77 αναγνώστες online
Find us on FacebookJoin us on Facebook
sideBar



Σαββέρια Μαργιολά - «Αλισάχνη»

ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ «Τι έχω να χάσω»

Τάσος Π. Καραντής
Τάσος Π. Καραντής
Πρώτη Παρουσίαση
ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ - «Τι έχω να χάσω»
24.10.2018
Ορφέας | Main Feed
Δώρα Παπαδοπούλου

Ήταν μία ιδέα που έπεσε στο τραπέζι του Ορφέα κάποια στιγμή. Να ανοίξουμε ένα δρόμο σε νέους καλλιτέχνες. Σε καλλιτέχνες που αγαπούν με πάθος τη μουσική, που συνθέτουν, που τραγουδούν, που γράφουν στίχους, που παίζουν μουσική και που δεν έχουν βρει ακόμη το δρόμο προς τη δισκογραφία. Κι αυτοί οι καλλιτέχνες να μπορούν να πουν δυο λόγια από καρδιάς, να δείξουν τη δουλειά τους και να κάνουν γνωστά τα μουσικά τους όνειρα.  Έτσι φτιάξαμε μία νέα μουσική ενότητα. Εύκολα βρέθηκε κι ο τίτλος που καλείται να συνοδέψει έναν νέο καλλιτέχνη στο δρόμο του. Εραστές του ονείρου. Πρώτος φιλοξενούμενος, ο Μάνος Κόμπος. Ένας «ρεμπέτης», όπως λέει ο ίδιος, με ροκάδικη νοοτροπία!

Αγαπητέ Μάνο καλώς ήλθες στον Ορφέα. Ας ξεκινήσουμε με λίγα λόγια για σένα. Πες μου που γεννήθηκες, που μεγάλωσες, που ζεις και ποια ήταν και είναι τα μουσικά σου ακούσματα;
Μάνος Κόμπος: Καλώς σας βρίσκω κι εγώ! Γεννήθηκα και μεγάλωσα στην Κοζάνη όπου και ζω μέχρι σήμερα. Το τραγούδι & η μουσική με συντροφεύει από μικρό παιδάκι- από τις πρώτες μου μνήμες.. Αν και δεν υπήρχε αυτό που λέμε οικογενειακή παράδοση στο τραγούδι, (ο παππούς μου υπήρξε μέγας αμανετζής των επιτραπέζιων παραδοσιακών τραγουδιών –της τάβλας που λέμε), μεγάλωσα σε ένα περιβάλλον γεμάτο ήχους και τραγούδια με ποικίλα ακούσματα -ετερόκλητα μεταξύ τους . Άκουγα –και ακούω πολύ ξένη μουσική, (ροκ, Latin, blues & heavy metal) από τη μία και από την άλλη πάντα κουβαλούσα μέσα μου όλο το φάσμα του καλού ελληνικού τραγουδιού από τα ακούσματα των γονιών μου και κυρίως το ρεμπέτικο το οποίο έχω μέσα μου από πιτσιρίκι. Όλα αυτά τα ακούσματα λοιπόν και οι μουσικές, με διαμόρφωσαν αισθητικά & μουσικά.. Ψάχνομαι συνεχώς στη μουσική –προσπαθώ όσο μπορώ να είμαι ανοιχτόμυαλος και έξω από στεγανά και κατηγοριοποιήσεις. Και μπορώ να πω ότι η «θητεία» μου σε ροκ μπάντα και η όλη περίοδος της, με συναυλίες, ηχογραφήσεις και γενικά καταστάσεις που μόνο όποιος τις έχει ζήσει καταλαβαίνει τη μαγεία τους, με προφύλαξαν από αυτό που εγώ θεωρώ κακό τραγούδι -σαν αισθητική και σαν νοοτροπία κυρίως. Με τροφοδότησαν με μεγάλες αντιστάσεις απέναντι στη μετριότητα και σαφώς μπολιάστηκα από το «μικρόβιο» της –τελειομανίας αν θέλει κάποιος να το θέσει έτσι και γενικά όλα εκείνα τα στοιχεία που με έκαναν καλύτερο καλλιτεχνικά. Ας πούμε ότι είμαι ένας «ρεμπέτης» με ροκάδικη νοοτροπία λοιπόν!

