134 αναγνώστες online
Find us on FacebookJoin us on Facebook
sideBar



Σαββέρια Μαργιολά - «Αλισάχνη»

ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ «Τι έχω να χάσω»

Τάσος Π. Καραντής
Τάσος Π. Καραντής
Πρώτη Παρουσίαση
ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ - «Τι έχω να χάσω»
24.05.2018
Ορφέας | Main Feed

Μουσικογράφοι & ραδιοφωνικοί παραγωγοί

Τάσος Π. Καραντής

Η Στέλλα Βλαχογιάννη δε χρειάζεται συστάσεις, ούτε επαινετικά εισαγωγικά λογύδρια. Για όλους εμάς, τους νεότερους μουσικογράφους, αλλά και για τους συνειδητούς ακροατές του ελληνικού τραγουδιού, μιλάνε, από μόνα τους, τα γραπτά της, που τα αναγνωρίζεις, ακόμα κι αν σου κρύψουν το όνομά της, αφού έχει το δικό της ισχυρό και κομβικό στίγμα στην ελληνική μουσική δημοσιογραφία, την οποία και, κυριολεκτικά, τιμά με τη γραφή της.
Την ευχαριστώ για την τιμή που μας έκανε, να μιλήσει στον «ΟΡΦΕΑ» κι ένα μόνο έχω να πω, πριν αφεθούμε στο λόγο της, το «Ιατρείον Ασμάτων» της, είναι χρήσιμο όχι μόνο για τους μουσικόφιλους, αλλά για τους πάντες.

Πότε ξεκίνησε μέσα σας η περιπέτεια της γραφής και πως οδηγηθήκατε στην απόφαση να σας γίνει επάγγελμα;
Στέλλα Βλαχογιάννη: Γύρω στην εφηβεία και ομολογώ πώς ήταν ένας από τους λόγους που κρατήθηκα όρθια σε αντίξοες οικογενειακά συνθήκες. Τι εννοειτε λέγοντας επάγγελμα; Ειμαι επαγγελματίας γραφιάς; Ναι – δημοσιογράφος δηλαδή. Είμαι ένας άνθρωπος εξοικειωμένος με τη γραφή που ονειρεύεται να γίνει κάποτε συγγραφέας; Και πάλι ναι. Μόνο που στη δευτερη περίπτωση μας περισσευέι μια ιδιότητα: του επαγγελματία.

Το ελληνικό τραγούδι πότε μπήκε, κυρίαρχα, στη ζωή σας, ώστε να οριοθετήσει το χώρο και τα πλαίσια της γραφής σας;
Σ.Β.: Μπήκε την εποχή που ο Μίκης Θεοδωράκης ‘έγραφε τα αριστουργήματά του. Τον Επιτάφιο, το Άξιον Εστί τα Επιφάνια. Ούτε δημοτικό δεν πήγαινα ακόμα και τραγουδούσα Στον άλλο κόσμο που θα πας …Γόνος αριστερής οικογένειας με το φορητο Φιλιπσάκι της ωστόσο, και τους δίσκους του Μίκη να τους φυγαδεύουμε ή να τους κρύβουμε στη χούντα, να τους επανεμφανίζουμε-με πολλές απώλειες- στη μεταπολίτευση. Αλλά και πριν από αυτά. Η μητέρα μου ξύπναγε 6 η ώρα το πρωί. Πρώτη κίνηση γκαζάκι για καφέ δεύτερη τσιγάρο τρίτη ραδιόφωνο. Στη Μπέλλου δυνάμωνε … Αυτά μ’ απασχόλησαν επαγγελματικά πολύ - πολύ αργότερα. Όταν ξεκινησα το δρόμο μου για δημοσιογράφος ασχολιόμουν με το θέατρο κυρίως και δευτερευόντως με το βιβλίο.

