113 αναγνώστες online
Find us on FacebookJoin us on Facebook
sideBar



Σαββέρια Μαργιολά - «Αλισάχνη»

ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ «Τι έχω να χάσω»

Τάσος Π. Καραντής
Τάσος Π. Καραντής
Πρώτη Παρουσίαση
ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ - «Τι έχω να χάσω»
13.12.2018
Ορφέας | Main Feed

Εραστές του ονείρου

Ειρήνη Κουλούρη

Πολύ όμορφα και ανοιχτόμυαλα, μου έλεγε ένας φίλος μουσουργός, του οποίου έργα παίζονται στο Μέγαρο μουσικής Αθηνών αλλά και σε διάφορες χώρες της Ευρώπης, ενώ ταυτόχρονα είναι ένας από τους καλύτερους καθηγητές κλασσικής μουσικής στον τομέα των θεωρητικών: «όταν κάποιος είναι μουσική ιδιοφυία, δεν είναι απαραίτητο τα έργα που γράφει να είναι συμφωνίες και κοντσέτρα. Και ραπ να γράφει, φαίνεται, ότι είναι ιδιοφυία». Κυρίες και κύριοι, θεωρώ ότι είναι τιμή για τον Ορφέα, σήμερα να παρουσιάζει στους αναγνώστες του μια αληθινή μουσική και στιχουργική ιδιοφυία. Αυτή είναι η γνώμη μου. Και αυτό είπα και σε πολλούς μουσικούς που τον γνωρίζουν και όλοι τους συμφωνούν. Και την γνώμη μου θα την υποστηρίξω με όλη μου τη δύναμη.

Είναι ο Ντίνος Παπαζάχος, ρόκερ. Συνθέτης, στιχουργός, τραγουδιστής, κιθαρίστας. Και ένας ακέραιος χαρακτήρας. Όπως κάθε ξεχωριστής ευφυίας άτομο, τον χαρακτηρίζει η ευγένεια. Όπως κάθε ιδιοφυία, έχει χαρακτηριστικό του την βαθειά σκέψη. Και το ότι δεν συγκρούονται τα ιδανικά του με την ίδια του τη ζωή. Η ευγένεια, είναι θέμα ... πρακτικής εφαρμογής, ... στη ζωή του.Ένα πολύ νέο παιδί, και πατέρας ωστόσο, μικρών παιδιών. Έχω ακούσει καμμιά δεκαριά τραγούδια του Ντίνου Παπαζάχου. Τα τραγούδια του είναι πλημυρισμένα από ιδανικά και ευφυία. Στους διανοουμενίστικους στίχους του, θα τολμήσω να διακρίνω ένα κοινό στοιχείο με τους στίχους του Τριπολίτη: χρησιμοποιεί επίτηδες φράσεις, λέξεις, ή περιγραφές εικόνων της πεζής, στυγνής καθημερινότητας, κι αυτό είναι επίμονο και στον Παπαζάχο.Αυτό, συμβαίνει ταυτόχρονα, με ο,τιδήποτε θέλει να εκφράσει. Είτε είναι διαμαρτυρία –που συνήθως αυτό είναι- είτε είναι ο,τιδήποτε άλλο από αυτά τα οποία πιστεύει.
Ένα άλλο χαρακτηριστικό της ποίησής του, είναι –δεν θυμάμαι ποιός από τους μεγάλους μας στιχουργούς/ποιητές -άλλως τε- το έλεγε, ότι δηλαδή πρέπει όποιος γράφει, αυτό να το επιδιώκει: ο Παπαζάχος ξέρει να βρίσκει λέξεις και νοήματα που δεν τα έχει χρησιμοποιήσει κάποιος άλλος. Λέξεις που πρώτη φορά μπαίνουν σε τραγούδια.
Η μουσική του, άλλοτε είναι groove σε βαθμό να θέλεις να  χορεύεις εκστασιασμένος κι αυτό γιατί περιέχουν στοιχεία ενορχήστρωσης από Αφρική αλλά και ... gypsy ! ενσωματωμένα στο απόλυτο ροκ, άλλοτε μπορεί να σου θυμίζουν Simon & Garfunkel ενώ  βάζοντας να τους ακούσεις, βρίσκεις ότι καμμία σχέση δεν υπάρχει μεταξύ τους. Και άλλοτε σε πάνε σε διάσημα ξένα hard rock συγκροτήματα, με τα ντραμς, το μπάσσο, το πιάνο και την ηλεκτρική κιθάρα να «στήνουν τη δική τους μάχη». Μιά μάχη όμως απόλυτα πνευματική. Σε ξεγελάν ότι κάπου τά’χεις ξανακούσει, αλλά δεν τάχεις ακούσει πουθενά.
Την μουσική του, την χαρακτηρίζει η πρωτοτυπία, -σαν  «συλλογή/απάνθισμα» τεράστιας ροκ γνώσης και εμπειρίας- αλλά ταυτόχρονα είναι αριστουργήματα που αισθάνεσαι ότι είναι κατανοητά, αισθάνεσαι ότι τα «αγγίζεις», ότι «είναι φτιαγμένα για σένα». Ίσως ίσως, να σε ... ! βάζουν και στην πλάνη να αισθάνεσαι ότι τάχεις φτιάξει εσύ ! Τόσο τέλεια είναι, που η τελειότητά τους τα κάνει να γίνονται «ένα με σένα» και να σε ... «αποπλανούν» !
Και παρατηρεί κανείς και κάτι άλλο εκπληκτικό. Στα δέκα τραγούδια του Παπαζάχου, συμβαίνει τα 5-6 να είναι αριστουργηματικά. Και σύμφωνα με μία μελέτη μουσικολόγων που είχα παρακολουθήσει, αυτό συμβαίνει μόνο στους εξαιρετικούς των εξαιρετικών. Ήδη, αν το ένα στα δέκα ή δώδεκα τραγούδια ενός συνθέτη είναι καταπληκτικό, αυτό θεωρείται πολύ. Όχι πάνω και από τα μισά !
Πιστεύω ακράδαντα, ότι στον τόπο μας είναι ανάμεσα στους κορυφαίους. Και πρέπει όλοι να στηρίξουμε αυτό το ξεχωριστό ταλέντο, να μην μείνει στην αφάνεια. Και οι καλύτεροι ρόκερ μας θα πρέπει, εκείνοι πρώτοι να τον έχουν δίπλα τους. Και όχι σαν support, αλλά σαν ισάξιο.
 
