104 αναγνώστες online
Find us on FacebookJoin us on Facebook
sideBar



Σαββέρια Μαργιολά - «Αλισάχνη»

ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ «Τι έχω να χάσω»

Τάσος Π. Καραντής
Τάσος Π. Καραντής
Πρώτη Παρουσίαση
ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ - «Τι έχω να χάσω»
26.04.2019
Ορφέας | Main Feed

Συνεντεύξεις

Μιχάλης Τσαντίλας

Όταν ο Τάσος Καραντής μου πρότεινε να πάρω συνέντευξη από τα Υπόγεια Ρεύματα, το μυαλό μου έτρεξε αυτομάτως πίσω, στα χρόνια που ως μέλος ενός επαρχιώτικου συγκροτήματος, έπαιζα κι εγώ τα τραγούδια τους που έκαναν τότε θραύση. Τα «Ασημένια Σφήκα» και «Σαν Φως» μας άρεσαν ιδιαίτερα αν και λατρεύαμε να «μισούμε» το «Μ’ Αρέσει Να Μη Λέω Πολλά», κυρίως λόγω του γεγονότος ότι ακουγόταν κυριολεκτικά παντού. Στη συνέχεια τους έχασα μιας και η ενασχόλησή μου με την ελληνική μουσική δεν ήταν τότε στα φόρτε της.

Ήταν ευχάριστη έκπληξη για μένα η τελευταία τους δουλειά, με τίτλο Νέα Μέρα (2007), καθώς φανερώνει μια τεράστια πρόοδο σε σχέση με τις προηγούμενες και παρουσιάζει νέες πλευρές τους που δεν πίστευα ότι υπήρχαν. Συναντήθηκα με τον Κώστα Παρίση, κιθαρίστα του γκρουπ, την τελευταία Δευτέρα του 2008 στο στούντιο Praxis του οποίου είναι ιδιοκτήτης, αφού έκλεισα, ακύρωσα (λόγω ενός ξαφνικού προβλήματος υγείας) και σχεδόν αμέσως επανεπιβεβαίωσα το ραντεβού μου μαζί του. Είχα μαζί μου κάποιους δίσκους του συγκροτήματος και αμέσως την προσοχή του τράβηξε μία συλλογή με τα καλύτερα τραγούδια τους. Για αυτήν αλλά και άλλα πολλά κουβεντιάσαμε εκείνο το απόγευμα. Ιδού όσα κατέγραψε το πιστό μου μαγνητόφωνο:

Κώστας ΠαρίσηςΝα ξεκινήσουμε από τον τελευταίο δίσκο των Υπογείων Ρευμάτων, τη Νέα Μέρα, μετά από 6 χρόνια απουσίας. Γιατί απουσιάσατε τόσο καιρό;
Κ.Π.: Κοίτα, υπήρξε ένα μεγάλο διάστημα που παίζαμε μόνο, παίζαμε πραγματικά δηλαδή, σε διάφορα μπαράκια, και εκτός Αθηνών και εντός, και ήταν περισσότερο σαν διαδικασία δεσίματος ενός καινούργιου σχήματος, το οποίο αποτελούσαν οι παλιοί, ο Γρηγόρης ο Κλιούμης και εγώ, αλλά και το καινούργιο rhythm section, δηλαδή ο ντράμερ Τάσος Πέππας, που παίζει τώρα μαζί μας και ο Αποστόλης Καλτσάς. Οπότε, στην πραγματικότητα αυτό που είχαμε ανάγκη να κάνουμε ήταν να παίξουμε και να βρούμε ένα στίγμα μουσικό, το καινούργιο, το δικό μας, έτσι ώστε να μπορέσουμε αν είναι, λέγαμε τότε, να κάνουμε ένα δίσκο, να έχει και ένα στίγμα που να βγαίνει από τους μουσικούς που απαρτίζουν αυτή τη στιγμή τα Ρεύματα. Αυτός ήταν περισσότερο ο λόγος που δεν βγάζαμε τίποτα.

Δεν υπήρξε ποτέ διάλυση...
Κ.Π.: Όχι, διάλυση ποτέ δεν υπήρξε, ποτέ, αν και ακουγόταν πολύ συχνά αυτό. Όχι, απλά παίζαμε, δεν αισθανόμασταν την ανάγκη να βγάλουμε τίποτα.

Ο δίσκος έχει πολλά διαφορετικά πράγματα μέσα, δηλαδή από διασκευή σε Χιώτη και κάντρυ και ροκ... Είναι το πιο πολύχρωμο πράγμα που έχετε κάνει.
Κ.Π.: Αυτό είναι το αποτέλεσμα, Μιχάλη, αυτού που σου ‘λεγα, δηλαδή της πολυσυλλεκτικότητας του γκρουπ πλέον, των ανθρώπων που απαρτίζουν αυτή τη στιγμή τα Υπόγεια Ρεύματα. Τα διαφορετικά ακούσματα του καθενός βγήκαν στον καινούργιο δίσκο και ο λόγος ήταν αυτός. Αυτό απαντάει και στην προηγούμενη ερώτησή σου, δηλαδή περιμέναμε να βγουν όλα αυτά στην επιφάνεια, οι τάσεις του καθενός, κι αυτό αποτυπώθηκε τελικά και στο Νέα Μέρα.

Το ότι δεν έχει σχεδόν καθόλου πλήκτρα, αν δεν κάνω λάθος...
Κ.Π.: Δεν έχει καθόλου πλήκτρα.

Μόνο ακορντεόν κάπου...
Κ.Π.: Ναι, ακορντεόν που παίζει ο Αποστόλης.

Αυτό ήταν συνειδητή επιλογή; Πάντα υπήρχαν πλήκτρα στον ήχο σας...
Κ.Π.: Δεν έχουμε πληκτρά πλέον. Τώρα είμαστε ένα καθαρό ροκ κουαρτέτο, δηλαδή δύο κιθάρες, μπάσο, τύμπανα. Οπότε αυτό βγήκε και στο δίσκο.

Στο στούντιο πώς τα δουλεύετε τα κομμάτια; Ξεκινάτε από την ιδέα κάποιου και την εξελίσετε όλοι μαζί; Συνήθως, τα κομμάτια σας αποδίδονται συνολικά στα Υπόγεια Ρεύματα.
Κ.Π.: Οι ενορχηστρώσεις γίνονται απ’ τα Υπόγεια Ρεύματα, δηλαδή μπαίνει η πρώτη ιδέα ενός κομματιού από κάποιον ή και ένα κομμάτι τελειωμένο από κάποιον, εννοώ ως σύνθεση και ως στίχος, και μετά αρχίζουμε και το δουλεύουμε όλοι μαζί, ως μπάντα πια. Οπότε, στην πραγματικότητα, εκεί ενορχηστρώνεται κιόλας το κομμάτι.

Το ότι αποδίδονται στα Υπόγεια Ρεύματα συνολικά όλα τα κομμάτια δεν είναι, ας πούμε, μια συνειδητή απόφαση έτσι ώστε να μοιράζονται και τα έσοδα ισόποσα;
ypogeia_revmata_1.jpgΚ.Π.: Ναι, αυτή είναι η απόφαση. Είναι η απόφαση της απόλυτης δημοκρατίας που είχαν πάντα τα Υπόγεια Ρεύματα. Είχαμε πάντα αυτό που λέει ο Καστοριάδης, την άμεση δημοκρατία. Από τότε που γεννήθηκε αυτό το γκρουπ υπήρχε αυτή η τακτική, δηλαδή τα πάντα μοιράζονταν ισομερώς, είτε ήταν οι αμοιβές των λάιβ, είτε ήταν τα μηχανικά δικαιώματα από τις πωλήσεις ενός δίσκου, ήταν τα πάντα δια του όσοι ήταν εκείνη τη στιγμή στο γκρουπ. Βέβαια, τα πνευματικά δικαιώματα υπάρχουν καταγεγραμένα, οι συνθέτες και οι στιχουργοί, κανονικά. Τα οποία όμως πνευματικά δεν αφορούν τον κόσμο και γι’ αυτό δε γράφονται και στους δίσκους. Και μου ‘κανε κι εντύπωση εδώ που το ‘χουνε γράψει (μου δείχνει τη συλλογή Μ’ Αρέσει Να Μη Λέω Πολλά: Best Of της Sony-BMG (2007)), εμείς δεν το γράφουμε ποτέ ποιανού είναι ποιο κομμάτι.