Πότε και πως αποφάσισες να ασχοληθείς με τη μουσική; Τι ήταν εκείνο που σε τράβηξε στη μουσική και είπες: “Αυτό θέλω να κάνω στη ζωή μου”;
Μ.Κ.: Η ενεργός ενασχόληση μου με τη μουσική άρχισε στα 15 μου περίπου, μέσα από την Αγγλόφωνη metal μπάντα Blade Of Spirit -που φυσικά ξεκίνησε σαν ένα τρελό εφηβικό όνειρο μιας παρέας το οποίο και «περπάτησε» αρκετά μέχρι και πριν λίγα χρόνια..Mέσα από όλη αυτή την ιστορία λοιπόν που ξεκίνησε για πλάκα, αποκόμισα εμπειρίες μοναδικές στο τραγούδι. Κι όσο έμπαινα στα βαθιά -τόσο λίγος  και ανικανοποίητος ένιωθα.. Άρχισα να θέλω πιο πολλά, να ψάχνομαι, να μαθαίνω, να διαβάζω…Βιβλία, λογοτεχνία, ιστορία, κινηματογράφο, ταινίες… Άνοιγε η ψυχή μου και τα μάτια μου, άρχισα να χτίζω άποψη και αισθητική.. Το βασικότερο -συνείδηση και ευαισθησία κοινωνική.. Είχα νιώσει γεμάτος με τη μπάντα μου και την ξένη μουσική, αλλά πλέον έμπαινα συνειδητά  σ’ ένα χώρο που είχα ανάγκη. Ανάγκη να πω ότι υπάρχω. Έτσι ξεκίνησα να γράφω δικά μου τραγούδια κάπου στα 25 μου, σε ελληνικό ύφος μέσα από ελληνικό στίχο. Πρόχειρα ίσως, αλλά με μεγάλη συναισθηματική αξία για μένα. Όλα τα ακούσματα του ελληνικού τραγουδιού, τα κουβαλούσα μέσα μου σαν ένα πολύτιμο φορτίο, περιμένοντας να νιώσω έτοιμος να τα βγάλω με τον δικό μου τρόπο… Παράλληλα δούλευα περιστασιακά σε διάφορες δουλειές για βιοπορισμό καθαρά -κάνοντας αγγαρεία…Τα βράδια σε ταβερνάκια με σχήματα & κομπανίες διάφορες για το χαρτζιλίκι…Όντας εξωγήινο & από φυσιν αντιδραστικό ον, δεν άντεχα και συνεχίζω να μην μπορώ την τυποποιημένη καθημερινότητα μιας συμβατικής –«κανονικής» δουλειάς… Από μια εσωτερική φωνή και απροσδιόριστη βεβαιότητα ότι χάνω το χρόνο μου…Ότι ίσως να  είμαι προορισμένος να ζω με τη μουσική για τη μουσική…Όχι σαν κακός επαγγελματίας μα σαν καλός ερασιτέχνης –εραστής της τέχνης. Δε νομίζω ότι μπορώ να κάνω κάτι άλλο καλά στη ζωή μου με λίγα λόγια πέραν αυτού.

