211 αναγνώστες online
Find us on FacebookJoin us on Facebook
sideBar



Σαββέρια Μαργιολά - «Αλισάχνη»

ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ «Τι έχω να χάσω»

Τάσος Π. Καραντής
Τάσος Π. Καραντής
Πρώτη Παρουσίαση
ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ - «Τι έχω να χάσω»
18.08.2018
Ορφέας | Main Feed
Χρύσα Σωφρονά

Ήταν μία ιδέα που έπεσε στο τραπέζι του Ορφέα κάποια στιγμή. Να ανοίξουμε ένα δρόμο σε νέους καλλιτέχνες. Σε καλλιτέχνες που αγαπούν με πάθος τη μουσική, που συνθέτουν, που τραγουδούν, που γράφουν στίχους, που παίζουν μουσική και που δεν έχουν βρει ακόμη το δρόμο προς τη δισκογραφία. Κι αυτοί οι καλλιτέχνες να μπορούν να πουν δυο λόγια από καρδιάς, να δείξουν τη δουλειά τους και να κάνουν γνωστά τα μουσικά τους όνειρα.  Έτσι φτιάξαμε μία νέα μουσική ενότητα. Εύκολα βρέθηκε κι ο τίτλος που καλείται να συνοδέψει έναν νέο καλλιτέχνη στο δρόμο του. Εραστές του ονείρου. Φιλοξενούμενή μας αυτή τη φορά, η Αμαλία Τάτση.

Η Αμαλία Τάτση γεννήθηκε στην Αθήνα. Το 2008 πήρε πτυχίο πιάνου από το Ωδείο Αθηνών με καθηγήτρια τη Ντιάνα Βρανούση. Πήρε μαθήματα φωνητικής από τη Χαρά Σαββινοπούλου (Ωδείο Αθηνών) και τη Μαρίνα Κρίλοβιτς για τέσσερα χρόνια. Από το 2009 μελετάει φωνητική με την Άρτεμη Μπόγρη. Έχει δώσει ρεσιτάλ στο Ωδείο Φίλιππος Νάκας και Athenaeum, έχει εμφανιστεί σε μικρές μουσικές σκηνές της Αθήνας και έχει συμμετάσχει σε συναυλίες του μουσικοσυνθέτη Νίκου Τάτση. Το 2010 ερμήνευσε Μεγάλο Ερωτικό του Μάνου Χατζιδάκι με την Ορχήστρα των Χρωμάτων. Σπούδασε με υποτροφία του ιδρύματος Παπαδάκη στο τμήμα Κλασικής Φιλολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών και εργάζεται ως φιλόλογος.
Την γνώρισα σχετικά πρόσφατα, μέσα από τη συνεργασία της με τον μουσικοσυνθέτη Νότη Μαυρουδή, ακούγοντάς την σε συναυλίες. Είναι αδιαμφισβήτητα μία από τις πολύ ξεχωριστές νέες φωνές, με εξαιρετική βελούδινη χροιά γεμάτη συναίσθημα, ενώ στην παρουσία της αντικατοπτρίζεται η καλλιέργεια, η ευαισθησία, το ήθος.

Αγαπητή Αμαλία, καλώς ήλθες στον Ορφέα. Ας ξεκινήσουμε με λίγα λόγια για σένα. Πες μας που γεννήθηκες, που μεγάλωσες και ποια ήταν τα πρώτα σου μουσικά ακούσματα;
Αμαλία Τάτση: Γεννήθηκα στο Παγκράτι, μεγάλωσα στην Αγία Παρασκευή. Λόγω οικογενειακού περιβάλλοντος η μουσική υπήρχε στη ζωή μου από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου. Τα πρώτα μου ακούσματα προήλθαν από τα αμέτρητα βινύλια στο σπίτι, που άρχισα να σκαλίζω όταν έμαθα να χειρίζομαι το πικ-απ. Εκεί πρωτοανακάλυψα την ελληνική αλλά και την κλασική μουσική. Θυμάμαι ότι είχα “κολλήσει” με το Carmina Burana του Carl Orff  και τη φωνή της Αλεξίου.  Άκουσα επίσης δημοτικά τραγούδια, τα οποία ο πατέρας μου διασκεύαζε και τραγουδούσε πολύ όμορφα.