Κι έρχομαι στην επόμενη ερώτηση, που μου απάντησες ήδη τη μισή τουλάχιστον: πόσο εύκολη είναι αυτή η δημοκρατία μέσα στο γκρουπ; Δεν υπάρχουν προστριβές;
Κ.Π.: Κοίτα, για μένα, Μιχάλη, που είμαι πολλά χρόνια σε αυτή την ιστορία, νομίζω είναι ο μόνος δρόμος. Είτε μιλάμε για τη δημοκρατία ανάμεσα σε 4 ανθρώπους, είτε ανάμεσα σε 150 εκατομμύρια ανθρώπους, νομίζω είναι ο μόνος δρόμος. Να μπορείς να σεβαστείς τον άλλο και να αισθάνεσαι ότι κι ο άλλος έχει τον ίδιο χώρο που θες να καταλάβεις κι εσύ. Αν θες εσύ περισσότερο, τότε πρέπει να δώσεις και στον άλλο περισσότερο γιατί αλλιώς μην πάρεις περισσότερο για τον εαυτό σου. Δεν υπάρχει άλλος τρόπος και τα Υπόγεια Ρεύματα δεν θα υπήρχαν ως συγκρότημα αν δεν υπήρχε αυτή η κοινωνική αισθητική που έχουμε μεταξύ μας.

Λάιβ ή στούντιο;
Κ.Π.: Λάιβ! Λάιβ δαγκωτό!

Δαγκωτό έτσι;
Κ.Π.: Κοίτα να δεις, το στούντιο για μένα, επειδή είμαι και «ποντικός» των στούντιο, είναι μεν μια όμορφη διαδικασία αλλά... Η σύνθεση έχει τελειώσει, απ’ τη στιγμή που μπαίνεις στο στούντιο, η πραγματική δημιουργία, δηλαδή παίρνω την κιθάρα μου και γράφω, έχει τελειώσει. Υπάρχει η διαδικασία της ενορχήστρωσης, η οποία είναι πραγματικά γοητευτική. Το κακό είναι ότι, και το έχω δει όχι μόνο σε μας αλλά και σε πολλούς άλλους καλλιτέχνες, όταν αρχίζεις τα λάιβ, συνεχίζουν να ενορχηστρώνονται τα κομμάτια και βλέπεις ότι η πιο όμορφη στιγμή τους είναι αφού έχουν παιχτεί πια ενάμισι-δύο χρόνια μετά την κυκλοφορία του δίσκου. Γι’ αυτό λέω λάιβ. Τουλάχιστον για τα Υπόγεια Ρεύματα, λάιβ.

Μέσα στα χρόνια έχουν αλλάξει πάρα πολλά μέλη στα Υπόγεια Ρεύματα. Έχουν φύγει, έχουν έρθει...
Κ.Π.: Έχουν ξανάρθει...

Εσύ νομίζω κάποια στιγμή...
Κ.Π.: Έφυγα, ξανάρθα... (γέλιο)

Υπόγεια ΡεύματαΤι θα έλεγες ότι είναι το στοιχείο που διαπνέει όλη την πορεία των Υπογείων Ρευμάτων και δίνει μια ενότητα; Δεν ξέρω, βρίσκεις κάτι; Είναι ο Κλιούμης που ήταν πάντα...
Κ.Π.: Καλά, ναι, ο Κλιούμης είναι η σταθερή αξία, ας το πούμε, του συγκροτήματος... Κοίτα, εγώ πάντα αισθανόμουν, από τότε που πρωτομπήκα στα Ρεύματα, ότι αυτό το συγκρότημα έχει μια διαφορά σε σχέση με τα άλλα συγκροτήματα: η λογική του είναι η παρέα. Δηλαδή παίζουμε μουσική γιατί μας αρέσει να κάνουμε και παρέα. Και πάντα υπήρχε αυτό, δηλαδή υπάρχουν πολλά παιδιά τα οποία ήταν μέσα στο συγκρότημα, δεν είναι πια, αλλά παραμένουν μέρος της παρέας. Αυτό ήταν δικιά τους επιλογή, να φύγουν μεν από το, ας το πούμε μάχιμο των Υπογείων Ρευμάτων αλλά στέκονται στις παρυφές της παρέας και με τον τρόπο τους και αυτοί συμμετέχουν σε όλη αυτή την ιστορία. Η λογική ήταν περισσότερο η παρέα και συνεχίζει να είναι έτσι.

Τώρα αυτή είναι λίγο «μακάβρια» ερώτηση: η ιστορία λέει ότι διαλύονται κάποια στιγμή τα γκρουπ. Εσείς το σκέφτεστε ως γκρουπ αυτό, το έχετε συζητήσει; Σκέφτεστε ότι κάποια στιγμή θα γίνει ή δεν το σκέφτεστε καν αυτό και το αφήνετε να πάει όπως πάει;
Κ.Π.: Κοίτα, κάποια στιγμή θα διαλυθούμε, αυτό είναι...

Δεν είσαστε και οι Rolling Stones...
Κ.Π.: ...σίγουρο όπως και κάποια στιγμή θα πεθάνουμε (γέλιο)

Καλά εντάξει...
Κ.Π.: Τι να σου πω, όσο περνάμε καλά – και περνάμε καλά, γι’ αυτό σου το λέω – δεν έχουμε κανένα λόγο να... Εννοώ δεν έχουμε να χωρίσουμε τίποτα, κανένας από τους τέσσερεις με τους υπόλοιπους, περνάμε καλά. Όσο υπάρχει αυτό και όσο υπάρχει η αίσθηση του να θέλω να κάνω πράγματα, να θέλω να παίξω, οτιδήποτε, να εκτεθώ, νομίζω θα συνεχιστεί αυτό το σχήμα. Κάποια στιγμή, μοιραία θα σταματήσει αυτό, θα τελειώσει, θα παρακμάσει ίσως λίγο μέσα μας και μπορεί να ασχοληθούμε με άλλα πράγματα. Μπορεί να μην ασχοληθούμε και με τίποτα, μπορεί απλά να διαλυθεί, ξέρω ‘γω, κάπως έτσι... Δεν το ξέρω όμως αυτό. Αυτό που ξέρω είναι ότι τώρα είναι σε καλή φάση τα Υπόγεια Ρεύματα.

Στον χώρο της ροκ σκηνής ή της ελληνικής μουσικής γενικότερα, με ποιους νιώθετε ότι είσαστε συνοδοιπόροι, με ποιους νιώθετε ότι έχετε κοινά πράγματα;
Κ.Π.: Συνοδοιπόροι όχι χρονικά;
Όχι απαραίτητα.
Κ.Π.: Με ποιους πιστεύω ότι κολλάμε αισθητικά;
Ναι, με ποιους νιώθεις ότι αισθητικά πάτε προς το ίδιο σημείο;
Κ.Π.: Κοίτα, υπάρχουν πολλά σχήματα τα οποία θεωρώ ότι κάνουν πολύ αξιόλογες δουλειές, είναι άλλα σχήματα τα οποία είναι σχεδόν το ίδιο χρονικό διάστημα με εμάς στο χώρο, όπως είναι οι Ενδελέχεια, τους οποίους εκτιμώ πάρα πολύ και είναι και φίλοι μας.
Παίζετε και μαζί.
Κ.Π.: Παίζουμε και μαζί και είναι και φίλοι. Έχουν βγει κατά καιρούς και βγαίνουν καινούργια σχήματα και ίσως λίγο παλιότερα. Τα Διάφανα Κρίνα είναι ένα εξαιρετικό συγκρότημα, οι Ρόδες είναι ένα πολύ ωραίο συγκρότημα...

Οι Τρύπες σας άρεσαν;
Κ.Π.: Ναι, αν πάμε στα γκρουπ που έχουν διαλυθεί, οι Τρύπες ήταν ένα συγκρότημα το οποίο έκανε ιστορία, δηλαδή δημιούργησε δρόμο, τα Ξύλινα Σπαθιά... Και πιο μοναχικοί καλλιτέχνες μετά, οι οποίοι έκαναν καταπληκτικές πορείες και συνεχίζουν να κάνουν. Μη διαχωρίζοντας την έννοια του γκρουπ από τον μοναχικό καλλιτέχνη, ο Σωκράτης Μάλαμας, ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου, ο Ορφέας Περίδης, ο οποίος εμένα πάντα μου άρεσε πάρα πολύ, ο Βαγγέλης Γερμανός, ο οποίος ήταν η αιτία που παίζω κιθάρα, αυτόν άκουγα και μ’ άρεσε η αίσθηση του τροβαδούρου, ξέρεις... Οι Συνήθεις Ύποπτοι μου άρεσαν πάρα πολύ σαν συγκρότημα και θεωρώ κρίμα που δεν συνέχισαν έστω λίγο ακόμα αυτή την κοινή πορεία των διαφορετικών προσωπικοτήτων. Τους ξέρω όλους, ήταν διαφορετικοί και έβγαζε μια ωραία χημεία αυτό. Ήταν κρίμα το ότι δεν το πήγαν λίγο, λίγο παρακάτω, το κρατήσανε δηλαδή στην αρχή του.

