοξία κι αυτό σου δημιουργεί ένα συναίσθημα οικειότητας. Ακριβώς το ίδιο οικείο συναίσθημα σου δημιουργεί και το τραγούδι της, γι’ αυτό και πάντα είναι καλοδεχούμενο κι αγαπητό.

Είσαι Πειραιώτισσα κι από την εφηβική ηλικία σου ξεκίνησες μαθήματα κλασικού τραγουδιού και σπουδές στο Εθνικό Ωδείο. Πως προέκυψε η αγάπη σου για το τραγούδι και ξεκίνησε η επαγγελματική ενασχόλησή σου μ’ αυτό;
Απόστολος Καλδάρας, Πένυ ΞενάκηΠ.Ξ.: Ναι, είμαι Πειραιώτισσα γέννημα θρέμμα! Στο σπίτι μας, από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, ακούγαμε πάρα πολύ μουσική, όλα τα είδη της, από ρετρό, Χατζιδάκι και Θεοδωράκη, μέχρι όπερες. Στο σχολείο άρχισα να συμμετέχω σε χορωδίες κι έτσι μπήκα στη διαδικασία. Όταν πια ξεκίνησα να κάνω μαθήματα τραγουδιού, δεν είχα στόχο να ασχοληθώ με το τραγούδι επαγγελματικά, αλλά, μου είχε καρφωθεί το ψώνιο, να γίνω δασκάλα τραγουδιού! Ξέρεις, όταν είσαι 15 χρονών, θέλεις να μοιάσεις στο πρότυπό σου κι εμένα πρότυπό μου ήταν η δασκάλα μου στο τραγούδι, η Πόπη Πετριόλη, που ήταν και πολλή φανταχτερή κιόλας. Βέβαια, τα πράγματα προχώρησαν διαφορετικά, αφού, το ’81 που δούλευα σε μια μπουάτ στο Ναύπλιο, έτυχε να με ακούσει ο δημοσιογράφος της “Ελευθεροτυπίας”, ο, συγχωρεμένος, ο Τόλης Γιαννάκης κι έγραψε για μένα ένα αρθράκι, για τις μπουάτ που δεν “υπήρχαν” πια στην Αθήνα, αλλά στο Ναύπλιο! Εκεί ήταν ένας μικρός χώρος, όπου εγώ τραγουδούσα χωρίς μικρόφωνο κι, όποτε είχε παράσταση στην Επίδαυρο, ερχόταν και πολύς καλλιτεχνικός κόσμος. Καμιά βδομάδα λοιπόν μετά απ’ αυτό το αρθράκι, με πήρε τηλέφωνο ο Γιώργος Λεφεντάριος από τη MINOS και μου είπε να πάω στην εταιρεία για να μου κάνουν οντισιόν. Πράγματι, πήγα, μου κάνανε οντισιόν κι υπέγραψα συμβόλαιο με τη MINOS.

Γιώργος Μαρίνος, Πένυ ΞενάκηΟ Πειραιάς, ως πρωταγωνιστικό τοπίο του ρεμπέτικου και λαϊκού τραγουδιού, σε επηρέασε;
Π.Ξ.: Άκουγα και λαϊκά τραγούδια και ρεμπέτικα, απλά, φωνητικά, δεν ήμουν τόσο εκεί. Με συγκινούσαν αυτά τα τραγούδια, μου άρεσαν, τα αγαπώ, τα σέβομαι, αλλά δεν τα υπηρέτησα.

Ο πρώτος που σου έκανε πρόταση για συνεργασία, ήταν ο Μίμης Πλέσσας και, μέχρι σήμερα, τρεις σχεδόν δεκαετίες, είσαι στενή συνεργάτης του. Ήταν πράγματι καταλυτικός ο ρόλος του στη ζωή και την καριέρα σου;
Π.Ξ.: Ε, μα ήταν! Ο άνθρωπος που σε ανακαλύπτει και σε βαφτίζει κιόλας – γιατί με βάφτισε κανονικά στο χώρο, μου ’δωσε σπρωξιά για να μπω – έχει, όντως, καταλυτικό ρόλο. Με πήρε τηλέφωνο και μου πρότεινε να τραγουδήσω σε μια συναυλία που θα έκανε στο Λυκαβηττό. Του είπα πως “δεν έχω ξανατραγουδήσει σε μεγάλους χώρους” και μου απάντησε ότι “για όλα υπάρχει η πρώτη φορά”. Και πήγα και βγήκα, τρέμοντας, μετά τη Μαρινέλλα, που ’χε πει το “Άνοιξε πέτρα” κι ήθελα να ανοίξει η γη να με καταπιεί! Είπα δυο τραγούδια που ’χε γράψει ο Πλέσσας για μια νέα φωνή. Ήθελε τότε ο Πλέσσας να μου κάνει κι ένα δίσκο στη MINOS , αλλά, τελικά, δεν έγινε. Τα πράγματα στη ζωή δεν σου έρχονται πάντα καλά. Πάντως, με τον Πλέσσα “κρατάει χρόνια αυτή κολόνια!”