 
Ντίνο είναι ιδιαίτερη χαρά και τιμή, για μας εδώ στον Ορφέα να είσαι μαζί μας. Πες μας  την ιστορία σου και την ιστορία του συγκροτήματος.
Ν.Π.: Καταρχάς θα ήθελα να ευχαριστήσω εσένα και  τους ανθρώπους του Ορφέα για την φιλοξενία σας στο site και για το ότι δίνετε βήμα σε ανθρώπους σαν εμένα. Το συγκρότημα είναι μια παλιά ιστορία που ξεκινά από τα εφηβικά χρόνια, τότε που εγώ και ο κολλητός  μου που έως  τότε ήμασταν ντουέτο, μαζέψαμε άλλα δυο φιλαράκια και πειραματιστήκαμε σε μια τύπου μπάντα-παρέα, που περνάγαμε καταπληκτικά…Έκτοτε βέβαια έχουν αλλάξει τα πάντα, πολλές φορές μάλλον. Οπότε θα έλεγα πως το συγκρότημα είναι ένας τρόπος να μεταφέρω τις ιδέες  και τις μουσικές μου και να κάνω κοινωνούς και άλλους ανθρώπους που με τη σειρά τους βάζουν το δικό τους λιθαράκι, όπως ο Παύλος Βίγκος ένας εξαιρετικός καλλιτέχνης με τον οποίο ήμαστε μαζί τα τελευταία 3 χρόνια.