Βρεθήκατε, στο ξεκίνημά σας, δίπλα στην, αείμνηστη, Λιλάντα Λυκιαρδοπούλου. Έχετε ξαναμιλήσει γι’ αυτήν, για το πόσο ήταν, για εσάς, σχολείο και δάσκαλος. Ποια ήταν τα στοιχεία εκείνα που, κατά τη γνώμη σας, την έκαναν, ως άνθρωπο και δημοσιογράφο, τόσο ξεχωριστή;
Σ.Β.: Η καταλυτική της προσωπικότητα. Ήταν από τους πιο μορφωμένους και καλλιεργημένους ανθρώπους που έχω γνωρίσει μέχρι σήμερα ενώ παράλληλα διέθετε ένα εκρηκτικό χιούμορ. Ήταν άνθρωπος φινετσάτος, με γωνίες αλλά και στρογγυλάδες, ήταν μια γυναίκα που γνώριζε τις διαβαθμίσεις των συναισθημάτων και τις έπαιρνε σοβαρά. Η έννοια της ήταν πάντα να βοηθήσει, ένα νέο συνάδελφο, ένα νέο καλλιτέχνη εφ’ όσον θεωρούσε πως είχε το ταλέντο. Σαν άνθρωπος υπήρξε ευγενής, συνεσταλμένη – γι’ αυτό που αντιπροσώπευε - είδος εν ανεπαρκεία από τότε και κόντρα στην υγεία της. Ανιδιοτελής και καλοπροαίρετη.

Παρακολουθούσα ανελλιπώς την τηλεοπτική «Πρόβα» της. Και, μέχρι σήμερα, τη θεωρώ μια από τις 2-3 καλύτερες μουσικές εκπομπές της ελληνικής τηλεόρασης. Τόσο πολύ έχουν αλλάξει τα πάντα κι έχουν εκλείψει από τις οθόνες μας τέτοιες εκπομπές; Εσείς θα θέλατε ποτέ – αν, υποθετικά, υπήρχαν τα εχέγγυα – να δοκιμάσετε κάτι ανάλογο;  
Σ.Β.: Δεν γνωρίζω το μέσον και δεν θα επιχειρούσα ποτέ να το μάθω στο κεφάλι του κασίδη φορολογούμενου. Υπάρχουν συνάδελφοι που θα μπορούσαν μια χαρά να κάνουν αξιόλογες μουσικές  εκπομπές. Το θέμα είναι ποιος τις θέλει; Όπως βλέπετε η ΕΡΤ  επιμένει τα τελευταία χρόνια σε εκπομπές ταβέρνας ή στο ναρκισισμό διαφόρων ημιμαθών κυριών.

«Ιατρείο ασμάτων». Η ραδιοφωνική σας εκπομπή στη Β’ Πρόγραμμα, το ομώνυμο βιβλίο σας και το μπλογκ σας. Βέβαια το μπλογκ σας, έχετε σταματήσει πια να το τροφοδοτείτε, αφού σταμάτησε κι η εκπομπή σας. Αλλά, νομίζω, λόγω της ιστορίας που έχει γράψει, αξίζει να κάνουμε, μια απολογιστική αναφορά. Έχετε εξηγήσει ότι είναι ένα ιατρείο που γιατρεύει τους ανθρώπους με τραγούδια. Ο Μάνος Ελευθερίου όμως έχει γράψει πως «Είναι αρρώστια τα τραγούδια». Τελικά, μήπως τα τραγούδια είναι αρρώστια και φάρμακο μαζί; Τώρα που ολοκληρώθηκε ένας κύκλος της (;), τι θα λέγατε ότι άφησε αυτή η εκπομπή σας στο ραδιοφωνικά πράγματα;
Σ.Β.: Νομίζω ότι ο κ. Ελευθερίου τα θεώρησε αρρώστια μιλώντας από τη μεριά εκείνου που τα δημιουργεί. Για μένα υπήρξαν πάντοτε παρηγορία ψυχής. Η εκπομπή τώρα ήταν από τα ωραιότερα ταξίδια της μέχρι τώρα ζωής μου. Αν μπορώ εγώ να πω τι άφησε στα ραδιοφωνικά πράγματα, θα έλεγα την αλήθεια ενός ανθρώπου που δεν διστάζει να εκθέσει δημόσια τα σκοτάδια του. Και στενά επαγγελματικά μιλώντας την προσπάθεια ενός ανθρώπου να εκπέμπει λόγο που δεν προσβάλλει τα μεταδιδόμενα τραγούδια.