Την ίδια αυτή περίοδο, στις αρχές της δεκαετίας του ’80, συμμετείχες και στους Αγώνες Ελληνικού Τραγουδιού της Κέρκυρας, που διοργάνωνε ο Μάνος Χατζιδάκις, ο οποίος και σε ξεχώρισε. Μίλησέ μου λίγο για τη συνεργασία σου με τον Χατζιδάκι.
Π.Ξ.: Εκεί ήταν ίσως το πιο μεγάλο τρακ της ζωής μου. Με φώναξαν να τραγουδήσω ένα τραγούδι (“Οι στάλες της βροχής” του Στέφανου Δεκεριάν και του Σταύρου Σταύρου) που ήταν να το πει η Σαβίνα Γιαννάτου, αλλά δεν ήρθε τελικά κι έτσι το είπα εγώ στους πρώτους Αγώνες Ελληνικού Τραγουδιού της Κέρκυρας το 1981. Η εμπειρία, να είναι στο πόντιουμ ο Μάνος Χατζιδάκις και να σε διευθύνει, ήταν μοναδική, συγκλονιστική. Μετά, ο Χατζιδάκις με επέλεξε, μαζί με άλλα νέα παιδιά που είχαν λάβει μέρος στους Αγώνες της Κέρκυρας, να συμμετάσχω σε επτά εκπομπές του Γ’ Προγράμματος, όπου 7 φωνές τραγουδούσαν τραγούδια 7 συνθετών.

Γιώργος Χατζηνάσιος, Πένυ ΞενάκηΟι δυο συνθέτες που σφράγισαν την προσωπική σου δισκογραφία ήταν ο Γιάννης Σπανός κι ο Γιώργος Χατζηνάσιος. Πως προέκυψε αυτή η μουσική συνάντηση και συνεργασία;
Π.Ξ.: Με το Σπανό γνωριστήκαμε το Σεπτέμβρη του ’83, με το Χατζηνάσιο το ’84, στην παράσταση του Σπανού και του Χατζηνάσιου στο “Michel”: “Μουσική πρόκληση: δυο πιάνα – τέσσερις φωνές”. Και με τους δυο η συνεργασία συνεχίζεται μέχρι σήμερα. Βεβαίως τους αγαπώ και τους δυο, αλλά, οφείλω να τα διαχωρίσω τα πράγματα, με το Γιάννη Σπανό έχω άλλη σχέση, άλλο δέσιμο.

Πλέσσας-Χατζιδάκις-Σπανός-Χατζηνάσιος. Μεγάλοι δημιουργοί που τους χαρακτηρίζει η μελωδικότητα κι ο λυρισμός στις συνθέσεις του. Αυτά είναι και τα κυρίαρχα στοιχεία στη δική σου ερμηνευτική ταυτότητα;
Π.Ξ.: Προφανώς. Και σ’ αυτά θα ακούμπησαν κι αυτοί, για να τους κάνω ερμηνευτικά. Σίγουρα, ο τρόπος που αντιλαμβάνομαι εγώ τα τραγούδια τους και, γενικότερα, τη μουσική και τη μελωδία, θα συμπίπτει με τον τρόπο που εκείνοι θα θέλουν να τ’ ακούσουν από κάποιον ερμηνευτή.

Από τις ζωντανές εμφανίσεις σου, νομίζω, πως ξεχωρίζει το ”Michel” κι οι περίφημες μουσικές συναντήσεις που συνέβησαν εκεί με τους Σπανό – Χατζηνάσιο και Πλέσσα – Κατσαρό. Τι ήταν πιστεύεις αυτό που έκανε αυτές τις μουσικές παραστάσεις τόσο μοναδικές;
Π.Ξ.: Το ότι ήμασταν όλοι ένα. Αυτό ήταν. Ήταν ένα πράγμα, μια γροθιά, μια φωνή. Ο ένας ανέπνεε με τη φωνή του άλλου. Τραγουδούσαμε γκρουπίστικα. Είχε, βέβαια, ο καθένας μας και τις σόλο εμφανίσεις του, όπου έδειχνε τον εαυτό του, αλλά η επιτυχία της παράστασης ήταν το μεγάλο μας δέσιμο. Μας έδενε πολλή μεγάλη αγάπη εντός, εκτός κι επί ταυτά!