Στο demo από όπου θα μπορέσει να ακούσει ο κάθε αναγνώστης το τραγούδι σου «το χαντάκι» (το πιο hard από όσα τουλάχιστον έχω ακούσει, γιατί έχεις και πολλά άλλα που δεν έχουν ενορχηστρωθεί), ποιοί μουσικοί παίζουν;
Ν.Π.: Στη συγκεκριμένη εκτέλεση με συνοδεύουν οι Πάνος Τζινιώλης στα τύμπανα,  ο Jes Bentley στο μπάσο, δύο πάρα πολύ καλοί μουσικοί και φίλοι. Ίσως η πιο ουσιαστική περίοδος του γκρουπ παρότι ήμασταν ένα απλό τρίο. Είχαμε όρεξη για νέα πράγματα και τα δύο παιδιά  αγκάλιασαν τα κομμάτια σαν δικά τους. Επίσης έπαιζε πλήκτρα ο Γιώργος Κρητίδης, αδερφικός φίλος, ο οποίος όμως μένει μόνιμα πλέον στο Βερολίνο. Πιστεύω πως κάθε μουσικός που είναι μέλος της μπάντας αξίζει. Kαι πρέπει να βάζει τις δικές του ιδέες και πάθος, γιατί  αυτό είναι και το νόημα του συνόλου. Αλλιώς απλά θα παίζαμε διασκευές και θα γεμίζαμε μπαράκια. Ακολουθήσαμε τον δύσκολο δρόμο.

Ναι, σωστά, δημιουργούν και αυτοί. Και όντως, σε κάποια από τα δικά σου τραγούδια έχω αισθανθεί πολύ έντονα, ότι άν λίγο διαφορετικά ήταν πχ τα ντράμς, τα τραγούδια δεν θα ήταν τόσο άψογα. Ειδικά για την «αφορμή», είναι κάτι το εκπληκτικό αυτό που γίνεται από τον ντράμερ. Στο groove λοιπόν τραγούδι «Αφορμή», ποιοί παίζουν;
Ν.Π.: Παίζουν οι ίδιοι, πλην του πληκτρά, που εδώ είναι ο Κώστας Τσιουλάκης.
 
Θάθελα πάρα πολύ να μου πεις πώς μελέτησες στη ζωή σου. Από ποιά ηλικία, και με ποιόν τρόπο. Αυτό έχει ιδιαίτερη σημασία και για τα νέα παιδιά, τους νέους ρόκερς. Τί έγινε, και πότε άρχισες να φτιάχνεις τραγούδια;
Ν.Π.
: Ξεκίνησα  στα 10 με κλασική κιθάρα και στην αρχή παραλίγο να τα παρατήσω γιατί άρχισα γρήγορα να βαριέμαι. Ο πρώτος  δάσκαλος ήταν πολύ αυστηρός και με είχε ταράξει στη θεωρία. Ευτυχώς βρέθηκε ο Ηλίας ένας φίλος της αδερφής μου, ο οποίος  μου έδειξε από την  αρχή  ότι η μουσική δεν είναι μόνο θεωρία και άσκηση, αλλά  μπορείς να έχεις όμορφο αποτέλεσμα άμεσα. Με ξεκίνησε λίγο ανάποδα δηλαδή. Στο τρίτο κιόλας μάθημα μπορούσα να παίξω τον ΔΡΟΜΟ του Λοϊζου. Αυτό με κατενθουσίασε και  από κει και πέρα το πράγμα  πήρε το δικό του «δρόμο». Στα 12 είχα γράψει το πρώτο μου τραγούδι, ότι και αν ήταν αυτό, έτσι; Την ηλεκτρική κιθάρα (Fender Stratocaster)  την πήρα  στα 15 με το χαρτζιλίκι μου δουλεύοντας κάθε Σάββατο στο κρεοπωλείο του πατέρα μου. Γι`αυτό  και την έχω ακόμα σαν να την πήρα χθες και είναι η αγαπημένη μου.