«Δίφωνο». Διατελέσατε παλιότερα διευθύντρια σύνταξης του περιοδικού. Και τώρα είστε συντάκτριά του. Ποια ήταν τα θετικά αλλά και τα αρνητικά της τότε εμπειρίας σας; Και πως τα βλέπετε τα πράγματα σήμερα(ύστερα κι από την περιπέτεια του περιοδικού με το προσωρινό κλείσιμό του), αλλά και γενικότερα με το μέλλον του έντυπου μουσικού Τύπου στην Ελλάδα;
Σ.Β.: Σαν διευθύντρια πέρασα πολύ καλά με τους συνεργάτες μου και πολύ άσχημα με τον εκδότη μου. Μέλλον; Κοιτάζω αλλά δεν βλέπω ...

Και μια και μιλήσαμε για το «Δίφωνο» - λίγο παλιό το θέμα, αλλά και πάντα επίκαιρο - ο Μιχάλης Χατζηγιάννης ξεσήκωσε αντιδράσεις ως εξώφυλλό του. Γιατί δεν θα έπρεπε να μπει εξώφυλλο, σε ένα μουσικό περιοδικό, ο πιο δημοφιλής κι εμπορικός σήμερα Έλληνας τραγουδιστής; Ποια είναι η θέση σας; Εσείς θα τον βάζατε εξώφυλλο;
Σ.Β.
: Φυσικά και θα τον έβαζα. Αλλά με τη σωστή συνέντευξη παρέα. Που θα πει τις ερωτήσεις που πρέπει να θέσει ένα περιοδικό το οποιο ευαγγελίζεται το έντεχνο προς τον «πρίγκιπα» της ελαφρότητας της ποπ.

«Μετρονόμος». Το περιοδικό στο οποίο γράφετε σήμερα. Πως προέκυψε η συνεργασία σας και τι νομίζετε ότι είναι αυτό που κάνει το περιοδικό του Θανάση Συλιβού να ξεχωρίζει και να αντέχει σε μια δύσκολη, από κάθε άποψη, εποχή;
Σ.Β.
: Η συνεργασία προέκυψε από την καλοσύνη του  κ. Σιλυβού να δίνει στέγη στους επαγγελματικά ξέμπαρκους που εμπιστεύεται. Ο Μετρονόμος αντέχει γιατί δεν κυνηγά την επικαιρότητα και τα στρας, έτσι με τον τρόπο του γίνεται συλλεκτικός. Του αξίζει καλύτερη μοίρα κυκλοφοριακά. Αλλά … τι λέμε τώρα. Όπως και να έχει είναι τιμή μου που συνεργάζομαι με το περιοδικό και είμαι φίλη μ’ έναν από τους ελάχιστους έντιμους ανθρώπους αυτού του χώρου.

Για να μπούμε και λίγο στα χωράφια του ελληνικού τραγουδιού, πολλά σύνορα και συρματοπλέγματα βλέπω. Διαχωρισμοί κι αναθέματα που μετατρέπουν το τραγούδι σε γήπεδο. Γιατί τόσος φανατισμός, για κάτι που δεν είναι ούτε κόμμα, ούτε θρησκεία, αλλά τέχνη; Πρέπει πάντα “να φιλοσοφούμε ή να μελαγχολούμε”; Δεν χρειάζονται και “τα ευτράπελα, τα ελαφρά, ο χορός και το κέφι” στη ζωή και το τραγούδι μας;
Σ.Β.
: Δεν είναι θρησκεία ή κόμμα αλλά είναι «τζόγος». Οι χαρακτηρισμοι και οι ταμπέλες παίζουν το ρόλο του περιτυλίγματος που θα πουλήσει καλύτερα το προϊόν. Χρειάζονται και “τα ευτράπελα, τα ελαφρά, ο χορός και το κέφι” στη ζωή και το τραγούδι μας φυσικά, αρκεί να μην προσβάλλουν τη νοημοσύνη και την αισθητική μας.