Από ’κει και πέρα, ακολούθησαν πολλές συνεργασίες, Απόστολος Καλδάρας, Ηλίας Ανδριόπουλος, Μάριος Τόκας, Γιώργος Σταυριανός, Κώστας Χατζής, Γιώργος Μαρίνος κ.ά. Θέλω να επιλέξεις μια απ’ αυτές, να μου δώσεις το στίγμα της και να μου διηγηθείς κι ένα χαριτωμένο περιστατικό.
Π.Ξ.: Με το Γιώργο Μαρίνο ήταν σταθμός. Ήταν μια από τις στιγμές που σου κλείνει η ζωή το μάτι και περνάς ένα διάστημα απίστευτα καλά. Αυτό συνέβη το ’90 – ’91, όπου με επέλεξε ο Μαρίνος να συνυπάρχω μαζί του επί σκηνής, σ’ ένα πραγματικά ιδιαίτερο πρόγραμμα στη “Μέδουσα”. Θα σου πω κι ένα περιστατικό με πολύ γέλιο, όπου ένα βράδυ κατασκοτώθηκα πέφτοντας από τις κουίντες! Μου ‘λεγε ο Μαρίνος “δε θα βγαίνεις μωρή σαν τη μπουρούχα κάθε βράδυ, σε θέλω να βγαίνεις πιο αστραφτερή!”. Προς το τέλος του προγράμματος λοιπόν κι ενώ είχαμε τελειώσει τις “Όρνιθες” του Χατζιδάκι, όπου φορούσαμε στολές, εγώ έπρεπε να αλλάξω, να βάλω άλλα ρούχα και να βγω να κάνουμε φινάλε. Έβγαιναν πρώτα τα άλλα παιδιά, τα παρουσίαζε και μετά έπρεπε να βγω εγώ πολλή αστραφτερή και να με πάρει από το χέρι για να υποκλιθούμε. Μια χαρά το ’κανα, αλλά του ’χε καρφωθεί ότι βγαίνω βαριεστημένα στο τέλος. Τις είχε κάτι τέτοιες εμμονές, γιατί είναι τελειομανής, δεν το συζητώ. Μου είχε πει να βγαίνω με φόρα από τις κουίντες κι όπως φορούσα ένα μακρύ φόρεμα, βαστούσα και το μικρόφωνο στο χέρι, είχε πέσει κι ο προβολέας απάνω μου, πάτησα την άκρη του φορέματος κι έφυγα πέφτοντας στο πρώτο τραπέζι! Στη διαδρομή ακούστηκε ένα ααα από τον κόσμο, ώσπου έπεσα τελικά! Κι ήρθε κοντά μου και μου ψιθύρισε: “Χτύπησες ηλίθια;”! Το “ηλίθια” ήταν το πείραγμά του. Εγώ του είπα χαμογελώντας “όχι”! Και πήρε το μικρόφωνο κι είπε: “Μήνες και μήνες κάναμε πρόβες γι’ αυτό το πέσιμο και σήμερα το πέτυχε καταπληκτικά! Έτσι δικαιώνει τη φήμη της η Πένυ Ξενάκη, ότι τρώει την πίστα”! Ε, λοιπόν, σε πληροφορώ ότι ερχόταν κόσμος στο καμαρίνι και μου ‘λεγε “κοριτσάκι μου πέφτεις κάθε βράδυ και δεν σκοτώνεσαι;”!

Το 1999 τραγούδησες, μαζί με την Τάνια Τσανακλίδου, στο Βελιγράδι εν μέσω των αμερικάνικων βομβαρδισμών. Είσαι πολιτικοποιημένη ως καλλιτέχνης; Νομίζεις ότι η τέχνη του τραγουδιού πρέπει να διαμαρτύρεται;
Π.Ξ.: Απ’ τη στιγμή που ’μαι άνθρωπος που ζω και βιώνω καταστάσεις και με πνίγουν κάποια πράγματα, θεωρώ ότι είμαι πολιτικό ον γενικά. Από ’κει και πέρα, αν μπορώ και μέσα από τη δουλειά μου και την ιδιότητά μου να βοηθήσω και να διαδηλώσω με τη φωνή μου, φυσικά και το κάνω. Από πάρα πολλή μικρή ήμουν μέσα στις νεολαίες, έχω φάει και δακρυγόνα και το ξύλο μου, δεν με πολυνοιάζει, μπαίνω στα πράγματα από τη στιγμή που πιστεύω σε κάτι. Στο Βελιγράδι ήρθα σε επαφή με πολύ κόσμο, γνώρισα ανθρώπους της διανόησης κι αγωνιστές. Πήγαμε σε ορφανοτροφεία, φέραμε το μικρό Γκλιγκόρ εδώ για να χειρουργηθεί στο Ωνάσειο και φιλοξένησα τη μητέρα του. Αισθάνομαι ότι είμαι περήφανη για κάτι. Ήθελα να πάω και στο Ιράκ, αλλά εκεί υπερίσχυσε ο άντρας μου.