Πότε και πως αποφάσισες να ασχοληθείς με τη μουσική; Παράλληλα σπούδασες Κλασσική Φιλολογία και εργάζεσαι ως Φιλόλογος. Ποιά είναι για σένα η σχέση μεταξύ τραγουδιού και Φιλολογίας;
Α.Τ.: Η ενασχόληση με τη μουσική ήταν για μένα κάτι δεδομένο. Οι μουσικές σπουδές ήρθαν σαν φυσική συνέπεια στην ηλικία των 9 ετών. Δεν υπήρξε κάποια στιγμή που το «αποφάσισα». Το ίδιο συνέβη και με το τραγούδι. Ήρθε μόνο του, καθώς μεγάλωνα και ανακάλυπτα τον εαυτό μου. Δεν ήταν ό,τι πιο εύκολο να είμαι φοιτήτρια στο ωδείο και στο πανεπιστήμιο ταυτόχρονα. Η ενασχόληση με δύο διαφορετικά αλλά εξίσου απαιτητικά αντικείμενα με κούραζε και με μπέρδευε. Βίωσα μια χρόνια εσωτερική σύγκρουση σχετικά με το ποια κατεύθυνση θα ακολουθήσω, αλλά και πάλι η λύση δόθηκε φυσικά, συν τω χρόνω.  Η φιλολογία και το τραγούδι τώρα αλληλοσυμπληρώνονται. Η πρώτη με κρατά γερά στη γη και σε άριστη επαφή με την πραγματικότητα, το δεύτερο ικανοποιεί τη ρομαντική μου πλευρά και με κάνει να χάνομαι για λίγο σε έναν άλλο κόσμο, δικό μου. Έτσι διατηρώ μια εσωτερική ισορροπία. Εξίσου σημαντικό είναι ότι η φιλολογία μειώνει το βιοποριστικό άγχος και  έτσι  δεν αναγκάζομαι να κάνω στο τραγούδι πράγματα που δεν θέλω. Απλώς καμιά φορά είναι κουραστικό γιατί πρέπει να κάνω διπλοβάρδια! Το μεσημέρι μάθημα και το βράδυ συναυλία!

Ποιά είναι η άποψή σου για το μάθημα της Μουσικής στα σχολεία;
Α.Τ.: Κρίνοντας από τη δική μου εμπειρία σαν μαθήτρια, το μάθημα της Μουσικής στα σχολεία μοιάζει να διδάσκεται.. κατα λάθος. Ίσως φταίει ότι δεν υπάρχει ο χρόνος και οι υποδομές ώστε να γίνεται το μάθημα βιωματικά, ίσως φταίει γενικά η χρησιμοθηρική αντίληψη της γνώσης που δεν αφήνει πολλά περιθώρια  για ουσιαστική ενασχόληση με την τέχνη..Δεν ξέρω. Σίγουρα πάντως δεν εκπληρώνει τον σκοπό του.

Στην πορεία σου ως τραγουδίστρια, έχεις συμμετάσχει σε συναυλίες του μουσικοσυνθέτη Νίκου Τάτση, έχεις ερμηνεύσει τον Μεγάλο Ερωτικό του Μάνου Χατζιδάκι με την Ορχήστρα των Χρωμάτων, και πρόσφατα συμμετείχες σε συναυλίες του Νότη Μαυρουδή. Πες μου τι ετοιμάζεις αυτό τον καιρό. Ποιο είναι το επόμενο βήμα που θα ήθελες να κάνεις ως τραγουδίστρια;
Α.Τ.: Ταυτόχρονα με όσα ανέφερες, που ελπίζω να επαναληφθούν γιατί δεν τα χόρτασα ακόμη, θα ήθελα να κυκλοφορήσω σύντομα και την πρώτη μου δισκογραφική δουλειά. Έχω ολοκληρώσει κάποιες ηχογραφήσεις για ένα αρκετά δύσκολο project. Πρόκειται ουσιαστικά για τραγούδια σε ύφος μουσικής δωματίου, πράγμα που αποκλείει την χρήση ηλεκτρονικού ήχου, με όποιες δυσκολίες αυτό συνεπάγεται… Η μουσική και οι ενορχηστρώσεις είναι του Ν.Τάτση, οι στίχοι του Η.Κατσούλη, Κ.Παπαγεωργίου, Μιχ.Γκανά, N-A.Aσλάνογλου. Δεν ξέρω όμως πότε και πώς θα κυκλοφορήσει. Είμαι ακόμα σε αναζήτηση.