Ο Σαββόπουλος;
Κ.Π.: Ο Σαββόπουλος είναι ένας μύθος για μας μέσα στη μουσική... Τώρα από ‘κει και πέρα... Οι άνθρωποι σαφώς είναι λιγότεροι από τα έργα τους, πρέπει να διαχωρίζουμε τα έργα από τους ανθρώπους. Αυτό συμβαίνει για πολλούς καλλιτέχνες. Το λέω με αφορμή τον Σαββόπουλο γιατί, εντάξει, κάποιες επιλογές του μας έχουνε πικράνει λιγάκι. Ή μάλλον είναι αντίθετες λίγο με τα τραγούδια του οπότε εγώ τουλάχιστον, μεγαλώνοντας, έχω μάθει να διαχωρίζω την τέχνη από τον άνθρωπο, δεν θέλω να παίξω αυτό το παιχνίδι που παίζεται τώρα, το reality, δηλαδή ποιος είσαι, ποιος είναι ο καλλιτέχνης. Δεν με ενδιαφέρει ποιος είναι ο καλλιτέχνης, τι κάνει στον ελεύθερό του χρόνο. Με ενδιαφέρει το τραγούδι που έγραψε αν μπορεί να με αγγίξει.

Είναι άραγε άλλο ο καλλιτέχνης και άλλο το έργο του ή μήπως, όπως έχει πει και ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου, την ώρα που δημιουργεί γίνεται άδολος, γίνεται πιο αγνός;
Κ.Π.
: (γέλιο) Είπε τέτοιο πράγμα;

Νομίζω κάτι τέτοιο έχει πει...
Κ.Π.: Για μένα ο καλλιτέχνης είναι ηθοποιός. Παίρνει μέρος σε μία παράσταση όταν γράφει ένα τραγούδι και ταυτίζεται με τον ήρωα που θέλει να γράψει. Αλίμονο αν οι καλλιτέχνες ήταν τα έργα τους. Τότε θα είχαμε γεμίσει αυτοκτονίες κατ’ αρχάς, όπως καταλαβαίνεις, ή παρλιακούς οι οποίοι θα τρέχανε γυμνοί έξω στο δρόμο. Δε νομίζω ότι ισχύει αυτό. Απλά ο τραγουδοποιός είναι συνάμα και ηθοποιός, ο οποίος ταυτίζεται με ένα ρόλο. Εκείνη τη στιγμή που γράφει το ρόλο δεν είναι ο ίδιος, είναι αυτός με τον οποίο αποφάσισε να ταυτιστεί, ένα πρόσωπο που αποφάσισε να το δημοσιεύσει. Ο ίδιος κρατάει τις περισσότερες φορές, αισθάνομαι ότι όλοι οι καλλιτέχνες κρατάνε το πραγματικό τους πρόσωπο έξω απ’ τα φώτα. Νομίζω ότι στους περισσότερους ή δεν τους αρέσει το πραγματικό τους πρόσωπο, όπως και οι ηθοποιοί δηλαδή, αν μπορούσαμε να κάνουμε μια ψυχανάλυση σε όλη αυτή την ιστορία, ή δεν θέλουν να το δημοσιεύσουν γιατί αισθάνονται ότι εκτίθενται αναπανόρθωτα εκείνη τη στιγμή. Οπότε ταυτίζονται με μικρούς ρόλους, με ρόλους διαφορετικούς, οι οποίοι, ναι, είναι μέρος του εαυτού τους αλλά δεν είναι ο εαυτός τους.

Να πούμε τώρα λίγο για σένα; Να πούμε από πού ξεκινάς, πώς ασχολείσαι με τη μουσική, την πορεία σου μέχρι να συναντήσεις τα Υπόγεια Ρεύματα;
Κ.Π.: Λοιπόν, εγώ έπαιζα από μικρός κιθάρα, 12-13, στη συνέχεια ξεκίνησα να σπουδάσω, είχα πάει το ’81 στην Αγγλία και στην Ιταλία για οικονομικά και μάλιστα στην Ιταλία ήμουν την ίδια εποχή που ήταν και ο Χρήστος Θηβαίος, αυτός ήταν Μπολόνια, εγώ ήμουν Φλωρεντία. Αλλά κατέληξα στο ότι η αγάπη μου για τη μουσική ήταν πολύ πιο ισχυρή από οτιδήποτε άλλο, δεν θα μπορούσα να κάνω οτιδήποτε άλλο εκτός από μουσική, οπότε έπαιζα και τότε στη Φλωρεντία σε διάφορα μπαράκια. Όταν γύρισα πια στην Ελλάδα το ‘86, επειδή ήμουν και άσχετος με ό,τι γινόταν, τα δρώμενα, Έλληνες καλλιτέχνες κλπ., πήγα στρατό αμέσως και στη συνέχεια, επειδή αγαπούσα πάρα πολύ τη δουλειά μου και μου άρεσε πάρα πολύ η ηχοληψία σαν μορφή τέχνης, γύρισα πάλι στην Αγγλία, έκανα κάποια σεμινάρια στην ηχοληψία και άνοιξα το στούντιο Praxis, το ’90. Μέχρι τότε δεν έκανα τίποτα ιδιαίτερο στη μουσική, έπαιζα μόνο με φίλους, κάπως έτσι. Μετά άρχισε το πράγμα να γίνεται λιγάκι πιο σοβαρό. Πέτυχα στην πορεία τα Υπόγεια Ρεύματα, μετά έκανα μία σόλο δουλειά (Ο Τρυγητής Και Άλλες Ιστορίες) το 2000 στη Lyra, συνεργάστηκα με κάποιους άλλους καλλιτέχνες, έδωσα αρκετά τραγούδια σε διάφορους καλλιτέχνες που εκτιμώ έτσι κι αλλιώς πάρα πολύ... Αυτή είναι η πορεία μου στη μουσική.

Το κομμάτι του ηχολήπτη-παραγωγού δεν το διαχωρίζεις...
Κ.Π.: Α, ξεχάσαμε και την παραγωγή. Έχω αναλάβει πολλές ενορχηστρώσεις, σαν παραγωγή. Όχι, δεν το διαχωρίζω, είναι ένα όλα.

Δεν προτιμάς κάτι από όλα...
Κ.Π.: Όχι, όχι.

Και με τα Υπόγεια Ρεύματα απλώς γνωρίζεσαι μέσα από το στούντιο;
Κ.Π.: Με τα Υπόγεια γνωριστήκαμε στον πρώτο τους δίσκο (Ο Μάγος Κοιτάζει Την Πόλη (1994)), τον οποίο δεν τον έκαναν εδώ (στο Praxis) αλλά είχαν ξεκινήσει εδώ τα ντέμο, και μετά, στις Παραλογές (1995) έκαναν τον δίσκο εδώ, νομίζω έχω παίξει μια-δυο κιθάρες, και έτσι μπήκα στην παρέα.

Από το ’97 είσαι μόνιμο μέλος.
Κ.Π.: Μετά το Live Στο Θέατρο Βράχων (1996) που κάναμε παρέα με τα παιδιά, όπου εγώ τους είχα κάνει όλα τα ηχοληπτικά, τα λάιβ και όλα αυτά, κάναμε και τις μείξεις εδώ, μπήκα στο γκρουπ και κάναμε τις Τσαλακωμένες Μέρες (1998).

Και η προσωρινή σου αποχώρηση;
Κ.Π.: Είχε σχέση με προσωπικούς λόγους. Είχα τότε τις κόρες μου, οι οποίες ήταν μικρές και τότε φεύγαμε για συναυλίες, κάναμε 35 το καλοκαίρι. Αυτα δεν πήγαιναν μαζί. Ή έπρεπε να έχω οικογένεια ή έπρεπε να είμαι ένας νομάς του δρόμου. Οπότε μοιραία έφυγα, αποφάσισα δηλαδή να κάτσω λίγο στ’ αυγά μου που λένε. Ήμουν εδώ, έκανα ένα δίσκο τον οποίο τον έκανα για να τον κάνω, δεν βγήκα να τον προωθήσω, δεν είχα σκοπό να κάνω λάιβ, ήμουν σπίτι μου, ήσυχος, ξέρεις, τα μικρά τα κορίτσια κι αυτά και μετά, ξαναβρεθήκαμε η παρέα κάπως, είχαν μεγαλώσει και οι κόρες και επέστρεψα.