Μίμης Πλέσσας, Γιάννης Κότσιρας, Δημήτρης Μπάσης, Πένυ ΞενάκηΑκολούθησε η συνεργασία σου με δυο τούρκικα συγκροτήματα, τους Yeni Turku και τους Harem. Ποιο ήταν το μουσικό ύφος της;
Π.Ξ.: Η συνεργασία προέκυψε το 2001. Έτυχε και μ’ άκουσε ο μάνατζερ των “Yeni Turku” στη Θεσσαλονίκη, σε κάποιες εμφανίσεις μου στο θέατρο “Βεργίνα”, μου έστειλε dvd και cd με τη δουλειά τους και μου είπε ότι θα ήθελε να είμαι γκεστ σε μια συναυλία τους. Τους άκουσα, ήταν, όντως, εξαιρετικοί, πήγα στην Κωνσταντινούπολη και κάναμε πρόβες μαζί κι έτσι ξεκίνησε μια συνεργασία, όπου, κάθε χρόνο, κάνουμε κάποια πράγματα μαζί. Αυτοί είναι ένα γκρουπ πολιτικοποιημένο, έχουν τεράστια επιτυχία στην Τουρκία. Ο ήχος τους είναι παραδοσιακός με όλα τα σχετικά όργανα, αλλά, ταυτόχρονα, έχουν τα κρουστά τους και ροκ ήχο. Είναι ένας υπέροχος συνδυασμός, όπου, πραγματικά, ηλεκτρίζουν. Όπου εμφανιστήκαμε, σε Ελλάδα και Τουρκία, έγινε χαμός. Αυτοί έχουν μια λατρεία με το ελληνικό τραγούδι κι ιδιαίτερα με το Μάνο Λοίζο! Η συναυλία μας ξεκινά με το “Όλα σε θυμίζουν”, το οποίο το λέω εγώ στα τούρκικα κι αυτοί στα ελληνικά! Και κάπως έτσι κυλάει η παράστασή μας, μπερδεύοντας τα τραγούδια, όπου, όταν λέω το “Τέλι –τέλι” – που ’χει γίνει μεγάλη επιτυχία και στην Τουρκία – να γίνεται ένα πανικός και να ανάβουν κεριά. Μέχρι το “Δρόμοι παλιοί” του Θεοδωράκη λέω, εγώ στα ελληνικά κι αυτοί στα τούρκικα. Έχουμε γυρίσει όλη την Τουρκία κι έχω ζήσει μοναδικές στιγμές με ένα εκπληκτικό κοινό, που ’ναι ζεστό και άμεσο. Κι οι “Harem” - ένα γκρουπ – κρουστοί – είναι εκπληκτικοί, είναι Gipsy και δίνουν το δικό τους χρώμα στις κοινές παραστάσεις μας.

Μαρινέλλα, Δημήτρης Μητροπάνος, Ελευθερία Αρβανιτάκη, Πένυ ΞενάκηΤελικά, η μουσική ενώνει και μας κάνει να υπερβαίνουμε μίση και προκαταλήψεις;
Π.Ξ.: Οι λαοί δεν έχουν να χωρίσουν τίποτα, πόσο μάλλον η μουσική που συνθέτει από μόνη της. Δεν θα ξεχάσω ποτέ μια συναυλία που κάναμε στην Άγκυρα, η οποία ήταν αφιερωμένη στην ημέρα της ειρήνης. Ε, πιο πολλές ελληνικές σημαίες δεν έχω δει πουθενά!».