 


Νομίζεις πως η δισκογραφία στη χώρα μας έχει παρόν και μέλλον; Κι αν ναι, κάτω από ποιες προϋποθέσεις;
Α.Τ.: Δεν είμαι περήφανη γι’αυτό που θα πω, αλλά ομολογώ ότι τα τελευταία χρόνια δεν παρακολουθώ πολύ στενά τα δρώμενα στην ελληνική δισκογραφία. Ίσως είμαι πολύ απορροφημένη από τα δικά μου θέματα, ίσως έχω απογοητευτεί στο παρελθόν από μια κακώς εννοούμενη «εμπορική» αισθητική που αναπτύχθηκε…Έχω καιρό να συγκινηθώ πραγματικά από ελληνικό τραγούδι, αλλά σίγουρα υπάρχουν πολύ αξιόλογα τραγούδια που εγώ αγνοώ. Μέλλον στη δισκογραφία; Φυσικά και υπάρχει, όσο υπάρχουν άνθρωποι!  Αρκεί όσοι έχουν τη δύναμη και βρίσκονται σε καίριες θέσεις να σταθούν λιγάκι γενναιόδωρα απέναντι σε καλλιτέχνες που έχουν κάτι να πουν, ας θέσουν δηλαδή και άλλα κριτήρια εκτός από το «να πουλάει»  ένα τραγούδι. Τέτοιου είδους νοοτροπία καταπιέζει τη δημιουργικότητα και μοιραία οδηγεί στην παρακμή -ή στην καλύτερη περίπτωση σε μια αφόρητη επανάληψη. Φυσικά είναι υπέροχο όταν ένα τραγούδι αρέσει και περνάει στον κόσμο, όλοι το θέλουμε,  αλλά δεν μπορεί αυτό να γίνεται αυτοσκοπός.

Τι είναι αυτό που θα ήθελες ως νέα καλλιτέχνις να βρεις σε μία δισκογραφική εταιρία;
Α.Τ.: Υποστήριξη σε πρακτικό όσο και καλλιτεχνικό επίπεδο, σεβασμό, ανοχή.

Ποιες είναι οι καλλιτεχνικές σου ανησυχίες;
Α.Τ.: Ανησυχώ πάντα για το επόμενο βήμα. Ανησυχώ για το αν θα βρίσκω καλά τραγούδια για το προσωπικό μου ρεπερτόριο, για το αν θα είμαι ικανή να ερμηνεύω σωστά ό,τι μου ανατίθεται… Επίσης, έχοντας δρομολογήσει κάποια ζητήματα σχετικά με την τραγουδιστική τεχνική που με απασχόλησαν πάρα πολύ, αρχίζω πια να ανησυχώ ότι μου λείπει μια πιο ολιστική αντιμετώπιση της μουσικής. Θέλω να βρω το χρόνο να μελετήσω ξανά πιάνο και αρμονία με περισσότερη συνείδηση και ωριμότητα. Δυστυχώς στην παιδική- εφηβική ηλικία δεν αντιλαμβάνεσαι την σπουδαιότητα και το βάθος κάποιων πραγμάτων..


Πως βλέπεις γενικά, τόσο τη μουσική σκηνή της πατρίδας μας, τους καλλιτέχνες δηλαδή, όσο και το παρόν και το μέλλον του τραγουδιού; Ξεχωρίζεις ιδιαίτερα κάποιους; Νομίζεις πως η μουσική και το τραγούδι έχουν ακόμη πολλά και καινούργια πράγματα να προσφέρουν;
Α.Τ.: Από τη σύγχρονη ελληνική μουσική σκηνή μου λείπει η τρυφερότητα, ο λυρισμός. Καμια φορά έχω την αίσθηση, π.χ όταν ακούω ραδιόφωνο, ότι τα τραγούδια στην πλειοψηφία τους «επιτίθενται» αντί να «χαϊδεύουν» τα αυτιά. Επίσης κυκλοφορούν αρκετά τραγούδια «μιας χρήσης» που θολώνουν το σκηνικό. Κατά τ’άλλα, ναι, υπάρχουν καλλιτέχνες που μου αρέσουν. Για να μιλήσω για τους πιο προβεβλημένους, μου αρέσουν πολύ οι φωνές της Νατάσσας Μποφίλιου και της Ελεονώρας Ζουγανέλη, θεωρώ τον Κωστή Μαραβέγια καλλιτέχνη με φαντασία και φρεσκάδα, μου αρέσουν και  λίγο πιο παλιοί όπως η Έλλη Πασπαλά, ο Χρήστος Θηβαίος, ο Αλκίνοος Ιωαννίδης… Ας μην πάω πιο πίσω γιατί θα κουράσω. Δεν ξέρω ποιο μπορεί να είναι το μέλλον του ελληνικού τραγουδιού, σίγουρα πάντως υπάρχουν ικανοί εκπρόσωποί του.