Και να το δούμε κι αλλιώς. Δεν υπάρχει μια αισθητική και μια κουλτούρα. Μπορεί να υπάρχει μια κυρίαρχη, ανά εποχή – και το πώς είναι μια άλλη μεγάλη κουβέντα – αλλά πάντως όχι μία. Άλλο είδος τραγουδιού μπορεί να αγγίζει εμένα κι άλλο εσάς. Γεννήθηκα σε λαϊκή γειτονιά της Β’ Πειραιά, αλλά σπούδασα στο πανεπιστήμιο, διάβασα αλλά και κυκλοφόρησα στη νύχτα κι ήμουν πάντα παρατηρητικός. Όσον αφορά το τραγούδι, πήγαινα, για παράδειγμα, και σε συναυλίες του Θεοδωράκη, του Μικρούτσικου, του Νταλάρα και του Β. Παπακωνσταντίνου, αλλά και στον Διονυσίου στα «Δειλινά»,
στον Μαργαρίτη, μέχρι και στον Τσετίνη, όταν εμφανιζόταν στην Τρούμπα στα μέσα της δεκαετίας του ’80. Κι έβλεπα ότι, τραγούδια που άλλους τους αηδίαζαν άλλους τους συγκλόνιζαν! Μήπως πρέπει να τα σεβόμαστε όλα αυτά και να τα κρίνουμε στα μέτρα τους και με βάση σε ποιους απευθύνονται κι όχι μέσα από το προσωπικό μας πρίσμα και την προσωπική μας αισθητική που, πολλές φορές, την θεωρούμε – κι είναι επικίνδυνο νομίζω αυτό – ανώτερη;

Σ.Β.: Τα παραδείγματα που φέρατε αποτελούν Ιστορία είτε στη μια μεριά του τραγουδιού είτε στην άλλη. Σήμερα πάντως προσωπικά αρνούμαι και να κοιτάξω σε ποιους απευθύνεται και ποιους εκφράζει ένα τραγούδι που λέει «Εχεις μεγάλο ταλέντο στα χείλη». Δεν με αφορά ούτε επαγγελματικά ούτε κοινωνικά.

Είναι κι ένα τοπίο με κυρίαρχους μύθους το ελληνικό τραγούδι, συνθετών (Θεοδωράκης - Χατζιδάκις) και τραγουδιστών(Καζαντζίδης - Μπιθικώτσης). Κάνοντας όμως μια έρευνα, για το ΤΟΠ – 10 των υψηλότερων πωλήσεων της ελληνικής δισκογραφίας, διαπίστωσα – αν εξαιρέσω το εθνικής εμβέλειας «ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ» - ότι κι οι 4 απουσίαζαν! Πρώτος είναι ο Πλέσσας με το «Δρόμο». Κι όμως σε κάθε συνέντευξη που θα διαβάσω, όλων, μα όλων, αγαπημένοι είναι ο Θεοδωράκης κι ο Χατζιδάκις, με τα τραγούδια τους μεγάλωσαν! Είναι σπουδαίοι, ναι, αλλά κανείς δεν μεγάλωσε, για παράδειγμα, και με τα – εξίσου δημοφιλή κι αγαπητά – τραγούδια του Πλέσσα, του Χατζηνάσιου και του Σπανού; Γιατί δεν το λέμε; Εσείς πιστεύετε στους 4 αυτούς μύθους ή έχετε τη δική σας μυθολογία;
Σ.Β.: Έχω τη δική μου μυθολογία σαφώς, όπως ο καθένας. Αλλά φυσικά και μεγάλωσα ακούγοντας και Πλέσσα και Χατζηνάσιο και – κυρίως – Σπανό, μη σας πω και Ιγνατιάδη. Έχετε δίκιο που βάζετε αυτό το θέμα. Έχουν γράψει θαυμάσια τραγούδια που τα έχει πει όλη η Ελλάδα. Τους αδικούμε, έχετε δίκιο. 