Έχεις εμφανιστεί και στο Ισραήλ. Πως εξηγείς αυτήν την ιδιαίτερη αγάπη τους για το ελληνικό τραγούδι;
Π.Ξ.: Έλα μου ντε! Το λατρεύουνε. Όταν τραγούδησα στο Μέγαρο Μουσικής τους είχα την εντύπωση ότι τραγουδούσα στην Ελλάδα. Έλεγα αποκλείεται! Άκουγα τα λόγια από κάτω στα ελληνικά και, παρότι δεν τα έλεγαν, όπως ήταν φυσικό, πολύ καλά, κατέβαζα το μικρόφωνο και τους άφηνα και τραγουδούσαν κανονικά. Ξέρανε τα τραγούδια απέξω! Λατρεύουνε το ελληνικό τραγούδι κι αγαπάνε πάρα πολύ την Ελλάδα, παρότι εμείς δεν τους αγαπάμε! Και, βεβαίως, καλά κάνουμε και δεν αγαπάμε την πολιτική τους, αλλά να διαχωρίζουμε τα πράγματα, γιατί από ’κει και πέρα υπάρχει κι ο κόσμος. Εγώ, εκείνη την ώρα, δεν τραγουδώ για το “εγκληματικό κράτος” του Ισραήλ, αλλά για τον κόσμο του Ισραήλ.

Για να επανέλθουμε όμως και να ολοκληρώσουμε με εσένα, τι κάνει η Πένυ Ξενάκη σήμερα και τι ονειρεύεται για το αύριο;
Π.Ξ.: Κοίτα, κάνοντας μια αποτίμηση, εγώ, γενικά, μπορεί να τα πήγα πολύ καλά από συνεργασίες, αλλά, δισκογραφικά, δεν μου κάθισαν έτσι όπως θα τα ήθελα. Έχω φτάσει όμως σε ένα σημείο που πια δεν με απασχολεί, δηλαδή, θεωρώ πολλή μεγάλη προίκα το γεγονός ότι γνωρίστηκα και δούλεψα μ’ όλους αυτούς τους σπουδαίους δημιουργούς. Έτσι, συνεχίζω να έχω τις συνεργασίες μου, σε συναυλίες, με το Μίμη Πλέσσα, το Γιώργο Χατζηνάσιο και, βεβαίως, με το Γιάννη Σπανό. Επίσης, έχουμε φτιάξει με το Γιώργο Παπαστεφάνου μια πολλή ωραία παράσταση, με τίτλο “Το ελληνικό τραγούδι στα χρόνια του φωνόγραφου”, όπου, αυτή η αναφορά, ξεκινάει από το πρώτο τραγούδι που ηχογραφήθηκε στον φωνόγραφο και φτάνει ως τα πρώτα τραγούδια του Χατζιδάκι, γύρω στα 1955. Γενικότερα, τα πράγματα είναι πολύ περίεργα. Επειδή σαν άνθρωπος είμαι πολύ αισιόδοξη κι έτσι παλεύω τα δύσκολα, διακρίνω ότι το σκουπίδι το ’χει βαρεθεί πολύ ο κόσμος. Θέλω να πω λοιπόν, κυρίως στους νέους ανθρώπους στο χώρο, να υπηρετήσουν με πάθος το καλό τραγούδι, γιατί αυτό είναι που θα μείνει. Θα αλλάξουν τα πράγματα, ο πάτος δεν έχει άλλο, ο κόσμος έχει αρχίσει και διψάει!

• Επισκεφτείτε την ιστοσελίδα της Πένυς Ξενάκη στη διεύθυνση : www.tolibra.com
• Οι φωτογραφίες προέρχονται από την ιστοσελίδα της Πένυς Ξενάκη (www.tolibra.com)

 

Οι απόψεις και οι σκέψεις των συνεργατών του Ορφέα δεν ταυτίζονται απαραίτητα με τη γνώμη του περιοδικού.
Απαγορεύεται αυστηρά η χρήση και η αναδημοσίευση του συνόλου ή μέρους των άρθρων του Ορφέα, χωρίς προηγούμενη άδεια των υπευθύνων του περιοδικού και του συντάκτη και χωρίς ταυτόχρονη αναφορά της επωνυμίας του περιοδικού, του ονοματεπωνύμου του συντάκτη και του ακριβούς συνδέσμου του άρθρου

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΥ ΣΤΗΝ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΥ ΣΕ ΑΛΛΕΣ ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΘΕΜΑΤΑ

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΧΟΛΙΑ

RSS

ΤΑ ΠΙΟ ΔΙΑΒΑΣΜΕΝΑ (90d)

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

ΕΙΠΑΝ - ΕΓΡΑΨΑΝ

Άγγιξα, αγάπησα, έσκαψα, σύναξα θλίψη, γέμισα βοή.
Γιώργος Θέμελης

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ / ΑΥΡΙΟ

19/8/1936 Δολοφονήθηκε από τις δυνάμεις του δικτάτορα Φράνκο ο Ισπανός λογοτέχνης Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα
20/8/1949 Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη ο τραγουδοποιός Νικόλας Άσιμος