Γράφεις τραγούδια. Μίλησέ μου λίγο για τα τραγούδια που γράφεις και τραγουδάς. Τη θεματολογία τους, το στίχο τους, το μουσικό τους ύφος.
Μ.Κ.: Αρχικά θα πρέπει να πω ότι είμαι αυτοδίδακτος γιατί δεν γνωρίζω μουσική -από ακαδημαϊκής απόψεως δηλαδή, δεν ξέρω να «διαβάζω» που λέμε. Ότι ξέρω και έχω μάθει είναι καθαρά εμπειρικά και λόγω «καλού αυτιού» όπως λέμε….Τα κομμάτια που γράφω τα γράφω από εσωτερική ανάγκη έκφρασης. Αν κάποια στιγμή δεν έχω να πω κάτι απλά δε θα πω. Γι αυτό είμαι και τόσο αντιπαραγωγικός από ποσοτικής άποψης. Θεματολογικά τα τραγούδια μου καθρεφτίζουν τις δικές μου -είτε προσωπικές είτε κοινωνικοπολιτικές αγωνίες για τη ζωή μας και τον κόσμο…Σε ότι αφορά το στιχουργικό όσο και το μουσικό ύφος τους τώρα θα έλεγα πως δεν υπάρχει καλούπι συγκεκριμένο. Υπάρχει και το ποιητικό –αλληγορικό μοτίβο γραφής, υπάρχει και το λιτό και απλοϊκό μοτίβο. Μουσικά τώρα, υπάρχει έντονο το παραδοσιακό στοιχείο - μιας και μεγάλωσα με αυτούς τους ήχους της περιοχής μου και ήταν αναπόφευκτο να υπάρχουν τέτοιες αποχρώσεις σε αρκετά κομμάτια μου…
Από την άλλη είμαι επηρεασμένος πολύ από το ρεμπέτικο και φυσικά από το  παλιό έντεχνο-λαϊκό. Βέβαια να ξαναπώ πως το μέχρι στιγμής υλικό μου, ήταν ένα φλερτάρισμα με διάφορες μουσικές επιρροές κ είδη -ένας πειραματισμός δηλαδή. Προχωρώντας, σαφώς και ξεκαθαρίζει το μουσικό ύφος σου και κατασταλάζεις προς μια κατεύθυνση ηχητικά.

Πες μου και δυο λόγια και για τους Ασκέρηδες, τη ρεμπέτικη μπάντα στην οποία είσαι μέλος. Τι σημαίνει για σένα το ρεμπέτικο τραγούδι;
Μ.Κ.: Οι ΑΣΚΕΡΗΔΕΣ είναι μια νεοσύστατη σχετικά -αμιγώς ρεμπέτικη κομπανία που δραστηριοποιείται στην Κοζάνη και στη Β. Ελλάδα γενικότερα, αποτελούμενη από νέους ανθρώπους με μεγάλο μεράκι και πάθος για το ρεμπέτικο τραγούδι. Μέχρι στιγμής παρουσιάζουμε ζωντανές βραδιές σε τοπικό επίπεδο αλλά παράλληλα κυνηγάμε τα πάντα. (Σχετικά αφιερώματα σε συγκεκριμένους χώρους –όπως αυτό που ετοιμάζουμε για τις 29 Αυγούστου στο υπαίθριο θέατρο της Κοζάνης με τίτλο «μέσα απ’ τα φύλλα της καρδιάς»). Για μένα οι ΑΣΚΕΡΗΔΕΣ ήταν ένα απωθημένο χρόνων γιατί τρέφω μεγάλη αγάπη για το ρεμπέτικο. Και επίσης μπορώ να πω είναι μια πλατφόρμα για να περάσουμε το ρεμπέτικο στα νεώτερα παιδιά –είναι πολύ σημαντικό αυτό για εμάς…Το ενθαρρυντικό είναι ότι ο κόσμος αγκάλιασε τους ΑΣΚΕΡΗΔΕΣ και στηρίζει την προσπάθεια αυτή...Το ρεμπέτικο τραγούδι για μένα είναι το Α & το Ω. Είναι ο μουσικός κρίκος στη γενεαλογική αλυσίδα των Ελλήνων του τελευταίου αιώνα πιστεύω και είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με γεγονότα που διαμόρφωσαν την νεώτερη ιστορία μας. Δεν είναι ένα νεκρό και μουσειακό είδος το ρεμπέτικο, αντίθετα είναι μια τεράστια μουσική κληρονομιά κ νομίζω έχουμε χρέος να την προβάλλουμε και να την διαιωνίσουμε, με σεβασμό, γνώση, αγάπη και μεράκι. Υπάρχει μια παρεξηγημένη αντίληψη για το ρεμπέτικο γνωστή σε όλους.. Πάνω σε αυτή την αντίληψη λοιπόν, οι νεώτεροι έχουν μια λάθος κατ' εμε οπτική απέναντι του, λόγω αλλοιωμένης και επιδερμικής γνώσης γύρω από αυτό-οικοιοποιώντας πολλές φορές τον χασικλίδικο χαρακτήρα του μένοντας στη βιτρίνα και χάνοντας το βάθος και την ουσία. Οι ΑΣΚΕΡΗΔΕΣ ασχολούμαστε καθαρά με τον μουσικό χαρακτήρα του ρεμπέτικου και γινόμαστε καλύτεροι μέσα από τον τεράστιο πλούτο του.
 