Ένα πράγμα που μου έκανε εντύπωση: με αφορμή τη συνέντευξη ανακάλυψα ότι δεν είχα κάτι από τη δισκογραφία σας στη δισκοθήκη μου, ενώ σας ήξερα πάντα και είχα κι ένα συγκρότημα μικρός και παίζαμε τα τραγούδια κλπ., οπότε γύρισα όλη την Αθήνα, το κέντρο, για να βρω cd σας. Μου έκανε φοβερή εντύπωση ότι δεν μπορούσα να βρω, δηλαδή ακόμα και την καινούργια σας δουλειά τη βρήκα σε ένα μόνο αντίτυπο, κάπου ξεχασμένη.
Κ.Π.: Θες να μιλήσουμε για τη δισκογραφία Μιχάλη;

Ναι, ναι, για τη δισκογραφία θέλω να μιλήσουμε (γέλια) Και γι’ αυτή τη συλλογή που κυκλοφόρησε πέρυσι... (αναφέρομαι και πάλι στο Μ’ Αρέσει Να Μη Λέω Πολλά: Best Of).
Κ.Π.: Αυτή τη συλλογή δεν την ξέραμε. Δε μας ζήτησε κανένας την άδεια για να βγει. Την είχαμε ακούσει, σου το ‘πα, και τώρα είναι η πρώτη φορά που τη βλέπω. Κοίτα, η δισκογραφία είναι αυτό, είναι ένα σύστημα, ένα μηχανάκι που βγάζει λεφτά. Τώρα έχει σταματήσει να βγάζει πολλά λεφτά και λίγο βρίσκονται σε πανικό. Δεν υπάρχει καλό και κακό στη δισκογραφία γιατί το χρήμα δεν χωρίζεται σε καλό χρήμα και κακό χρήμα, είναι χρήμα. Τάσεις όπως είναι οι τέχνες τις καταστρέφει το χρήμα, το χρήμα που δεν έχει μνήμη που θα ‘λεγε και ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου. Ή θα γίνεις ένα μέρος, εσύ ως καλλιτέχνης, αυτού του τροχού, οπότε όλα θα είναι μια χαρά γιατί θα σε αγαπάνε όλες οι δισκογραφικές εταιρείες, θα τους κάνεις όλα τα χατήρια, θα είσαι πάντα στη γραμμή, στην κατεύθυνσή τους, ή δε θα είσαι μέρος αυτού του τροχού οπότε θα εξαφανιστείς. Τουλάχιστον στο επίπεδο που μπορούν αυτοί, θα σε εξαφανίσουν. Ακόμα και όταν σου βγάζουν δίσκο, δεν θα υπάρχει ο δίσκος πουθενά. Ο λόγος για όλα αυτά και για το ότι βγάζουν λιγότερα λεφτά είναι ότι αλλάξανε με το καινούργιο είδος, το οποίο ήταν στην αρχή το cd και τώρα είναι το mp3 πια και η διακίνηση υλικού μέσω του διαδικτύου, όπου δεν χρειάζεται να υπάρχει δισκογραφική εταιρεία. Μπορεί να βγει ένας καλλιτέχνης, να διακινήσει τον δίσκο του και όχι μόνο, τις παραστάσεις του, να τις διαφημίσει, να τις προωθήσει μέσα από το διαδίκτυο, το παρακολουθούν όλοι επειδή είμαστε στην ευρυζωνικότητα και όλοι έχουν ίντερνετ και παρακολουθούν τα πάντα, οπότε οι εταιρείες λίγο έχουν παραγκωνιστεί. Κατ’ εμέ, δικαίως έχουν παραγκωνιστεί.
Για πολύ καιρό ήτανε μια περίεργη εξουσία, η οποία δεν έκανε καλό ποτέ σε κανέναν. Ανέβαζαν και κατέβαζαν όποιους ήθελαν και γενικά δημιούργησαν λίγο και καλλιτεχνικές συνειδήσεις. Στην Ελλάδα είναι πολύ έντονο αυτό. Έχω ζήσει κάποια χρόνια έξω, οι εταιρείες δεν δημιουργούσαν καλλιτεχνικές συνειδήσεις. Υπήρχαν κατ’ αρχάς πολλές εταιρείες, υπήρχε μια ωραία δημοκρατία, μπορούσες να παρακολουθήσεις την έθνικ σκηνή ή την τζαζ σκηνή μέσα από μεγάλες εταιρείες όπως είναι η ECM, η Blue Note. Συν ότι μπορούσες να παρακολουθήσεις και όλο αυτό το λεγόμενο mainstream από εταιρείες όπως είναι η Sony-BMG, η Warner κλπ. Όλα λειτουργούσαν ωραία. Στην Ελλάδα δεν ήταν έτσι. Στην Ελλάδα υπήρχαν κάποιες εταιρείες οι οποίες ήθελαν όλη την πίτα και όταν βγαίνανε ανεξάρτητες, μικρές εταιρείες και προσπαθούσαν να ανέβουν λίγο, τις διαλύανε. Είχαν ωραίους τρόπους, έξυπνους και διαλύονταν οι εταιρείες, δηλαδή δεν μπορούσαν να μπουν εύκολα στα δισκάδικα, δεν μπορούσαν εύκολα να βρουν το κοινό τους, δεν μπορούσαν εύκολα να βρουν κανέναν. Αυτό δημιούργησε καλλιτεχνική συνείδηση. Τι; Σήμερα ακούς τραγούδια τα οποία μας πιπιλάνε το μυαλό στην Ελλάδα ότι είναι το σύγχρονο και το ένα και το άλλο και δεν υπάρχει τίποτα το σύγχρονο σε αυτά τα τραγούδια, νομίζεις ότι είναι του 1985, ότι γυρίσαμε πίσω στο ’90. Ενώ αν ακούσεις τραγούδια του 2008 που βγαίνουν στο εξωτερικό, λες ότι πραγματικά προχωράει το πράγμα. Στην Ελλάδα δεν προχωράει το πράγμα.

Υπόγεια Ρεύματα

Θες να μου πεις κανένα τέτοιο τραγούδι;
Κ.Π.: Συγκεκριμένα όχι. Να σου πω γιατί; Δεν φταίνε οι καλλιτέχνες οπότε θα τους μειώσουμε αν πούμε ποιοι είναι. Φταίει όλη αυτή η ιστορία που λέγαμε. Είναι αυτό που πάντα άκουγα κι εγώ να λένε παραγωγοί εταιρειών: «μα, αυτά θέλει ο κόσμος». Όχι, εσύ θες αυτά να θέλει ο κόσμος. Είναι μεγάλο λάθος, ο κόσμος δεν θέλει αυτά, εσύ τον έμαθες να τα θέλει. Και είναι κακό αυτό. Όπως έτσι μάθαμε να οδηγούμε, έτσι μάθαμε να έχουμε και καλλιτεχνική αισθητική ως Έλληνες. Γιατί είναι η ίδια αισθητική ακριβώς, ο τρόπος που οδηγούμε είναι και η καλλιτεχνική μας αισθητική. Είναι η αγοραία αισθητική. Είμαστε στο 2008, είμαστε η μόνη χώρα της Ευρώπης που είναι τόσο παρωχημένη μουσικά που πραγματικά αναρωτιέσαι πώς και έγινε αυτό το πράγμα. Ή όλοι οι καλλιτέχνες που βγάζει αυτή η χώρα είναι ηλίθιοι πραγματικά, το οποίο δεν ισχύει ή κάποιος το μεθόδευσε. Εγώ νομίζω λοιπόν ότι κάποιος το μεθόδευσε.

Τώρα όμως που το ίντερνετ έφερε δυσκολίες στις μεγάλες εταιρείες, έχουν ξεφυτρώσει αρκετές ανεξάρτητες. Καλό δεν είναι αυτό;
Κ.Π.: Είναι πάρα πολλές. Τώρα θα βγαίνει ο καλλιτέχνης και θα έχει τη δικιά του εταιρεία η οποία θα προωθεί μόνο το δικό του το cd, άντε και κανά φίλο του. Αυτή είναι η δημοκρατία.

