104 αναγνώστες online
Find us on FacebookJoin us on Facebook
sideBar



Σαββέρια Μαργιολά - «Αλισάχνη»

ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ «Τι έχω να χάσω»

Τάσος Π. Καραντής
Τάσος Π. Καραντής
Πρώτη Παρουσίαση
ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ - «Τι έχω να χάσω»
23.01.2018
Ορφέας | Main Feed

Εραστές του ονείρου

Ειρήνη Κουλούρη

Ήταν μία ιδέα που έπεσε στο τραπέζι του Ορφέα κάποια στιγμή. Να ανοίξουμε ένα δρόμο σε νέους καλλιτέχνες. Σε καλλιτέχνες που αγαπούν με πάθος τη μουσική, που συνθέτουν, που τραγουδούν, που γράφουν στίχους, που παίζουν μουσική και που δεν έχουν βρει ακόμη το δρόμο προς τη δισκογραφία. Κι αυτοί οι καλλιτέχνες να μπορούν να πουν δυο λόγια από καρδιάς, να δείξουν τη δουλειά τους και να κάνουν γνωστά τα μουσικά τους όνειρα.  Έτσι φτιάξαμε μία νέα μουσική ενότητα. Εύκολα βρέθηκε κι ο τίτλος που καλείται να συνοδέψει έναν νέο καλλιτέχνη στο δρόμο του. Εραστές του ονείρου. Φιλοξενούμενοι του Ορφέα αυτή τη φορά οι Αντιστρές.

Το συγκρότημα Αντιστρές το άκουσα πρώτη μου φορά στο τέλος Οκτωβρίου, στον Ρυθμός stage. Από το όνομά του, που το βρίσκω λίγο «παραπλανητικό», δεν μπόρεσα να μαντέψω κάτι. Στη συνέχεια, μου άρεσε που ήταν ... ένα ελληνικό «rockabilly» που τουλάχιστον δεν νομίζω να υπάρχει κάτι τέτοιο. Άκουγα λοιπόν ένα στυλάτο  συγκρότημα.. Ήταν όμως αιφνιδιασμός για το ακροατήριο, ένα φοβερά δυναμικό punk αρκετής διάρκειας τραγούδι (το αίμα στάζει), υπέροχα άγριας και πρωτότυπης μουσικής και άγριου πολιτικού στίχου. Το τραγούδι αυτό ηχογραφείται αυτόν το καιρό και θα κυκλοφορήσει στα κεντρικά δισκοπωλεία σύντομα. Το συγκρότημα απέδειξε περίτρανα, ότι είναι πολύ μεγάλων δυνατοτήτων. Mιά ομάδα πανέξυπμων ανθρώπων, με ωραίο λόγο,  δηλαδή ο Τάσος Μεταξάς συνθέτης, στιχουργός, κιθαρίστας, παραγωγός, η τραγουδίστρια Αθηνά Οικονομάκου, ο μπασσίστας και τραγουδιστής Παύλος Βίγκος, ο ντράμερ Άλεξ Μαμμόπουλος και ο Ματθαίος Πετρόπουλος κιθαρίστας, εδώ, στον Ορφέα.