Νταλάρας, Πάριος, Αλεξίου. Οι τρεις(ακριβώς με τη σειρά που τους παραθέτω και με τη σειρά που – νομίζω, όχι τυχαία - τους παράθεσε  ο Τζίμης Πανούσης στο ομώνυμο τραγούδι του το 1985) πιο εμπορικοί τραγουδιστές στην ιστορία του ελληνικού τραγουδιού(με βάση τις πωλήσεις των χρυσών και πλατινένιων δίσκων τους). Κι όχι μόνο αυτό βέβαια, αλλά και σπουδαίες φωνές, με ρεπερτόριο, που κυριάρχησαν τις τελευταίες 4 δεκαετίες και τις χαρακτήρισαν. Αγαπήθηκαν πολύ κι από την συντριπτική πλειοψηφία, αλλά κι απαξιώθηκαν κι αμφισβητήθηκαν έντονα. Είναι θύματα πατροκτονίας – μια κι όλοι αμφισβητούμε τους πατεράδες μας κι οι νέοι τους μεγαλύτερους – ή της μεγάλης δημοφιλίας και της εμπορικότητάς τους; Θα ήθελα μια συνολική τοποθέτησή σας για τα 3 αυτά ιστορικά ονόματα.
Σ.Β.: Σαφώς και είναι τα πιο δελεαστικά θύματα για πατροκτονία. Ποιος δεν θα ήθελε να φτάσει την απήχηση και τη δημοφιλία τους; Προσωπικά θα έβαζα και τη Δημητρα Γαλάνη στην «παρέα». Μιλάμε για πολύ μεγάλους τραγουδιστές – ήταν από καλή γενιά. Ο καθένας διέγραψε την πορεία που επέλεξε, με τον Γιάννη Πάριο να είναι ο μόνος που δεν προχώρησε σε κάποια ανατροπή. Αν και ξεκίνησε τραγουδώντας λαϊκά, τελικά έγινε ο εμβληματικός αισθηματικός τραγουδιστής της χώρας. Ο Γιώργος Νταλάρας μια ζωή σε συναγερμό να προλάβει τα πράγματα πριν τον προλάβουν αυτά, και παράλληλα απίστευτα εργατικός και τελειομανής κατάφερε να έχει το καλύτερο ίσως ρεπερτόριο που είχε ποτέ Έλληνας τραγουδιστής. Η Χάρις Αλεξίου τέλος με αρκετά σκαμπανεβάσματα στις επιλογές της είναι η φωνη που συνάθροισε γύρω της το σύμπαν –τον διανοούμενο και τον εργάτη, τον φαντάρο και τον επιστήμονα. Μια σπουδαία λαϊκή τραγουδίστρια ασυζητητί.

Η “άλλη πλευρά του τραγουδιού” : Βίσση, Βανδή, Ρουβάς, Χατζηγιάννης, Πλούταρχος, Βέρτης κ.ά. Εξίσου εμπορικά και δημοφιλή ονόματα, μερικά από αυτά μέσα στο ΤΟΠ - 10 των μεγαλύτερων πωλήσεων της ελληνικής δισκογραφίας. Η δική σας ματιά κι οπτική βρίσκει κάτι το θετικό καλλιτεχνικά στους τραγουδιστές της “άλλης πλευράς”;
Σ.Β.: Για να είμαι ειλικρινής δεν τους έχω παρακολουθήσει τόσο στενά ώστε να έχω μιαν έγκυρη γνώμη. Για την Άννα Βίσση θα έλεγα μόνο ότι φρόντισε πολύ το ας το πούμε εικαστικό μέρος των εμφανίσεών της. Κατά τα λοιπά με πιάνετε ολίγον αδιάβαστη.