Εσείς είστε στην Impact, η οποία είναι του Γιαννίκου που έχει μαζέψει ένα κάρο εταιρείες. Αυτό πώς το βλέπεις; Πάει να γίνει δηλαδή από τη μία ένα τεράστιο τραστ δισκογραφικών εταιρειών και από την άλλη πολλές μικρές.
Κ.Π.: Είναι μέρος μίας διαδικασίας αυτό. Εγώ δε βλέπω κανένα μέλλον σε αυτό το πράγμα που λέγεται ελληνικό τραγούδι από τη στιγμή που ο Έλληνας καλλιτέχνης αισθάνομαι ότι είναι λίγο «λοβοτομημένος». Βλέπεις καλλιτέχνες που τους εκτιμάμε πάρα πολύ κι εσύ κι εγώ, βγάζουν τον καινούργιο τους δίσκο και το πρώτο πράγμα που αισθάνεσαι ακούγοντας τα τραγούδια είναι φόβος και αμηχανία. Νομίζω πρέπει να σταματήσει αυτό. Αν αυτό σημαίνει να σταματήσεις να είσαι σε μια εταιρεία γιατί φοβάσαι μήπως δεν πάρουν τον επόμενο δίσκο και δεν σου δώσουν τα λεφτά για την παραγωγή και όλα αυτά, ας φύγουμε από τις εταιρείες. Ή θα πρέπει να προτείνουμε πράγματα τα οποία μπορούν να μας κάνουν να στεκόμαστε στο σύγχρονο τραγούδι, στις επάλξεις της τέχνης ή να πάμε σπίτια μας. Και τέλος πάντων, εξαρτάται απ’ τον καθένα μας ποιο σύστημα θα ακολουθήσουμε. Είτε αυτό λέγεται τραστ μεγάλων εταιρειών όπως είναι ο Γιαννίκος, το οποίο σε διευκολύνει οικονομικά από τη μια, από την άλλη σου παίρνει άλλα πράγματα, είτε λέγεται μικρή ανεξάρτητη εταιρεία που δε σε διευκολύνει καθόλου αλλά σου αφήνει το ελεύθερο να κάνεις αυτό που θέλεις, εξαρτάται απ’ τον καθένα τι θέλει να κάνει.

Στρατόπεδα στο τραγούδι υπάρχουν; Υπάρχει ένα ποτάμι που χωρίζει τους εμπορικούς από τους ποιοτικούς;
Κ.Π.: Φυσικά. Βέβαια. Πάντα υπήρχε και πάντα θα υπάρχει.

Ακούω πολλούς που λένε, και συνάδελφοί σου καλλιτέχνες από την ποιοτική, ας πούμε, πλευρά, ότι απλώς υπάρχει καλή και κακή μουσική. Δηλαδή ότι μπορείς να βρεις καλά πράγματα και στο εμπορικό...
Κ.Π.: Αν υπάρχει καλή και κακή μουσική, τότε υπάρχουν καλλιτέχνες που βγάζουν μονίμως κακή μουσική και κάποιοι που βγάζουν μονίμως καλή μουσική. Κάπου βρίσκονται αυτοί οι άνθρωποι, βρίσκονται σε ένα συγκεκριμένο στρατόπεδο, δεν ξέρω αν είναι σωστός ο όρος, σε μια συγκεκριμένη όχθη που λέγαμε παλιά και αυτό που τους ενδιαφέρει είναι η διασκέδαση, δηλαδή βλέπουν τη μουσική ως διασκέδαση. Το οποίο εγώ δεν το θεωρώ κακό. Απλά να ξέρουμε όλοι τι είναι το καθετί. Υπάρχει ένα συγκεκριμένο είδος τραγουδιού το οποίο λέγεται τραγούδι διασκέδασης. Παλιά ήταν τα τραγούδια του χορού, άλλα τραγούδια, τα τραγούδια της τάβλας, που τραγουδούσαν όλοι πάνω στο τραπέζι. Άλλα τραγούδια ήταν αυτά. Αισθάνομαι ότι είναι κακό να βγάζουμε τις ταμπέλες έτσι, επειδή μας ήρθε ξαφνικά, καλό, κακό τραγούδι κλπ. Υπάρχουν τραγούδια που εξυπηρετούν σκοπούς. Υπάρχουν αυτή τη στιγμή καλλιτέχνες οι οποίοι είναι άκρως στρατεύσιμοι, άνθρωποι οι οποίοι βγάζουν πολύ κοινωνικό τραγούδι, οι οποίοι είναι ποιοτικοί, είναι οξυδερκείς, είναι άνθρωποι οι οποίοι μιλάνε για τα καθημερινά προβλήματα αυτής της πόλης, αυτής της χώρας. Υπάρχουν άλλοι καλλιτέχνες, οι οποίοι μιλάνε για την αγάπη που έχει χαθεί, είναι άκρως στρατεύσιμοι κι αυτοί και οξυδερκείς, οι οποίοι μιλάνε όμως για τα συναισθήματα των ανθρώπων που ζούνε σε αυτή την πόλη. Και υπάρχουν και άνθρωποι που βγάζουν τραγούδια για να σηκωθούνε να χορέψουνε. Υπάρχουν στιγμές που θέλεις να ακούσεις και το τραγούδι για να χορέψεις ή να διασκεδάσεις ή να ξεχαστείς ή να μην προσέχεις τι ακούς, υπάρχουν και άλλες φορές που θες να προβληματιστείς ή που είσαι ερωτευμένος ή οτιδήποτε και θες να χωθείς μες στο συναίσθημά σου.

Κώστας Παρίσης

Ο Μάνος Ελευθερίου έδωσε στίχους στον Ψινάκη και στην Πέγκυ Ζήνα, ο Νίκος Αντύπας έκανε τον καινούργιο δίσκο της Γαρμπή... Αν ερχόταν μια τραγουδίστρια ή ένας τραγουδιστής από τον χώρο αυτό που εσύ δεν ακούς, που εκτιμούσες τη φωνή του όμως, και σου έλεγε «κάνε μου έναν δίσκο», θα το ‘κανες;
Κ.Π.: Όχι. Μπορεί να ακουστεί λίγο εγωιστικό αυτό που θα πω αλλά δεν θέλω κανένας, εγώ ή οι φίλοι μου, να λειτουργήσει ως άλλοθι κανενός. Όπως δεν θέλω να λειτουργήσει και ο άλλος ως άλλοθι δικό μου, αν εγώ θέλω να μεταπηδήσω στην όχθη του, να μου δώσει χώρο για να ξεχρεώσω τη Μερσεντές που αγόρασα. Όπου πατάς, καλό είναι να στέκεσαι εκεί, δηλαδή ας δείξουμε και μία αξιοπρέπεια απέναντι σε αυτό που κάνουμε. Αυτό δεν είναι μομφή για τον Μάνο Ελευθερίου, είναι κι αυτός ένας μύθος. Έχω διαβάσει τα βιβλία του, δεν τα έχουν διαβάσει πολλοί αλλά εγώ τα έχω διαβάσει. Είναι εξαιρετικός, εξαιρετικός πραγματικά. Ο καθένας έχει δικαίωμα να κάνει ό,τι θέλει.

Τι θα έλεγες ότι βαραίνει για σένα πιο πολύ, ο στίχος ή η μουσική; Ή θεωρείς ότι πρέπει να υπάρχει μια απόλυτη ισορροπία ανάμεσά τους για να είναι καλό ένα τραγούδι;
Κ.Π.: Ο στίχος. Εγώ, σαν Κώστας, θεωρώ ότι ο στίχος είναι σημαντικός. Στα δικά μου τραγούδια μ’ αρέσει να τον παιδεύω, θέλω να λέει έστω κάτι. Θεωρώ ότι είναι σημαντικός.

Αν κατάλαβα καλά, δεν έχεις σπουδάσει σε ωδείο...
Κ.Π.: Όχι, αν έχω κάνει ένα χρόνο...

Υπάρχει αυτή η περίφημη, συνεχής διαμάχη ανάμεσα στην τεχνική και στο συναίσθημα, στο παίξιμο, για έναν μουσικό. Τι έχει πιο πολύ σημασία; Ή τελικά, μέσα από το ένα μπορείς να πας στο άλλο;
Κ.Π.: Ένας καλός μουσικός που θέλει να βγάλει το συναίσθημά του, μπορεί να το βγάλει και έχοντας πάρει πτυχία και έχοντας μια άψογη τεχνική αλλά και μην έχοντας πατήσει ποτέ στη ζωή του στο ωδείο.