Πείτε μου την ιστορία των Αντιστρές!
Παύλος: Τις λεπτομέρειες για τα προηγούμενα χρόνια του συγκροτήματος, θα σας τις πεί ο συνθέτης, ο Τάσος ο Μεταξάς. Εγώθα σας πώ πώς μπήκα στο γκρουπ και πλέον είμαι ο δεύτερος παλιότερος. Είχα ακούσει ότι ο Τάσος –τον οποίο γνώριζα αρκετά χρόνια πριν- ήθελε μπασίστα. Εγώ είχα λίγα χρόνια (τέσσερα ή πέντε) που ασχολιόμουν με το μπάσο και τον ρώτησα εάν ήθελε να πάω να δοκιμάσω. Ήθελα να μπώ σε γκρούπ και ιδιαίτερα ενός φίλου με προσωπική δουλειά και ταυτόχρονα να φύγω σιγά-σιγά από τα τύμπανα (ήμουν ήδη 20 χρόνια ντράμερ) ... Κάναμε ένα jam (αυτοσχεδιασμό) και μάλλιστα με κομμάτια και Αντιστρές  και κάτι διασκευές και ... κολλήσαμε !!Από τότε – αρχές 2002 εάν θυμάμαι καλά-, είμαστε παρέα.
Tάσος: Όταν προς τα τέλη του 2003, φάνηκε πια ότι το προηγούμενο συγκρότημα που είχα, οι Rubber Mind (αγγλόφωνο) δεν μπορούσαν να συνεχίσουν, είπα να συνεχίσω την προσπάθεια, με ελληνικό στίχο αυτή τη φορά και όπου πήγαινε. Έτσι ξεκίνησα τους ΑντιΣτρές. Στην αρχή με τον Πέτρο τον Σταμέλο (τελευταίο drummer των Rubber Mind) και τον Παύλο που ενώ τον ήξερα σαν ντράμερ, για πρώτη φορά δοκίμαζε στο μπάσο τότε, κάναμε κάποιες πρόβες, είδαμε ότι κάτι μπορούσε να βγει και συνεχίσαμε. Τώρα, 8 χρόνια μετά είμαστε ακόμα εδώ και συνεχίζουμε να κάνουμε μουσική γιατί το αγαπάμε, συνεχίζουμε να κολυμπάμε σε ανταριασμένη θάλασσα, χωρίς ακόμα να ξέρουμε αν και πότε υπάρχει μπροστά μας λιμάνι, ή έστω μια βραχονησίδα.

Είπατε ότι τα τελευταία χρόνια σας ενδιαφέρει περισσότερο το πολιτικό/κοινωνικό τραγούδι.
Tάσος: Δεν είναι ότι μας ενδιαφέρει ντε και καλά, απλά επηρρεαζόμαστε από όλα τα τραγικά που βλέπουμε γύρω μας και αυτό μας «εμπνέει». Ζούμε και θα ζήσουμε πολύ δύσκολες μέρες, δεν θα ήταν αν μη τί άλλο πρέπον να γράφουμε για φρου-φρου κι αρώματα!
Παύλος: Πιστεύω ότι μοιραία θα συνέβαινε κάτι τέτοιο γιατί κάθε εποχή, κάθε ρεύμα, δημιουργείται από τις συνθήκες που επικρατούν, κοινωνικά, πολιτικά, οικονομικά, είτε εγχώρια, είτε παγκόσμια. Κατά την προσωπική μου γνώμη, ελάχιστα καλή μουσική ακούσαμε στις δεκαετίες της ευεξίας και της ευημερίας, ήτοι 80 και 90... Πραγματικά ...ανόητη μουσική που όμως δικαιολογείται από την έλλειψη ερεθισμάτων ... Από το 2008 και μετά, τίποτα δεν θα ήταν ίδιο για την Ελλάδα. Η Ελλάδα και ειδικότερα η Αθήνα έζησαν τις δικές τους τραγωδίες τύπου «11ης  Σεπτεμβρίου».

Κατά την γνώμη μου, τα τραγούδια σας, καθώς άκουσα και τα ολοκαίνουρια όταν  τα παρουσιάσατε στην Ρυθμός stage είναι πολύ ωραία,  και πολύ όμορφο το γεγονός ότι κυρίως είναι σε στυλ 60s, σαν ελληνικό Rockabilly ! Όμως, εκείνο το βράδυ, ξαφνικά ακούει το κοινό ένα μικρό αριστούργημα, που προσωπικά δεν βλέπω την ώρα να κυκλοφορήσει για να το ακούω εκατοντάδες φορές.Αυτή δεν είναι απόδειξη ότι μπορείτε να γράφετε  εκπληκτικό,  απίστευτο αυτό το είδος; Να το πω πιο δυναμικό; Punk ήταν, και αναμίγνυε στυλ, απ' ό,τι θυμάμαι.Υπάρχει περίπτωση μελλοντικά να εστιάσετε σε αυτό το είδος;
Tάσος: Οι βασικές αναφορές μας μουσικά, ανήκουν στην δεκαετία του ’60 (τουλάχιστον οι δικές μου) αλλά κάθε σύνθεση φιλτράρεται μέσα από την προσωπικότητα του καθένα μας και αυτό είναι που βγαίνει προς τα έξω. Δεν είναι θέμα ύφους, είδους ή ετικέττας αλλά το πώς βγαίνει τελικά αυτό, ή το πώς μπορούμε να το παίξουμε. Όσο το αν μελλοντικά μπορεί να εστιάσουμε κάπου, αυτό θα είναι το πώς θα επιβιώσουμε και πώς θα συνεχίσουμε να βλέπουμε φως, στη σκοτεινιά που μας τριγυρίζει.
Παύλος: Καταλαβαίνω ότι μιλάτε για το κομμάτι «όταν το αίμα στάζει». Ναι, είναι αρκετά σκληρό σαν άκουσμα σε σχέση με όλα όσα έχει γράψει ο Τάσος, αλλά δεν με ξενίζει το είδος καθόλου, γιατί και εμένα μου καλύπτει τις καταβολές μου,που είναι και το Punk από το ’70 και μετά. Εμένα, μου αρέσει το μίγμα ελληνικού και ανατολίτικου στυλ, με το ροκ το δυτικό. Εξ άλλου, είμαστε και της ίδιας γενιάς των Ramones, Who, Dr Feelgood, Clash, Sex Pistols, αλλά και  Rolling Stones.