Ποιά ερώτηση θα έκανες στον υπουργό πολιτισμού, αν τον είχες μπροστά σου; Εσύ, τι απάντηση θα έδινες σε αυτή την ερώτηση;
Α.Τ.: Έχω πρόσφατη την πικρή εμπειρία της διάλυσης της Ορχήστρας των Χρωμάτων -μάλιστα λίγο πριν την επετειακή συναυλία στο Μέγαρο Μουσικής όπου θα είχα την τιμή να συμμετέχω- οπότε σίγουρα θα τον ρωτούσα κάτι σχετικά με αυτό. Θα τον ρωτούσα π.χ ποιες είναι οι πραγματικές προθέσεις του σχετικά με το μέλλον της Ορχήστρας, ή πόσο τελικά τον απασχολεί το θέμα αυτό, δεδομένου και του τεράστιου καλλιτεχνικού εκτοπίσματος του δημιουργού της. Προσωπικά θεωρώ πως η Ορχήστρα, με τα πολλά της προβλήματα, ήταν ένα εύκολο θύμα των περιστάσεων και πως ακόμα δεν έχει γίνει κάποια σοβαρή ενέργεια για τη διάσωσή της. Γνωρίζω πόσο δύσκολα είναι τα πράγματα για τη χώρα μας, διατηρώ όμως την ελπίδα ότι δεν θα αφεθεί στην τύχη του ένας τόσο σημαντικός πολιτισμικός φορέας. Θα ήταν πολύ κρίμα, γιατί οι άνθρωποι αυτοί έχουν ακόμα πολλά να προσφέρουν.

Πώς βλέπεις το ρόλο του διαδικτύου στη μουσική και ίσως και γενικότερα στην τέχνη;
Α.Τ.: Είναι γεγονός  ότι έχει βλάψει πολύ τη δισκογραφία, από την άλλη δίνει εύκολη και γρήγορη πρόσβαση σε απεριόριστο υλικό, όπως επίσης και τη δυνατότητα να προβάλει κάποιος τη δουλειά του άμεσα και ανεμπόδιστα. Προάγει την τέχνη σε πολλά επίπεδα και μπορεί να αποτελεί ένα σπουδαίο παιδευτικό μέσο, ταυτόχρονα όμως πρέπει να προστατεύονται τα πνευματικά δικαιώματα του δημιουργού και η αγοραστική αξία του προϊόντος, πράγμα που φοβάμαι ότι δεν συμβαίνει.

Σε φοβίζει το αύριο σαν καλλιτέχνη και σαν άνθρωπο;
Α.Τ.: Με προβληματίζει σαφώς, αλλά δεν θα έλεγα ότι φοβάμαι. Ξέρω ότι θα έρθουν και ευχάριστα και δυσάρεστα. Έτσι είναι η ζωή κι ελπίζω να αντεπεξέλθω.. Σαν καλλιτέχνης βλέπω ότι οι συνθήκες είναι πολύ αντίξοες και είμαι πλέον συμφιλιωμένη με την ιδέα ότι ίσως να μην πετύχω όλα αυτά που θέλω. Δεν πρόκειται όμως να παραιτηθώ.

Ο επίλογος σε εσένα. Τι είναι αυτό που θα εκφράσεις με το λόγο σου ως νέα καλλιτέχνης στους αναγνώστες;
Α.Τ.: Μάλλον υπό τις παρούσες κοινωνικο-οικονομικές συνθήκες θα έλεγα στους συνανθρώπους μου να αντέχουν. Και όσο μπορούν να αισιοδοξούν.
 

Οι φωτογραφίες είναι της Χρύσας Σωφρονά, και από το προσωπικό αρχείο της Αμαλίας Τάτση.

 

Οι απόψεις και οι σκέψεις των συνεργατών του Ορφέα δεν ταυτίζονται απαραίτητα με τη γνώμη του περιοδικού.
Απαγορεύεται αυστηρά η χρήση και η αναδημοσίευση του συνόλου ή μέρους των άρθρων του Ορφέα, χωρίς προηγούμενη άδεια των υπευθύνων του περιοδικού και του συντάκτη και χωρίς ταυτόχρονη αναφορά της επωνυμίας του περιοδικού, του ονοματεπωνύμου του συντάκτη και του ακριβούς συνδέσμου του άρθρου

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΥ ΣΕ ΑΛΛΕΣ ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΘΕΜΑΤΑ

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΧΟΛΙΑ

RSS

ΤΑ ΠΙΟ ΔΙΑΒΑΣΜΕΝΑ (90d)

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

ΕΙΠΑΝ - ΕΓΡΑΨΑΝ

Όταν αγαπάς η μισή αγάπη είναι φόβος για το χαμό της αγάπης, η άλλη μισή είναι μίσος για τη σκλαβιά της αγάπης, όλη η αγάπη είναι πόνος που λείπει η αγάπη.Που ’ναι η χαρά της αγάπης; Που ’ναι η αγάπη;
Γιάννης Ρίτσος

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ / ΑΥΡΙΟ

19/8/1936 Δολοφονήθηκε από τις δυνάμεις του δικτάτορα Φράνκο ο Ισπανός λογοτέχνης Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα

ΤΥΧΑΙΑ TAGS