Να πούμε λίγο για την επικαιρότητα, για αυτά που έγιναν τελευταία; Εδώ μέσα (στο Νέα Μέρα) μάλιστα υπάρχει κι ένα τραγούδι, το «Ωραίο Μάθημα Στα Χαμένα Παιδιά»...
Κ.Π.: Αυτό είναι ένα ποίημα του Φρανσουά Βιγιόν σε μουσική του Νίκου Πλάτανου, ενός φίλου μας.

Έχει έναν στίχο που είναι πολύ επίκαιρος, τραγικά επίκαιρος... (αναφέρομαι στο απόσπασμα: «Ωραία παιδιά κατάχαμα κυλάει/το πιο ωραίο ρόδο απ’ το στεφάνι σας αδράξτε κάθε τι που προσπερνάει/μα αν σε βιτρίνα εμπρός βρεθεί η χάρη σας ή σε γκισέ φυλάξτε το τομάρι σας/(θυμάστε Κολε Ντε Καγιέ τον λέγανε) το άσυλο εμπιστεύτηκε ναι σαν κι εσάς,/σημάδεψε ο μπάτσος και τον ξέκανε»)
Κ.Π.: Ναι, το τραγούδι αυτό είναι επίκαιρο. Τι να πούμε για την επικαιρότητα Μιχάλη; Ότι ζούμε σε μία περίοδο χούντας; Ότι έχει καταληθεί η δημοκρατία και δεν το ‘χουμε καταλάβει; Και δεν μιλάω για τους αστυνομικούς, κι αυτοί άνθρωποι σαν κι εμάς είναι, ούτε τους αθωώνω. Το πρόβλημα με την αστυνομία, τουλάχιστον έτσι όπως το καταλαβαίνω εγώ, είναι ότι επειδή είμαστε η μόνη χώρα της Ευρώπης που η αστυνομία έχει άμεση σχέση με το στρατό, αυτό πάντα θα είναι ένα πρόβλημα, το ποιος είναι ο αστυνομικός που βρίσκεται δίπλα σου την ώρα που περπατάς στο δρόμο. Αν ο αστυνομικός αυτός είναι ένας λοκατζής ο οποίος είναι στρατόκαυλος, κάποια στιγμή θα στραβώσει κι αυτοί όταν στραβώνουν είναι νταήδες, δεν καταλαβαίνουν τίποτα. Κάποια στιγμή λοιπόν θα σκοτώσει κι ένα παιδάκι. Αυτό είναι κάτι που πρέπει να το δει η Πολιτεία και δυστυχώς, επειδή δεν έχω καμιά εμπιστοσύνη ποτέ στην ελληνική Πολιτεία, δεν θα αλλάξει. Δεν άλλαξε επί ΠΑ.ΣΟ.Κ, δεν άλλαξε τώρα...
Από τη μεταπολίτευση και μετά που υποτίθεται ότι υπάρχει δημοκρατία, σκατά δημοκρατία υπάρχει! Το χρήμα ρέει προς τσέπες που δεν ξέρουμε σε ποιον ανήκουν, δεν μπαίνει κανένας φυλακή, δεν παραιτείται κανένας, όλοι βρίσκονται στις καρεκλίτσες τους, ο μέσος Έλληνας έχει πολύ ελαφριά μνήμη, δεν θυμάται τι έγινε πριν από 5 χρόνια, πριν από 10 χρόνια και τα θυμάται ξαφνικά, αποσπασματικά, μόλις σκάσει κάτι, όπως τώρα που θυμηθήκαμε όλοι τον Καλτεζά και τον Τεμπονέρα. Αυτή είναι μία κατάσταση την οποία δεν έπρεπε να ξεχάσουμε ποτέ. Από τότε έπρεπε να γίνουν πράγματα για να αλλάξει αυτό το καθεστώς. Δυστυχώς, ερχόμαστε τώρα και σε αυτή την ιστορία και σε 4-5 μήνες θα έχουν ξεχαστεί όλα και πάλι δεν θα υπάρχει καμιά αντίδραση απέναντι σε αυτό το πράγμα που λέγεται είτε αστυνομικρατία, είτε τρομοκρατία του κράτους. Δεν μιλάω ως αναρχικός, δεν είμαι αναρχικός. Είμαι ένας άνθρωπος ο οποίος θέλει να μπορεί να ζει σε μια ευρωπαϊκή πόλη όπως είναι η Αθήνα, όπως ζει ο Ολλανδός στο Άμστερνταμ, όπως ζει ο Γερμανός στο Βερολίνο. Δεν μπορούν να μου το παράσχουν αυτό ενώ εγώ πληρώνω τους φόρους μου. Δεν καταλαβαίνω γιατί. Φοβάμαι όταν πηγαίνουν τα παιδιά μου το βράδυ στο κέντρο της Αθήνας γιατί, από τη μια μπορεί να γίνει μια στραβή με τους αστυνόμους κι από την άλλη μπορεί να γίνει μια στραβή επειδή δεν υπάρχουν αστυνόμοι. Ζούμε σε μια χώρα στην οποία κανένας δε σέβεται κανέναν. Επιστρέφω σε αυτό που σου είπα πριν: η οδική μας συμπεριφορά δείχνει πολύ καλά τι άνθρωποι είμαστε. Πας να περάσεις με πράσινο το δρόμο περπατώντας και μπορεί να σε πατήσει ο άλλος! Κι αν δε σε πατήσει, θα σταματήσει μπροστά στο πόδι σου και θα σε βρίσει κιόλας! Δηλαδή, ζούμε σε μια κατάσταση οπου θα φάμε ο ένας τον άλλο! Θα ξεκινήσει ένας εμφύλιος καινούργιος, ξέρω ‘γω, οι πίθηκοι εναντίον των μαϊμούδων γιατί ακόμα πάνω στα δέντρα είμαστε! Δεν υπάρχει πολιτισμός, τίποτα, είναι όλα βλακείες και τα αποτελέσματα είναι αυτά
.


Υπόγεια Ρεύματα

Δικαιολογείς αυτούς που τα κάψανε όλα με αφορμή το θάνατο του παιδιού; Βρίσκεις έστω ένα δίκιο;
Κ.Π.: Το μόνο πράγμα που μπορώ να δικαιολογήσω είναι η οργή. Μπορώ να τη δικαιολογήσω γιατί είναι ένα συναίσθημα ποταπό μεν, αλλά είναι ένστικτο, ένα βαθύ ένστικτο του ανθρώπου που τον βοηθάει να επιβιώσει. Δεν μπορείς να υπομένεις τα πάντα! Δεν μπορεί να σου λέει ο άλλος ότι θα ζήσεις με 700 ευρώ ενώ ακριβαίνουν τα πάντα και ο ίδιος δίνει αύξηση στον εαυτό του 5000 ευρώ! Κάποια στιγμή, οι ειρηνικές διαδηλώσεις γίνονται εκδηλώσεις οργής, όπως έγινε στη Γένοβα, όπως έγινε στο Σηάτλ, όπως έγινε παντού. Κάποια στιγμή πρέπει να βγούμε να φωνάξουμε όλοι μας. Αυτό κάνανε τα παιδιά, τα δικαιολογώ απόλυτα. Κι όχι μόνο τα παιδιά, άνθρωποι σαν κι εμένα κι εσένα.