Πώς γράφτηκε αυτό το τραγούδι; Επιμένω, παρ' ό,τι ο κόσμος διαβάζει τούτες τις γραμμές μη γνωρίζοντας περί τίνος πρόκειται ! Κι ούτε μπορεί να φανταστεί ! Πώς εμπνευστήκατε την μουσική του; Σε τί  στιγμή συνέβει;
Τάσος
: Χαιρόμαστε που σας αρέσει το συγκεκριμένο τραγούδι και ευχαριστούμε για τα καλά σας λόγια, αλλά ειλικρινά δεν θυμάμαι πια!
Είναι από πέρσυ φτιαγμένο και ουσιαστικά ήταν μιά «άσκηση» για να δούμε αν μπορούμε να τα καταφέρουμε με λίγο σκληρότερο ήχο.  Βλέπω γενικά και στα Live μας ότι κάνει εντύπωση, οπότε εκτός από την ηχογράφησή του στο studio που έχει ήδη ξεκινήσει, έχουμε αρχίσει και τις ετοιμασίες για video-clip. Ένα κλιπάκι που να είστε σίγουροι ότι θα κάνει πολύ εντύπωση!

 



Αθηνά, εσένα πώς ξεκίνησε η σχέση σου με το τραγούδι και  τη μουσική, γενικώτερα, και πώς εξελίχθηκε;
Αθηνά: Η σχέση μου με το τραγούδι δε νομίζω ότι ξεκίνησε από κάπου, απλώς υπήρχε στη ζωή μου από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου. Από πολύ μικρή άκουγα τραγούδια στο ραδιόφωνο, στη τηλεόραση κτλ και προσπαθούσα να τραγουδήσω και εγώ ό,τι άκουγα. Ασχολιόμουν με ό,τι είχε σχέση με τη μουσική στις χορωδίες στο σχολείο για παράδειγμα, δήλωνα πάντα συμμετοχή, δεν έχανα την ευκαιρία να κάνω ό,τι είχε σχέση με το τραγούδι . Σημαντικό ρόλο έπαιξε και η οικογένειά μου και ειδικά ο πατέρας μου, σε συγκεντρώσεις και γιορτές στο σπίτι όπου τραγουδούσαμε όλοι μαζί , ο πατέρας μου με τη κιθάρα και όλοι να τον ακλουθούν. Βλέπω τη μουσική σαν χόμπι πια σαν τρόπο εκτόνωσης   και έκφρασης όλων των συναισθημάτων. Δεν σκέφτηκα ποτέ το τραγούδι σαν μέσω προβολής ή σαν ευκαιρία να γίνω πλούσια στη τσέπη, αλλά σαν τρόπο να γίνω πλούσια  στη ψυχή.

Ποιά τα ενδιαφέροντά σου, εκτός από τη μουσική;
Αθηνά: Μου αρέσει πολύ να πηγαίνω σινεμά, να διαβάζω ό,τι έχει σχέση με ψυχολογία, να  πηγαίνω βόλτες με το αμάξι στο πουθενά. Γενικά μου αρέσει πολύ η ταχύτητα  και γενικά θα μου άρεσε πολύ να είχα τη δυνατότητα να ασχοληθώ με extreme sports όπως ελεύθερη πτώση παρά πέντε.