Αφορμή
Ο δρόμος σου


Οι στίχοι, γεμάτοι από προβληματισμούς. Μιλάς για την μοναξιά των ανθρώπων, για τα αδιέξοδα, για τις σχέσεις, για προβλήματα που κάθε έναν μας απασχολούν. Άλλοτε για το περιβάλλον, άλλοτε με χιούμορ και  ειρωνία για ... τον περίφημο πολιτισμό μας και άλλοτε για τα ναρκωτικά  και την κοινωνία, για τους αποδιοπομπαίους τράγους που κατασκευάζει η κοινωνία, πιθανώς για να ξεγνοιάζει εύκολα στις απαντήσεις που δίνει στον εαυτό της.
Ν.Π.: Υπάρχει κάτι που δεν μπορώ να εξηγήσω στο πως και γιατί γράφω στίχους. Οι στίχοι σίγουρα σε ότι αφορά εμένα , είναι άμεσα συνυφασμένοι με τη  μουσική. Η κιθάρα είναι ο μόνιμος σύντροφός μου σε κάθε έκφανση της ζωής  μου, συνήθως στις  έντονες στιγμές  που πνίγομαι, έχω ανάγκη να την γρατζουνίσω και να τα βγάλω από μέσα μου. Με ενοχλούν πολλά πράγματα, με πληγώνουν άλλα τόσα και  αυτός είναι ο μοναδικός  τρόπος μου να πω στον άλλο ότι ξέρεις αυτοκαταστρέφεσαι με τον τρόπο που ζεις, ή ότι χτύπα την πόρτα στον διπλανό σου να του πεις μια καλημέρα.. Τα αυτονόητα. Δεν είναι αυτοσκοπός το να αρέσουν τα τραγούδια μου σε όλους. Μπορώ να γράψω πολύ εύκολα κι άλλα πράγματα, που θα είχαν ίσως πιο εύκολη επαγγελματική εξαργύρωση, αλλά προτίμησα να μην το κάνω. Είναι δύσκολο να λες στον άλλο για τα λάθη του τις ατέλειες του κλπ. Δεν γίνεσαι αρεστός έτσι. Γι αυτό όμως γράφω, αυτό μου βγαίνει στο χαρτί κι έτσι θα συνεχίσω.. 

Αναμνήσεις από κείνα τα πρώτα χρόνια, σε σχέση με τη μουσική;
Ν.Π.: Θυμάμαι την πρώτη μας  συναυλία που κάναμε στο Πνευματικό κέντρο  Πολυγώνου, την οποία διοργανώσαμε μόνοι μας, από τις προσκλήσεις, τις εγκαταστάσεις ως τα αναψυκτικά και η οποία είχε αναπάντεχη επιτυχία όσον αφορά τον κόσμο, αλλά το ακουστικό αποτέλεσμα φυσικά δεν ήταν το αναμενόμενο. Παρόλα αυτά ο κόσμος το ευχαριστήθηκε, παρότι τα μισά από τα τραγούδια ήταν δικά μας (σε πρώιμο στάδιο εννοείται). Είχαμε μαζέψει όλη την «γειτονιά» από συμμαθητές μας μέχρι …γιαγιάδες! Αυτό που μου κάνει μεγάλη εντύπωση πάντως είναι το μουσικό  επίπεδο που έχουν οι σημερινοί 17αρηδες. Υπάρχουν μπάντες που παίζουν εξαιρετικά! Πολλά ταλέντα πραγματικα!!

Διαβάζεις ποίηση; Ποιοί  στιχουργοί  σου αρέσουν Έλληνες ή ξένοι. Συγγραφείς; Ποιούς αγαπάς, τί διαβάζεις.
Ν.Π.: Όταν προλαβαίνω ναι… Προτιμώ από συγγραφείς το Γιώργο Σκαμπαρδώνη και τον Χρόνη Μίσσιο του οποίου η στάση ζωής με εκφράζει απόλυτα. Οι στιχουργοί που ξεχωρίζω μέσα από μια πλειάδα αγαπημένων είναι ο Bob Dylan και ο Μάνος Λοϊζος. Λατρεύω τον Γιάννη Βαρβέρη και τον Μίλτο Σαχτούρη γιατί στην ποίηση μου αρέσει η εσωτερικότητα που αντλεί ενέργεια από το βάθος της ψυχής μας. Εκεί υπάρχει άπλετο φως. Επίσης  πιστεύω πολύ στη δύναμη των λέξεων. Πιστεύω ότι  υπάρχουν Έλληνες ποιητές που  μπορούν να μπούνε στην πρώτη 5αδα του κόσμου. Δεν είναι τυχαίο, κάτι έχει αυτός ο τόπος το οποίο εμείς οι σύγχρονοι Έλληνες φροντίζουμε να αγνοούμε επιδεικτικά.