Οι κουκουλοφόροι;
Κ.Π.: Οι κουκουλοφόροι τι είναι, το καινούργιο ζωάκι, το καινούργιο παιχνίδι της τηλεόρασης; Όπως βγήκε και ο Καρατζαφέρης και είπε να απαγορεύσουμε τις κουκούλες; Αν σταματήσουνε να είναι οι κουκουλοφόροι, θα είναι κάτι άλλο τότε. Δεν υπάρχουν τέτοια πράγματα. Ούτε κουκουλοφόροι υπάρχουν ούτε τίποτα. Υπάρχουν άνθρωποι οι οποίοι πρόσκεινται στον αντιεξουσιαστικό χώρο, δεν θέλουν να φαίνονται τα πρόσωπά τους και καλά κάνουν, γιατί μπορεί ανά πάσα στιγμή, έτσι όπως έχει γεμίσει κάμερες η Αθήνα, να αρχίσουν να σε τραβάνε, μοιραία λοιπόν θα προστατεύσουν τα πρόσωπά τους άρα γίνονται κουκουλοφόροι και υπάρχουν άνθρωποι οι οποίοι γίνονται κουκουλοφόροι γιατί εκείνη τη στιγμή διαδηλώνουν και ξέρουν όσοι δεν έχουν ελαφριά μνήμη τι σημαίνει να διαδηλώνεις στην Αθήνα και να σε φωτογραφίζουν διάφοροι, να σε φακελώνουν. Είτε ήσουνα στην Αριστερά κάποτε είτε τώρα διαδηλώνεις εναντίον της κρατικής βίας, της Πολιτείας ή οτιδήποτε. Για μένα δεν υπάρχει τέτοιο πράγμα. Υπάρχουν άνθρωποι οργισμένοι, υπάρχουν παιδιά τα οποία βλέπουν ότι θα μπουνε στο πανεπιστήμιο και μετά θα φάνε σκατά, θα μπούνε σε μια τεράστια ουρά ανεργίας, και φυσικά υπάρχει και η προβοκάτσια που είναι το αγαπημένο σπορ των Ελλήνων. Όλα αυτά που ακούσαμε τις τελευταίες μέρες, τα ψέματα που άκουσα από την τηλεόραση, η οποία είναι το χειρότερο μέσο από το οποίο μπορεί να ενημερωθεί ο Έλληνας πολίτης, ήταν συγκλονιστικά, έπεσε πολλή προβοκάτσια και το ξέρουν όλοι και δυστυχώς βγαίνανε όλοι αυτοί οι «δημοσιογράφοι» και μιλάγανε για τους κουκουλοφόρους. Ποιους κουκουλοφόρους; Αυτούς που ήτανε παρέα με τα ΜΑΤ σε πηγαδάκια και μετά πηγαίναν και τα σπάγανε; Να ξέρουμε ποιο είναι το προφίλ του κουκουλοφόρου. Μήπως είναι ο ΜΑΤατζής, μήπως είναι η Χρυσή Αυγή, μήπως είναι οι αναρχικοί; Να ξέρουμε ποιοι είναι αυτοί οι κουκουλοφόροι.

Κάτι άλλο τώρα: η εκλογή Ομπάμα για κάποιους είναι ελπιδοφόρα ενώ για άλλους είναι μια απ’ τα ίδια. Χτες οι Ισραηλινοί βομβάρδισαν τη Γάζα...
Κ.Π.
: Πρέπει να φύγει ο Μπους. Λέγοντας το τελευταίο του αντίο είπε να σκοτώσει και 200 παιδάκια. Αυτό έγινε χτες. Γιατί το Ισραήλ πήρε το ΟΚ από την Αμερική για να κάνει αυτές τις επεμβάσεις. Πρέπει να φύγει αυτός ο άνθρωπος, είναι ένας από τους μεγαλύτερους εγκληματίες που γεννήθηκαν ποτέ. Δυστυχώς είναι ηλίθιος και γι’ αυτό είναι εγκληματίας. Τώρα, αν θα αλλάξουν τα πράγματα με τον Ομπάμα, εγώ είμαι λίγο απαισιόδοξος. Η Αμερική είναι ένα σύστημα εξουσίας, δεν υπάρχει ηγέτης, υπάρχουν οικονομικά τραστ, συμφέροντα. Δεν ξέρω αν μπορεί να αντιταχθεί ένας άνθρωπος απέναντι σε όλα αυτά τα συμφέροντα. Δεν ξέρω αν μπορούσε να γίνει και με τον Κέννεντυ, ή αν μπορεί να γίνει και τώρα, γιατί τον παρομοιάζουν, με τον Ομπάμα. Πολύ φοβάμαι πως όχι.

Φτάνοντας στο τέλος, αυτό που κάνουμε τώρα, τις συνεντεύξεις και γενικά τον ειδικό τύπο που ασχολείται με τους καλλιτέχνες κλπ., τα βλέπεις σαν κάτι αναγκαίο για να προωθήσεις τη δουλειά σου ή το απολαμβάνεις κιόλας ενίοτε; Πώς το βλέπεις το κύκλωμα αυτό; Λένε πολλοί ότι κι αυτό είναι βρώμικο...
Κ.Π.: Οι ερωτήσεις που μου έχεις κάνει μέχρι στιγμής είναι ερωτήσεις που δε γίνονται συχνά. Όταν μας παίρνουν συνεντεύξεις είναι πολύ στερεότυπες οι ερωτήσεις. Σχεδόν θα μπορούσες να τις είχες ήδη γράψει, να τις μοιράσεις και να τελειώσει η ιστορία. Για μένα αυτό δεν είναι συνέντευξη. Συνέντευξη είναι να μπορείς να πάρεις τις απόψεις ενός ανθρώπου για πράγματα που συμβαίνουν γύρω του. Αυτό αισθάνομαι ότι ενδιαφέρει και τον κόσμο. Τώρα να μιλήσουμε για τις δουλειές μας, να μιλήσουμε για τα μελλοντικά μας σχέδια, για το πώς ξεκινήσαμε, πώς βγήκε το όνομά μας που το ‘χουμε ακούσει 5000 φορές αυτό ως ερώτηση, δε νομίζω ότι ενδιαφέρει κανέναν που θα κάτσει να το διαβάσει. Ενώ η άποψη ενός ανθρώπου, που μου αρέσει το τραγούδι του, για το τι έγινε τον τελευταίο καιρό στην Αθήνα, έχει λόγο να υπάρχει. Εν ολίγοις, νομίζω ότι οι συνεντεύξεις οι οποίες είναι άνευ λόγου είναι αυτές που βαριούνται όλοι οι καλλιτέχνες. Απλά αναγκάζονται να τις δίνουν γιατί είναι μέρος του παιχνιδιού.

Ωραία. Κάτι μου ήρθε τώρα αλλά το ξέχασα...
Κ.Π.: «Ποια είναι τα μελλοντικά σας σχέδια;»

Αυτή είναι η τελευταία μου ερώτηση! (τρανταχτά γέλια) Δυστυχώς πρέπει να κάνουμε και κάποιες τυπικές ερωτήσεις... Κ.Π.: Εντάξει.

Λοιπόν, ποια είναι τα μελλοντικά σας σχέδια;
Κ.Π.: Θα κάνουμε μία παράσταση με τον Θάνο Μικρούτσικο. Θα είναι Υπόγεια Ρεύματα-Θάνος Μικρούτσικος επί σκηνής, με τα πολιτικά του Θάνου μόνο, δηλαδή τα διασκευάζουμε ως Υπόγεια Ρεύματα, μελοποιήσεις ποιημάτων από Χικμέτ, Μπίρμαν, Μαγιακόφσκι, Μπρεχτ, Μάνο Ελευθερίου, Αλκαίο, τα παλιά, από το Εμπάργκο, τα Πολιτικά, Καντάτα Στη Μακρόνησο, Σπουδή Στον Μπρεχτ. Όπως καταλαβαίνεις, θα είναι μία πολύ πολιτική παράσταση. Οι διασκευές μας έχουν τελειώσει, τώρα προβάρουμε μαζί με τον Θάνο για να δέσουμε το υλικό. Έχουμε καταλήξει να είναι σε θέατρο γιατί αισθανόμαστε ότι αυτή η παράσταση είναι αρκετά θεατρική. Θα υπάρχει εικόνα, θα υπάρχει VJ επί σκηνής ο οποίος θα ρίχνει πολύ υλικό, πολιτικό και μη, δηλαδή θα παίξει ισότιμο ρόλο η εικόνα σε αυτή την παράσταση. Είναι όλα διασκευές από τα Υπόγεια, με τον Θάνο, πέντε επί σκηνής δηλαδή και ο βασικός άξονας είναι το πολιτικό τραγούδι έτσι όπως τοποθετήθηκε από τον Θάνο Μικρούτσικο μετά τη μεταπολίτευση, έτσι όπως είχε νόημα για μας και με αυτούς τους απίστευτους θησαυρούς που μελοποίησε. Γιατί πρόκειται περί θησαυρών, είναι ποιήματα-θησαυροί. Αυτή είναι η επόμενη κίνησή μας η οποία θα δισκογραφηθεί κιόλας, δηλαδή θα είναι και ο επόμενος δίσκος τον οποίο θα τον ξεκινήσουμε μετά τα Χριστούγεννα.

Θα ηχογραφηθεί ζωντανά;
Κ.Π.: Θα ηχογραφηθεί ζωντανά στο στούντιο. Η μία σκέψη ήταν να ηχογραφηθεί ζωντανά απ’ το θέατρο αλλά επειδή δεν συμπίπτουν τα χρονικά περιθώρια που έχουμε δώσει στο θέατρο, είπαμε να το ξεκινήσουμε τώρα στο στούντιο έτσι ώστε μέχρι το καλοκαίρι να έχει τελειώσει.