Ποιούς μουσικούς θαυμάζεις;
Αθηνά: Γενικά μου αρέσει να ακούω και να λέω τα πάντα, από όλα τα είδη της μουσικής, αρκεί να  μού αρέσει ο ρυθμός, οπότε δεν έχω να πω κάτι συγκεκριμένο. Μου αρέσει ο Τσιτσάνης μου αρέσει και  o Paul Mccartney, αρκεί αυτό πού θα ακούσω να με αγγίξει.

Πώς γνωριστήκατε με τους υπόλοιπους;
Αθηνά: Πρώτα από όλους γνώρισα το Παύλο τον Βίγκο. Εκείνος ήταν και η αφορμή της συνεργασίας και είναι ευκαιρία να τον ευχαριστήσω για αυτό. Τον γνώρισα σε ένα στούντιο ηχογράφησης όπου έγραφα ένα δικό μου κομμάτι, την εποχή εκείνη  η παλιά τραγουδίστρια του group θα έφευγε  έπειτα με σύστησε στους ΑΝΤΙΣΤΡΕΣ και…… ε και δε θέλει και πολύ για να γίνει το κακό !

Ματθαίε, είστε δύο μέλη νεαρά και τρία ώριμης ηλικίας. Πώς νοιώθεις;
Ματθαίος: Θεωρώ τον εαυτό μου τυχερό και προνομιούχο, που συνεργάζομαι με τα συγκεκριμένα ''ώριμης'' ηλικίας άτομα διότι μαθαίνω πάρα μα πάρα πολλά συνεχώς. Όντας μεγαλύτεροι από εμένα έχουν πιο ''ψαγμένα'' ακούσματα και συνεχώς ανακαλύπτω πράγματα, μου λένε για συγκροτήματα και μουσικούς που αν και κορυφαία στην εποχή τους, εγώ δεν τα πρόλαβα στα πάνω τους και συνεπώς δεν τα ήξερα. Πέρα όμως από αυτό και τα μαθήματα μουσικής ιστορίας, λόγω εμπειρίας, ξέρουν πότε κάτι ακούγεται καλά και πότε όχι, με αποτέλεσμα να έχω κερδίσει και εγώ πολλά, όσον άφορά τη μουσικότητα και το κατά πόσο αυτά που παίζω μπορούν να δέσουν με την υπόλοιπη μουσική, ως προς το ύφος, τον ήχο, το χρόνο κτλ. Με άλλα λόγια οι συμβουλές τους με έχουν βοηθήσει να βελτιώσω το λεγόμενο style awareness μου. Από την άλλη, η Αθηνά είναι πιο κοντά στην ηλικία μου και πολλές φορές με βοηθάει να νοιώσω πιο άνετα και ας πούμε μέσα στα νερά μου. Φυσικά έχει πιο σύγχρονα ακούσματα και έτσι με βοηθάει να καλύπτω και μία πιο σύγχρονη γκάμα ακουσμάτων. Γενικά είναι πολύ όμορφη κατάσταση, διότι υπάρχει ένα τόσο ευρύ φάσμα ακουσμάτων και επιρροών που με βοηθάει να εξελίσσομαι συνεχώς. Και ευτυχώς όλοι έχουμε παρόμοιο χιούμορ και διάθεση και έτσι η ηλικιακή διάφορα δε γίνεται καθόλου αισθητή!
 
Πες μας γενικότερα για την σχέση όλων σας μέσα στο γκρουπ.
Ματθαίος: Αυτό που έχω να πω είναι ότι περνάμε καταπληκτικά. Με τα παιδιά ταιριάζουμε σαν χαρακτήρες και πέρα από τη μουσική, καταλαβαινόμαστε γενικότερα. Δυστυχώς δεν προλαβαίνουμε να βρισκόμαστε εκτός προβών αλλά στις πρόβες είναι σα να βγαίνω για καφέ με τους φίλους μου, ίσως ακόμα καλύτερα γιατί ταυτόχρονα παίζω και μουσική! Αν και ήρθα πρόσφατα στο συγκρότημα, αμέσως  ένοιωσα οικεία και έχω δεθεί με τα παιδιά, τους νοιώθω σαν φίλους μου και αυτό είναι που μετράει πιο πολύ απ'όλα, γιατί μουσικούς καλούς βρίσκεις, αλλά μουσικούς καλούς που να τους γουστάρεις και σαν άτομα είναι πιο δύσκολο. Και φυσικό επακόλουθο αυτού είναι η δουλειά μας, μουσικά, να γίνεται πολύ καλύτερα!