 

Τι ετοιμάζεις αυτό τον καιρό. Ποιο είναι το επόμενο βήμα που θα ήθελες να κάνεις καλλιτέχνης;
Μ.Κ.: Έχω συνθετικά έτοιμα γύρω στα 14 τραγούδια σε μουσική & στίχους δικούς μου, από ιδέες των τελευταίων 2 χρόνων. Αυτό που σχεδιάζω είναι κάποια στιγμή να παρουσιάσω ένα δικό μου cd με τα νέα μου κομμάτια όπου θα συμπεριλάβω σε επανεκτελέσεις –ίσως και επανερχηστρώσεις και κάποια από τα πρώτα μου –τα οποία χρειάζονται ένα καλύτερο ήχο κλπ. Υπάρχει επίσης το ενδεχόμενο για ένα cd με ερμηνείες μου σε παλιότερα τραγούδια μεγάλων δημιουργών. Για έναν ανερχόμενο –ανεξάρτητο καλλιτέχνη από την επαρχία, η υλοποίηση αυτού του βήματος όπως πολύ καλά γνωρίζετε είναι πολύ δύσκολη για πολλούς λόγους. Το μείζονα θέμα είναι η αδυναμία να καλύψεις το κόστος και τα συνολικά έξοδα μιας αξιοπρεπούς παραγωγής (ώρες στούντιο, ηχογραφήσεις, αμοιβές μουσικών, ενορχηστρώσεις κ.λπ.) Όσο και να παλέψει η μονάδα παραμένει μονάδα θέλω να πω. Όταν δεν μπορούν η δεν θέλουν κάποιοι άνθρωποι να πιστέψουν σε νέα παιδιά (φωνές, δημιουργούς) και δεν δίνεται ένα βήμα να ξεδιπλωθεί το υλικό και το ταλέντο τους, μοιραία μένουν στην αφάνεια κ επέρχεται η αδράνεια η απογοήτευση και πολλές φορές και τα χειρότερα…το σκότωμα των ονείρων δηλαδή. Γνωρίζετε και γνωρίζω πάμπολλα αξιόλογα παιδιά που έχουν να δώσουν πολλά στο ελληνικό τραγούδι –να το βγάλουν από το τέλμα του και μένουν στην αφάνεια επειδή είναι έξω από κλίκες και κυκλώματα. Τα ακούμε όλα αυτά και από επώνυμους σημαντικούς καλλιτέχνες βεβαίως και ανθρώπους του χώρου, αλλά στην πράξη …τίποτα.. Υπάρχει μια φοβερή υποκρισία. Το τραγούδι θέλει ρίσκα και τολμηρούς –όχι συντηρητικές πρακτικές αποκλεισμού καλλιτεχνών.
 

Πεζά τα λόγια (2006)
μουσική, στίχοι: Μάνος Κόμπος

Χρόνος που έκλαψε (2005)
μουσική, στίχοι: Μάνος Κόμπος

Από μια άλλη εποχή (2007)
μουσική, στίχοι: Μάνος Κόμπος

Πυρά τρελή πανούργα (2009)
μουσική, στίχοι: Μάνος Κόμπος
 

Το τραγούδι της ξενιτειάς
μουσική: Μίκης Θεοδωράκης
στίχοι: Ερρίκος Θαλασσινός
σε ερμηνεία Μάνου Κόμπου

Get Adobe Flash player
 
Όταν βλέπετε να κλαίω
μουσική: Μάνος Λοΐζος
στίχοι: Λευτέρης Παπαδόπουλος

 
Ένας κόμπος η χαρά μου
μουσική: Σταύρος Κουγιουμτζής
στίχοι: Σταύρος Κουγιουμτζής