Τραγουδοποιοί. Έχετε μιλήσει για τη «λαίλαπα των τραγουδοποιών». Πραγματικά βλέπω αρκετούς, με μια κιθάρα, δυο ακόρντα κι όχι πάντα συμπαθή φωνή, να κάνουν καριέρα τραγουδιστή, με ό,τι αυτό συνεπάγεται, γιατί είναι κάτι το εντελώς διαφορετικό αν ήταν μόνο συνθέτες – δημιουργοί. Αν το τραγούδι παραμένει η τέχνη της φωνής, που θέλει τον συνθέτη του και τον τραγουδιστή του(κάτι θα ήξεραν ο Άκης Πάνου κι ο Κουγιουμτζής που δεν τα είπαν οι ίδιοι τα τραγούδια τους αλλά τα έδωσαν στις μεγαλύτερες φωνές) μήπως – χωρίς φυσικά να απαγορεύσουμε σε κάποιον να λέει και τα τραγούδια του – θα πρέπει να ξαναβρούμε το μέτρο;
Σ.Β.: Αυτή μου η φράση με έχει στοιχειώσει. Μίλησα σε μια εν τάχει κατάσταση για τη λαίλαπα των τραγουδοποιών θέλοντας να πω αυτό ακριβώς που λέτε κι εσείς. Όταν οι εταιρείες είδαν την επιτυχία των Μάλαμα-Περίδη άνοιξαν διάπλατα τις πόρτες τους σ’ όποιον ξέρει δυο ακόρντα κι έχει δική του κιθάρα. Έτσι ζήσαμε επί μακρόν στο βασίλειο της μετριότητας και κάτω. Κι εμένα μ’ αρέσει το τραγούδι να είναι υπόθεση τριών: στιχουργού, συνθέτη, τραγουδιστή και ίσως θα έπρεπε να την ξαναβρούμε αυτή την άκρη. Χωρίς φυσικά ν’ αποκλείονται οι φωτεινές εξαιρέσεις τύπου Σαββόπουλου, Κατσιμιχαίων, Ιωαννίδη κλπ.

Ελληνικό ροκ. Υπάρχει; Αγγλόφωνο ή ελληνόφωνο; Βασίλης Παπακωνσταντίνου, «σταρ του ελληνικού ροκ» αλλά κι αρκετά κατηγορούμενος για ζημιογόνο(λόγω της μεγάλης δημοφιλίας του που επηρεάζει και παρασύρει) στασιμότητα κι αμφισβητούμενος. Μόνικα. Ποια είναι η αίσθησή σας για την ελληνική ηλεκτρική σκηνή;
Σ.Β.: Γελάω άμα ακούω για ελληνικό ροκ. Είναι σα να μου λένε αμερικάνικο τσάμικο. Εν πάση περιπτώσει. Ας συμφωνήσουμε στον όρο ηλεκτρικό τραγούδι. Ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου που αναφέρατε έχει μια τεράστιας έκτασης φωνή αλλά αυτοπαγιδεύτηκε ως ο σταρ των «ψαγμένων» ανηλίκων. Η Μόνικα είναι μια πολύ ενδιαφέρουσα περσόνα του αγγλόφωνου τραγουδιού αλλά εγω γερνάω κι επιμένω στα … ελληνόφωνα.