Ποιούς θαυμάζεις;
Ματθαίος: Από πού ν'αρχίσω ! Λοιπόν, σαν κιθαρίστας, θα ξεκινήσω με τις κιθαριστικές μου επιρροές. Οι αγαπημένοι μου λοιπόν σύγχρονοι  rock κιθαρίστες είναι οι Richie Kotzen, Eddie VanHalen Yngwie Malmsteen, Paul Gilbert. Από τα πιο παλιά μεγαθήρια είναι οι Jeff Beck, Jimi Hendrix, Stevie Ray Vaughan, David Gilmour Steve Lukather ενώ από άλλα μουσικά ιδιώματα όπως jazz, fusion και country είναι οι Wes Montgomery, Gerge Benson, Roben Ford, AllanHoldsworth, Pat Metheny, Brett Garsed, Albert Lee, Brent Mason, Brad Paisley.
Από συγκροτήματα λατρεύω τους Pink Floyd, Beatles, Led Zeppelin, The Police, Dire Straits, Earth Wind And Fire, Funkadelic, Tower Of Power, Ramones, Aerosmith, Black Sabbath και πιο σύγχρονα όπως Soundgarden, Alice In Chains, Meshugahh, Arcturus. Μην ξεχάσω και μουσικούς όπως Miles Davis, Michael Jackson, James Brown. Γενικά, λατρεύω πάρα μα πάρα πολλά. Τέλος, εκτός μουσικής θαυμάζω τους γονείς μου, είναι για εμένα τα πρότυπά  μου στη ζωή γενικότερα!


Άλεξ, γιατί αποφασίσατε να κάνετε μόνοι σας την παραγωγή του cd;
Άλεξ: Οι συνθήκες στην ελληνική δισκογραφία έχουν αλλάξει τα τελευταία χρόνια σε σχέση με αυτό που οι παλιότεροι μπορεί να έχουν σαν εικόνα...Το μοντέλλο " μ'ακούνε- αρέσω-υπογράφω-ηχογραφώ-προωθούμαι-πουλάω" έχει ελαφρά μεταβληθεί, τουλάχιστον ως προς την παραγωγή... Η εξέλιξη της τεχνολογίας επιτρέπει τη home παραγωγή με σχεδόν επαγγελματικά standard, ενώ ταυτόχρονα δίνει τη δυνατότητα στο δημιουργό να εχει την επιλογή και την ευθύνη ακριβώς αυτής της δικής του παραγωγής, ώστε αυτό που παρουσιάζει να είναι εντελώς αυτό που είχε στο νου του κατά τη σύνθεση. Το βρίσκω πολύ ενδιαφέρον και δημιουργικό, αν και πιο περίπλοκο.

Πώς σας αντιμετώπισαν τα κυκλώματα των δισκογραφιών; Ήταν επιλογή δική σας να κάνετε μόνοι σας την παραγωγή, ή σας ανάγκασαν τα πράγματα;
Άλεξ: Όπως το βίωσα εγώ με τους ΑντιΣτρές, δεν τέθηκε ποτέ ζήτημα δισκογραφικής εταιρείας. Από την αρχή αποφασίσαμε να προχωρήσουμε μόνοι μας στην παραγωγή, για λόγους προσωπικής αισθητικής και άποψης.

Ποιό είναι το κατεστημένο των δισκογραφιών;
Άλεξ: Δεν πιστεύω σε "κατεστημένα" δισκογραφικών, τουλάχιστον οχι με τον παραπονιάρικο τρόπο που μια μεγάλη μερίδα των καλλιτεχνών - ή μήπως "καλλιτεχνών" - της "ανεξάρτητης" σκηνής θέλει να το πιστεύει...Ζούμε σε χρόνο και σε τόπο, όπου το χρήμα και το κέρδος προτάσσεται σε σχέση με τον άνθρωπο. Αυτό διαλέξαμε, αυτό λουζόμαστε. Αυτό συμβαίνει γενικά, σ'όλες τις εκφάνσεις της ζωής μας. Οπότε... Οι δισκογραφικές, λοιπόν, κι αυτές,ειναι εταιρείες με σκοπό το κέρδος, δεν είναι ούτε φιλανθρωπικά ιδρύματα, ούτε κέντρα ψυχικής υποστήριξης και αποκατάστασης ασταθών ψυχισμών. Μπορεί να μη μου αρέσει αυτό προσωπικά, αλλά αυτή είναι η αλήθεια. Αν, με κάποιο τρόπο, δουν πως εχω να τους πουλήσω ένα προιόν που να μπορούν να το μεταπουλήσουν με κέρδος, τότε θα συνεργαστούμε, αν δεν το δουν, οχι... Συχνά, πάντως, εμείς οι αυτοαποκαλούμενοι "καλλιτέχνες" υπερτιμάμε την ποιότητα και την απήχηση των πονημάτων μας. Λογικό μεν, μη ρεαλιστικό, δε.