Διαβάτης
μουσική: Σταύρος Τζουανάκος
στίχοι: Κωστας Κοφινιώτης


Νομίζεις πως η δισκογραφία στη χώρα μας έχει παρόν και μέλλον; Κι αν ναι, κάτω από ποιες προϋποθέσεις;
Μ.Κ.: Παρόν και μέλλον;; Ζούμε σε μία εποχή όπου δισκογραφία πλέον δεν υφίσταται –κακά τα ψέματα, όλοι αναζητούνε τρόπους άλλους να προωθήσουν τη δουλειά τους και σίγουρα το διαδίκτυο είναι ο πλέον εύχρηστος τρόπος. Οι όποιες εναπομείναντες κραταιές εταιρίες που γίνανε θυγατρικές πολυεθνικών πλέον οι περισσότερες,  δεν θα εμπιστευτούν ένα καλλιτέχνη ανεξάρτητο... Προϋποθέσεις για να υπάρξει δισκογραφικό μέλλον στην Ελλάδα είναι το σπάσιμο των κλισέ. Πατρονάροντας εφήμερα πλαστικά είδωλα και τραγουδάκια εικονικής πραγματικότητας φρικτής κατανάλωσης δεν πας μπροστά. Στα ταμεία τους μπορεί. Στην τέχνη όχι. Όπως είπε κ ο Μίκης μας, η τέχνη δεν θα έπρεπε να πουλιέται & ν’ αγοράζεται -είναι πνευματικό αγαθό. Θα μου πείτε η τέχνη ναι, όχι το σκουπιδαριό φυσικά.. Μέλλον θα υπάρξει όταν δοθεί βήμα και χώρος σε νέα πρόσωπα σε νέους καλλιτέχνες, με ιδέες, όραμα μεράκι και όρεξη.

Τι είναι αυτό που θα ήθελες ως νέος καλλιτέχνης να βρεις σε μία δισκογραφική εταιρία;
Μ.Κ.: Ελεύθερη επιλογή υλικού, εμπιστοσύνη στον καλλιτέχνη & λίγο χρόνο για να καταλάβουν από μόνοι τους ότι το καλό θα εκτιμηθεί από τον κόσμο αποδεικνύοντας τη διάρκεια του.

Πως βλέπεις γενικά, τόσο τη μουσική σκηνή της πατρίδας μας, τους καλλιτέχνες δηλαδή, όσο και το παρόν και το μέλλον του τραγουδιού; Ξεχωρίζεις ιδιαίτερα κάποιους; Νομίζεις πως η μουσική και το τραγούδι έχουν ακόμη πολλά και καινούργια πράγματα να προσφέρουν;
Μ.Κ.: Όπως είπα και πιο πριν, φυσικά και υπάρχουν αρκετοί αξιόλογοι νέοι -ανερχόμενοι καλλιτέχνες στη μουσική σκηνή σήμερα. Δεν θα ήθελα να αναφέρω κάποιο παράδειγμα γιατί ίσως ξεχάσω η αδικήσω η υπερτιμήσω κάποιον. Η μουσική είναι ατελείωτη, οπότε πάντα κάτι νέο θα προσφέρει. Παρθενογένεση ωστόσο μην ξεχνάμε πως δεν υφίσταται, σχεδόν τα πάντα έχουν παιχθεί, έχουμε ακούσει προσμίξεις πετυχημένες, αποτυχημένες, συνδυασμούς, πειραματισμούς και ένα σωρό πράγματα. Οπότε θεωρώ αστείο να πει κάποιος πως καινοτομεί –δεν υπάρχει αυτή η περίπτωση. Αυτό που κάνουμε, σίγουρα και κάποιος άλλος το’χει κάνει πριν από μας με παρόμοιο τρόπο -καλύτερα η χειρότερα. Σίγουρα το να καταφέρει ένας καλλιτέχνης να αποκτήσει ένα προσωπικό ύφος -μια ταυτότητα που λέμε, είναι σημαντικό από την άποψη ότι θα ναι αναγνωρίσιμος. Εμένα δεν μου λέει κάτι αυτό αν χαθεί η ουσία-δηλαδή τα καλά τραγούδια. Βλέπω αξιολογότατους δημιουργούς να πασχίζουν να γράψουν όσο πιο περίεργα μπορούν για να ξεχωρίσουν-να μη θεωρηθούν μια από τα ίδια. Ε λοιπόν συνήθως το «φαγητό» τους είναι πολύ άνοστο. Ποτέ μου δεν σκέφτηκα να κάνω τραγούδια με τη λογική του στυλ “να’ναι έτσι να’ναι αλλιώς, να μη θυμίζουν το ένα, να μη μοιάζουν στο άλλο”…Αυτό είναι πανικός & βάσανο δεν είναι δημιουργία.. Αυτό που εγώ αποζητώ είναι τραγούδια αληθινά –από καρδιάς, που αντέχουν στο χρόνο και ο ακροατής βρίσκει ένα κομμάτι του εαυτού του μέσα τους. Άλλωστε δεν αξιώνω ότι καινοτομώ και ούτε είναι αυτή η επιδίωξη μου.