Οι λέξεις κρύβουν από μόνες τους μουσική; Ζητάν τη μουσική τους;
Ν.Π.: Στη δική μου περίπτωση θα έλεγα πως υπάρχει ένα σχεδόν ταυτόχρονο πλέξιμο της μουσικής με τον στίχο. Άλλοτε η μελωδία δίνει τη ρότα κι οι λέξεις βρίσκουν τη θέση τους και άλλοτε οι λέξεις είναι αυτές που κατευθύνουν και προσδιορίζουν το ύφος και την ένταση της μουσικής τους. Και σε ορισμένες περιπτώσεις που μου έχει ζητηθεί, έχω   μελοποιήσει  στίχους άλλων. Πάντα όμως η ένταση που βιώνεις όταν δημιουργείς ένα κομμάτι είναι  από μόνη της μια ξεχωριστή εμπειρία!

Τί θα ευχηθείς στους αναγνώστες του Ορφέα με τον ερχομό του νέου χρόνου;
Ν.Π.: Θα ήθελα και πάλι να ευχαριστήσω τα παιδιά από τον Ορφέα και σένα Ειρήνη προσωπικά για τη φιλοξενία σας στο site. Κλείνοντας θα ήθελα να ευχηθώ σε όλους, τώρα στο γύρισμα του χρόνου, πνευματική και σωματική υγεία και θα έλεγα πως είναι καιρός πιά να σταματήσομε να κυνηγάμε το άπιαστο κάνοντας τις ζωές και τις σχέσεις    μας περίπλοκες, αλλά να επιστρέψουμε στις απλές, αληθινές αξίες της ζωής  μέσα απ’ τις οποίες σίγουρα μπορούμε να ξαναβρούμε ένα μικρό, ή μεγάλο μέρος της χαμένης ευτυχίας μας. Χρειάζεται να ελαττώσουμε τα «θέλω» και να αυξήσουμε τα «δίνω» να  μικρίνουμε το «εγώ» και να αναδείξουμε το «εμείς» και να απεγκλωβιστούμε από τα κλουβιά που έχει φτιάξει ο καθένας για τον εαυτό του. Δεν είναι καθόλου εύκολο, αλλά νομίζω ότι πλέον αποτελεί επιτακτική ανάγκη για όλους μας !

 

Οι απόψεις και οι σκέψεις των συνεργατών του Ορφέα δεν ταυτίζονται απαραίτητα με τη γνώμη του περιοδικού.
Απαγορεύεται αυστηρά η χρήση και η αναδημοσίευση του συνόλου ή μέρους των άρθρων του Ορφέα, χωρίς προηγούμενη άδεια των υπευθύνων του περιοδικού και του συντάκτη και χωρίς ταυτόχρονη αναφορά της επωνυμίας του περιοδικού, του ονοματεπωνύμου του συντάκτη και του ακριβούς συνδέσμου του άρθρου

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΥ ΣΕ ΑΛΛΕΣ ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΘΕΜΑΤΑ

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΧΟΛΙΑ

RSS

ΤΑ ΠΙΟ ΔΙΑΒΑΣΜΕΝΑ (90d)

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

ΕΙΠΑΝ - ΕΓΡΑΨΑΝ

Αν δεν είχαμε τους ποιητές σ' αυτή τη χώρα, δεν ξέρω με ποιον άλλο τρόπο θα έβρισκαν δρόμο τα δάκρυα.
Στέλλα Βλαχογιάννη

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ / ΑΥΡΙΟ

14/12/1883 Γεννήθηκε στη Σμύρνη της Μικράς Ασίας ο μουσουργός Μανώλης Καλομοίρης

ΤΥΧΑΙΑ TAGS