Πώς συμπεριφέρονται προς ένα νέο καλλιτέχνη; Ακούν το demο που του δίνουν;
Άλεξ: Επιμένω πως οι δισκογραφικές εταιρείες δεν ειναι ένα κλειστό club ανθρώπων που δεν αφήνουν άλλους να μπουν μέσα... Ούτε είναι ένα διεφθαρμένο κύκλωμα, σ' έναν κόσμο αγγελικά, κατά τ'άλλα, πλασμένο... Με τον ίδιο τρόπο που μια οποιαδήποτε άλλη εταιρεία δείχνει μεγαλύτερο ενδιαφέρον στο βιογραφικό ενός φίλου που αναζητά δουλειά σε σχέση με ενός "μη φίλου", με τον ίδιο τρόπο και μια δισκογραφική ακούει ένα "συστημένο" demo σε σχέση με ένα "μη συστημένο"... Αν ζει κανείς σ'αυτό που λέμε "αγορά", θα ξέρει πως ακόμα και στον ιδιωτικό τομέα πια, για να βρεις μιαν οποιαδήποτε δουλειά, το "βύσμα" βοηθάει... Πόσο περισσότερο, οταν αυτή η δουλειά που μπορεί να αποκτήσεις μέσω δισκογραφικής έχει, δυνάμει, χρήμα και "διασημότητα", και κυρίως  υπερπροσφορά.Είναι πιο σύμπλοκο το θέμα...Γιατί ν'ακούσουν το demo ενός νέου καλλιτέχνη; Για την πρωτοτυπία της σύνθεσης; Μα με δώδεκα νότες, ό,τι και να γράψεις, σε όποιον συνδυασμό, σίγουρα έχει ξαναγραφεί κάπου, κάποτε... Για την πρωτοτυπία της παραγωγής;  Ισως. Αν και ελάχιστοι κατέχουν πραγματικά την έννοια, κι αυτοί δουλεύουν στη Motown και στη Stock, Aitken & Waterman. Άρα, θα πρέπει ο ίδιος να πείσει ότι μπορεί να πουλήσει εξίσου ή καλύτερα ως προιόν, απο τα προιόντα που ήδη έχουν. Πώς είναι - εμφανισιακά -  πώς μιλάει, πώς περπατάει, πώς ντύνεται... Ίσως δεν είναι δίκαιο, αλλά ούτε και η ζωή είναι... Δείτε το με όρους αγοράς. Σ' αυτήν ζούμε, κι αν δε μας αρέσει, να κάνουμε κάτι να την αλλάξουμε. Αλλιώς, για μένα, τα υπόλοιπα είναι η κλάψα αυτών που είναι στην απ'έξω και απλά θα ήθελαν να είναι στην από μέσα.