Λαϊκό τραγούδι. Όλοι μιλούν για τον Νικολόπουλο ως τον “τελευταίο των Μοϊκανών”. Υπάρχουν ακόμα - όχι όμως το ίδιο πολυγραφότατοι - κι οι Σούκας, Μουσαφίρης, Πολυκανδριώτης κ.ά. Κι από ερμηνευτές, πέρα από τη θρυλική γενιά του ’70, οι Μακεδόνας, Μπάσης, Ανδρεάτος(κ.ά.), οι οποίοι είναι κι αυτοί πλέον 40 και κάτι. Μετά πάμε σε ονόματα(κι εκεί έχουμε νομίζω αρκετές καλές φωνές) του λαϊκού της πίστας, ας το πω έτσι. Θεωρείτε πως υπάρχει ή θα υπάρξει συνέχεια; Ή θα επιβεβαιωθούν όσοι έχουν την άποψη ότι το λαϊκό έχει κλείσει μουσικά ως είδος, δεν ανανεώνεται πια και θα αποτελέσει σύντομα ένα ιστορικό πλέον είδος σαν το δημοτικό και το ρεμπέτικο;
Σ.Β.: Γιατί; Δεν γράφει ωραία λαϊκά ο Κραουνάκης; Είδατε τι έγινε με τις Μέλισσες του Καζαντζή; – και ήταν δύσκολο τραγούδι. Τίποτα δεν θεωρώ ότι τελειώνει. Όσο υπάρχουν δημιουργοί θα έχει και το λαϊκό το μερίδιό του. Άλλωστε είμαστε λαός μελό, στο μινόρε μια ζωή.

Νατάσσα Μποφίλιου. Το αύριο, μάλλον το σήμερα, του ελληνικού τραγουδιού. Την ξεχωρίσατε πρώτη νομίζω και προβλέψατε την άνοδό της. Προσωπικά τη θεωρώ την κορυφαία σήμερα ερμηνεύτρια, επιπέδου(όχι ομοιότητας) μιας Αλεξίου, αν και της λείπουν τα λαϊκά γυρίσματα στη φωνή στα όσα την έχω ακούσει μέχρι σήμερα. Νομίζω πως πλέον έκανε το μεγάλο άλμα κι όσον αφορά την αναγνωρισιμότητά της και τη δημοφιλία της, άρχισαν όμως – ακριβώς γι’ αυτόν το λόγο - κι οι πρώτες αντιπάθειες! Εσείς παραμένετε ενθουσιώδης με τη Νατάσσα;
Σ.Β.: Εάν παρέμενα ενθουσιώδης θα ήμουν ανόητη. Ενθουσιάζεσαι με το καινούργιο, το νέο, οπότε εγώ την έκανα τη θητεία μου. Εξακολουθώ να την πιστεύω πάντα, θεωρώ ότι, αν το επιτρέψουν οι καιροί, θα κάνει μεγάλη καριέρα, είναι ερμηνεύτρια η γυναίκα από την πρώτη νότα που είπε δημόσια. Ε, δεν θα έχει κι αντιπάθειες; Στο χωριό μου λένε: τα ψηλά τα δέντρα τα χτυπάν οι κεραυνοί. Την εμπιστεύομαι και περιμένω πάντα με πολύ μεγάλο ενδιαφέρον τις καλλιτεχνικές της κινήσεις.

Ελεωνόρα Ζουγανέλη. Εσείς την πρωτοβάλατε εξώφυλλο στο «ΔΙΦΩΝΟ», εσείς την χαρακτηρίσατε στον «ΜΕΤΡΟΝΟΜΟ» ως «το τελευταίο εργοστασιακό κατασκεύασμα»! Οι φωνητικές κι ερμηνευτικές αξίες της είναι αναμφισβήτητες, τι νομίζετε, υπάρχει ακόμα ελπίδα, ή θα έχουμε άλλη μια Βίσση και Βανδή;
Σ.Β.
: Άλλη ωραία τραγουδίστρια! Αν δεν στρίψει προς έντεχνο –που προσωπικά θα το ευχόμουν - δεν την βλέπω προς Βίσση-Βανδή μεριά. Περισσότερο σε θηλυκό Χατζηγιάννη μου κάνει. Βλέπετε πώς χτίζονται λίγο - λίγο τα πράγματα; Έχουμε μπροστά μας μια πολύ ωραία νέα γενιά κι αρχίζουν οι κατηγοριοποιήσεις. Ας βγουν όλοι μαζί στο ίδιο αλώνι, δεν πειράζει. Τον … Χάρο τον πήρε μαζί της η Νταντωνάκη.