Οι παραστάσεις θα γίνουν μετά τον χειμώνα;
Κ.Π.: Δεν ξέρω ακριβώς γιατί πρέπει να βρούμε και το κατάλληλο θέατρο που να μπορεί να στεγάσει μία μουσική παράσταση και δεν είναι εύκολο. Ο ήχος είναι ένα πολύ περίεργο πράγμα. Υπάρχουν σκέψεις για κάποια θέατρα αλλά... Ξέρεις, μερικές φορές γίνεται απαγορευτικό και το κόστος της παραγωγής γιατί το να επανδρώσεις ένα θέατρο με την ηχητική εγκατάσταση που θέλεις ανεβάζει το κόστος δραματικά.

Έκανες και την παραγωγή του δίσκου μιας τραγουδίστριας που θα κυκλοφορήσει στη Γαλλία...
Κ.Π.: Τελείωσε αυτός, κυκλοφόρησε! Η Eliza Vellia είναι Ελληνίδα, Ελίζα Βελλιανίτη λέγεται, ζει 16-17 χρόνια πια στη Βρετάννη της Γαλλίας, είναι ο τρίτος δίσκος που βγάζει και είναι στην Harmonia Mundi, μια καταπληκτική γαλλική εταιρεία. Παίζει κέλτικη άρπα και είναι καταπληκτική μουσικός.

Έχεις γράψει τη μουσική ή έχεις κάνει την παραγωγή;
Κ.Π.: Έχω κάνει την παραγωγή. Ταξίδεψα, πήγα στη Βρετάννη, γράψαμε, ήταν τρομερή εμπειρία, με Γάλλους μουσικούς. Ήταν μια διαφορετική εμπειρία για μένα, πολύ σημαντική, πολύ ωραία. Τώρα τελειώνω τον καινούργιο δίσκο της Μαρίας Λούκα, ο οποίος θα κυκλοφορήσει μετά τα Χριστούγεννα.

Ωραία. Έχεις να προσθέσεις κάτι;
Κ.Π.: Σας αγαπώ όλους! (γέλια) Που θα έλεγε και η Μαρία Αλιφέρη.

Ευχαριστώ πολύ! Να ‘σαι καλά!

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *

ΥΠΟΓΕΙΑ ΡΕΥΜΑΤΑ | ΔΙΣΚΟΓΡΑΦΙΑ

Υπόγεια Ρεύματα

Δισκογραφία Υπογείων Ρευμάτων
[#] Ο Μάγος Κοιτάζει Την Πόλη (MBI, 1994) επανακυκλοφορεί σε remaster το 2008
[#] Παραλογές (FM Records, 1995) επανακυκλοφορεί σε remaster μαζί με τις Τσαλακωμένες Μέρες (2 CD) το 2003
[#] Live Στο Θέατρο Βράχων (FM Records, 1996)
[#] Τσαλακωμένες Μέρες (FM Records, 1998)
[#] Εικόνες Στα Σύννεφα (FM Records, 1999)
[#] Μικρά Που ‘Ναι Τα Όνειρα (Warner Music, 2002) επανακυκλοφορεί σε remaster το 2006
[#] Τι Nα 'Nαι Aυτό, cd single (Warner Music, 2002)
[#] Μ’ Αρέσει Να Μη Λέω Πολλά: Best Of (Sony-BMG/Columbia, 2007)
[#] Νέα Μέρα (Impact/Legend, 2007)

Δισκογραφία Κώστα Παρίση
[#] Ο Τρυγητής Και Άλλες Ιστορίες (Lyra, 2000)

Επιλεγμένες συμμετοχές των Υπογείων Ρευμάτων και του Κώστα Παρίση
[#] Ζωντανή Ηχογράφηση Στην Ιερά Οδό ΙΙ, Γιώργος Νταλάρας (ΕΜΙ, 1998) | Τα Υπόγεια Ρεύματα συμμετέχουν με το «Ασημένια Σφήκα»
[#] Στον Βαγγέλη Με Αγάπη (tribute στον Βαγγέλη Γερμανό) (Lyra, 1998) | Συμμετοχή Υπογείων Ρευμάτων με το «Μικρό» [#] Τραγούδια Έγραψα Για Φίλους (tribute στον Διονύση Σαββόπουλου) (Mercury, 1998) | Τα Υπόγεια Ρεύματα διασκευάζουν το «Θαλασσογραφία» με ερμηνεύτρια την Ελένη Τσαλιγοπούλου
[#] Φάκελος Rock, συλλογή (MBI, 1999) | Τα Υπόγεια Ρεύματα συμμετέχουν με το «Μ’ Αρέσει Να Μη Λέω Πολλά»
Στον Π: Αφιέρωμα Στον Παύλο Σιδηρόπουλο (Μεσόγειος, 2001) | Τα Υπόγεια Ρεύματα διασκευάζουν το «Εν Κατακλείδι»
[#] Μελίνα Κανά, Μελίνα Κανά (Lyra, 2001) | Ο Κώστας Παρίσης συμμετέχει ως συνθέτης-στιχουργός σε 2 τραγούδια
[#] La Donna E La Luna, Emilia Ottaviano (Lyra, 2002) | Ο Κώστας Παρίσης συμμετέχει ως κιθαρίστας και σε 1 τραγούδι ως ερμηνευτής
[#] Ένα Γράμμα Στον Πατέρα Μου, συλλογή (Lyra, 2003) | Ο Κώστας Παρίσης συμμετέχει ως συνθέτης-στιχουργός-ερμηνευτής με το «Αρκεί Να Είσαι Εδώ»
[#] Pictures Of Her, Markos Delivorias (Καθρέφτης, 2004) | Ο Κώστας Παρίσης συμμετέχει ως ερμηνευτής σε 1 τραγούδι
[#] Χειμωνανθός, Γιάννης Χαρούλης (Minos-EMI, 2006) | Ο Κώστας Παρίσης συμμετέχει ως συνθέτης σε 2 τραγούδια
[#] Φυσάει Αλλιώς Εδώ Ο Αέρας, Αλέξανδρος Εμμανουηλίδης (Μικρή Άρκτος, 2007) | Ο Κώστας Παρίσης ενορχηστρώνει, παίζει κιθάρες, μαντολίνο, μπαντζομαντόλινο, μπάσο σε όλο τον δίσκο, κάνει ηχοληψία και μείξεις και ερμηνεύει το «Επαρχία» ενώ ο Γρηγόρης Κλιούμης ερμηνεύει το «Ποτάμι Μαύρο»
[#] Ξυπνήστε Χαρές Μου, Αφεντούλα Ραζέλη (Δίκτυο, 2008) | Ο Κώστας Παρίσης συμμετέχει ως συνθέτης σε 3 τραγούδια

 

Οι απόψεις και οι σκέψεις των συνεργατών του Ορφέα δεν ταυτίζονται απαραίτητα με τη γνώμη του περιοδικού.
Απαγορεύεται αυστηρά η χρήση και η αναδημοσίευση του συνόλου ή μέρους των άρθρων του Ορφέα, χωρίς προηγούμενη άδεια των υπευθύνων του περιοδικού και του συντάκτη και χωρίς ταυτόχρονη αναφορά της επωνυμίας του περιοδικού, του ονοματεπωνύμου του συντάκτη και του ακριβούς συνδέσμου του άρθρου

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΥ ΣΤΗΝ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΘΕΜΑΤΑ

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΧΟΛΙΑ

RSS

ΤΑ ΠΙΟ ΔΙΑΒΑΣΜΕΝΑ (90d)

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

ΕΙΠΑΝ - ΕΓΡΑΨΑΝ

Πιστεύω πως ένας λαός είναι άξιος της μοίρας του όταν, αντί να πάρει με τις πέτρες τα πολιτικά σκουπίδια που αποκαλούν τους ποιητές "λαπάδες και κουραμπιέδες", τους επιβραβεύει με την ψήφο του.
Θανάσης Γκαϊφύλλιας

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ / ΑΥΡΙΟ

27/4/1932 Γεννήθηκε στην Αθήνα ο σκηνοθέτης Θεόδωρος Αγγελόπουλος.
27/4/1975 Πέθανε ο ρεμπέτης Νίκος Μάθεσης (Τρελάκιας)
27/4/2008 Έφυγε από τη ζωή ο Κύπριος μουσικοσυνθέτης Μάριος Τόκας