Τί κάνει ένας καλλιτέχνης που μπορεί να είναι  και πολύ αξιόλογος, αλλά δεν ξέρει πώς να κινηθεί στα πράγματα. Τί θα του σύστηνες;
Άλεξ: Ποιός αποφασίζει για το "πολύ αξιόλογος"; Το κοινό; Μια συγκεκριμένη ελίτ μουσικοκριτικών; Η μαμά του; Γίνεται με κλήρωση; Σε κάθε περίπτωση, παραφράζοντας τα ευαγγέλια, θα του συνιστούσα να πουλήσει όλη του την περιουσία και να ακολουθήσει τη μουσική!! Εννοώ, να βρει έναν άλλο τρόπο να ζει, κατά προτίμηση παρασιτικό-γονείς, σύντροφο, σύζυγο, κολλητό-και να αφιερωθεί στη μουσική. Στο πώς θα βελτιώνεται συνεχώς, πώς θα είναι ανοιχτός στις εμπειρίες και τους πειραματισμούς και στο πώς θα καταφέρει να επικοινωνήσει με όσο το δυνατόν μεγαλύτερο κομμάτι του κοινού. Να παίζει ζωντανά, παντού και με όλες τις συνθήκες, να επιδιώκει τη μέγιστη δυνατή προβολή της δουλειάς του με κάθε τρόπο και να εξοικονομεί όσα περισσότερα χρήματα μπορεί ώστε να τα διαθέτει για αυτόν το σκοπό... Αν και η προσωπική του αισθητική είναι πιο, πώς να πω, ευέλικτη, βοηθάει...Η εξίσωση αυτή είναι πολυπαραμετρική. Κι αν δεν απαντάς "ναι" στις εννέα από τις δέκα παραμέτρους της, δε λύνεται. Και, βέβαια, με την πιθανότητα πάντα, αυτό που κάνεις να μην άχει καμμιά απάχηση σε κανένα κοινό, και να μην αφορά κανένα άλλον παρά μόνο τον εαυτό σου... δεν είναι κακό κι αυτό... Αρκεί, αν πάρεις τέτοιο μήνυμα, να μη σου φταίνε πάλι οι "άλλοι"... Έως και πρόκληση προς δημιουργία το βρίσκω.

ελικά, όσον αφορά το ραδιόφωνο, ισχύουν όντως τα γνωστά, που όλοι ξέρουμε, ότι δηλαδή κάνουν σα στρατιωτάκια σε ό,τι τους αναγκάζουν οι δισκογραφικές;
Άλεξ
: Σε γενικές γραμμές, ναι, αλλά είπαμε, ζούμε στην κοινωνία της αγοράς. ¨Οποιος έχει πρόβλημα με αυτό και δε γουστάρει, να το θυμηθεί στις επόμενες εκλογές και να πάει να ψηφίσει... Σοβαρά το λέω... απο εκεί ξεκινούν τα θέματα όλα...

Καταντά πάντως και για τον ακροατή κουραστικό και είναι και γλοιώδες να ακούς πολλές φορές την ημέρα, στον ίδιο σταθμό, το ίδιο τραγούδι, λες και δεν υπάρχουν άλλα, αξιολογότατα...Πώς το βρίσκεις;
Άλεξ
: Το βρίσκω κουραστικό και γλοιώδες! Βέβαια, αν έπαιζαν πολλές φορές τη μέρα, στον ίδιο σταθμό, το ίδιο "το αίμα στάζει", μπορεί να μην το έβρισκα τόσο κουραστικό και τόσο γλοιώδες, επειδή ακριβώς δεν υπάρχουν άλλα αξιολογότατα! Σοβαρά τώρα, νομίζω απάντησα με την προηγούμενη απάντηση.

Φωτογραφίες: Γιάννης Παπαναστασόπουλος

 

 

Οι απόψεις και οι σκέψεις των συνεργατών του Ορφέα δεν ταυτίζονται απαραίτητα με τη γνώμη του περιοδικού.
Απαγορεύεται αυστηρά η χρήση και η αναδημοσίευση του συνόλου ή μέρους των άρθρων του Ορφέα, χωρίς προηγούμενη άδεια των υπευθύνων του περιοδικού και του συντάκτη και χωρίς ταυτόχρονη αναφορά της επωνυμίας του περιοδικού, του ονοματεπωνύμου του συντάκτη και του ακριβούς συνδέσμου του άρθρου

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΥ ΣΕ ΑΛΛΕΣ ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΘΕΜΑΤΑ

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΧΟΛΙΑ

RSS

ΤΑ ΠΙΟ ΔΙΑΒΑΣΜΕΝΑ (90d)

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

ΕΙΠΑΝ - ΕΓΡΑΨΑΝ

Όταν αγαπάς η μισή αγάπη είναι φόβος για το χαμό της αγάπης, η άλλη μισή είναι μίσος για τη σκλαβιά της αγάπης, όλη η αγάπη είναι πόνος που λείπει η αγάπη.Που ’ναι η χαρά της αγάπης; Που ’ναι η αγάπη;
Γιάννης Ρίτσος

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ / ΑΥΡΙΟ

24/1/2012 Πέθανε σε νοσοκομείο της Αθήνας, λίγες ώρες μετά από τροχαίο δυστύχημα ο σκηνοθέτης Θεόδωρος Αγγελόπουλος.

ΤΥΧΑΙΑ TAGS