Πέρα από την Μποφίλιου, διακρίνετε άλλες γυναικείες, αλλά κι αντρικές, φωνές, καθώς και δημιουργούς, που δείχνουν να έχουν τα προσόντα να αποτελέσουν τη διάδοχη κατάσταση των μεγάλων ονομάτων των προηγούμενων δεκαετιών και κυρίως του ’70 και του ’80;
Σ.Β.: Βεβαίως. Τη Δάφνη τη Λέμπερου, τη Μαρία Παπαγεωργίου, τη Φωτεινή Βελεσιώτου. Από άνδρες νομίζω έχουμε μιαν έλλειψη. Δεν αναφέρομαι στον Αλέξανδρο Εμμανουηλίδη γιατι τον καταχωρώ στους τραγουδοποιούς. Ωραία περίπτωση και αυτός.

Στέλλα Βλαχογιάννη. Υπηρετείτε το έντεχνο ελληνικό τραγούδι ή ευρύτερα το ελληνικό τραγούδι; Σας το ρωτάω γιατί, ενώ έχετε την ταμπέλα της δημοσιογράφου του εντέχνου, στο ποίημά σας «Έξι λόγοι για ένα έγκλημα» εξομολογείστε ότι «για την ώρα του τέλους θέλω μόνο ένα τραγούδι», το «Ακρογιαλιές δειλινά», δηλαδή ένα λαϊκό του Τσιτσάνη!
Σ.Β.: Ευρύτερα το καλό τραγούδι προσπάθησα να υπηρετήσω. Ναι έχω δώσει μάχες για το έντεχνο, αλλά έχω πολύ μεγάλη αγάπη και για το λαϊκό τραγούδι. Και ναι, με τον συγκεκριμένο Τσιτσάνη θέλω να με αποχαιρετήσουν.

Να κλείσουμε την κουβέντα μας με το Τέλος. Ο ηθοποιός πεθαίνει στο σανίδι κι ο τραγουδιστής στο πάλκο, χωρίς φωνή, μόνο με την ψυχή. Ο δημοσιογράφος πως πεθαίνει;
Σ.Β.: Αν σας απαντήσω ως κακός άνθρωπος θα σας πω ότι ο δημοσιογράφος δεν πεθαίνει ποτέ, βρυκολακιάζει και πάει κι αναστατώνει και την κόλαση ακόμα. Αν πάλι με θέλετε καλό άνθρωπο θα πω: με μια μισοτελειωμένη λέξη.

 

Οι απόψεις και οι σκέψεις των συνεργατών του Ορφέα δεν ταυτίζονται απαραίτητα με τη γνώμη του περιοδικού.
Απαγορεύεται αυστηρά η χρήση και η αναδημοσίευση του συνόλου ή μέρους των άρθρων του Ορφέα, χωρίς προηγούμενη άδεια των υπευθύνων του περιοδικού και του συντάκτη και χωρίς ταυτόχρονη αναφορά της επωνυμίας του περιοδικού, του ονοματεπωνύμου του συντάκτη και του ακριβούς συνδέσμου του άρθρου

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΥ ΣΕ ΑΛΛΕΣ ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΘΕΜΑΤΑ

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΧΟΛΙΑ

RSS

ΤΑ ΠΙΟ ΔΙΑΒΑΣΜΕΝΑ (90d)

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

ΕΙΠΑΝ - ΕΓΡΑΨΑΝ

Ο Έρωτας είναι ο θάνατος.
Μίλτος Σαχτούρης

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ / ΑΥΡΙΟ

Δεν έχουν καταχωρηθεί γεγονότα.

ΤΥΧΑΙΑ TAGS