Ποια ερώτηση θα έκανες στον υπουργό πολιτισμού, αν τον είχες μπροστά σου; Εσύ, τι απάντηση θα έδινες σε αυτή την ερώτηση;
Μ.Κ.: Θα ήταν χάσιμο χρόνου να το κάνω. Οι ερωτήσεις του μέσου πολίτη και κατ’ επέκταση ενός καλλιτέχνη, έχουν αυτονόητες απαντήσεις. Δυστυχώς όμως στις απαντήσεις ενός πολιτικού, τα απλά γίνονται σύνθετα, και τα αυτονόητα ..ανόητα.. Καταλαβαίνετε τι θέλω να πω… Επειδή στην Ελλάδα νοσούν πρώτα απ’ όλους οι πολιτικοί μας, μπορείτε εύκολα να εξηγήσετε και αυτή την πολιτιστική κατάπτωση σε όλα.. Δεν θέλω να πω περισσότερα. Ντρέπομαι και οργίζομαι. Γιατί δεν μας αξίζει αυτή η κατάντια.

Πως βλέπεις το ρόλο του διαδικτύου στη μουσική και ίσως και γενικότερα στην τέχνη;
Μ.Κ.: Το διαδίκτυο προσφέρει μεγάλες δυνατότητες σε ανεξάρτητους κυρίως καλλιτέχνες να προωθήσουν τη δουλειά τους και να φτάσει στον κόσμο. Σε όλους αυτούς που δεν θα τους παίξουν τα ραδιόφωνα-φερέφωνα των μεγάλων δισκογραφικών και συμφερόντων τους. Μια σφαλιάρα ασφαλώς στις δισκογραφικές-κολοσσούς που είχαν υπερεκτιμήσει το μονοπώλιο και την κυριαρχία τους στην μουσική βιομηχανία. Από την άλλη θεωρώ πως όλη αυτή η καταιγιστική πληθώρα διαχείρισης της μουσικής είναι εξοντωτική για τον ακροατή. Θέλω να πω αυτοί πως οι τρελοί ρυθμοί δεν επιτρέπουν στον κόσμο να μελετήσει τον καλλιτέχνη, το έργο και τη δουλειά του, να κατανοήσει και να μπει βαθύτερα στην όλη ιστορία και στον ρόλο της διαπαιδαγώγησης που πρέπει να έχει η τέχνη πέρα της διασκέδασης. Καλό θα ήταν να υπήρχε ένα μέτρο σε όλη αυτή την κατάσταση –το βλέπω αδύνατο όμως.

Σε φοβίζει το αύριο σαν καλλιτέχνη και σαν άνθρωπο;
Μ.Κ.: Με φοβίζει ναι. Καταρρακώνει τα θέλω και τα όνειρα των νέων ανθρώπων, γιατί διαφαίνεται τραγικά δύσκολο για όλους μας. Νομίζω το άνθρωπος –καλλιτέχνης πάνε μαζί ουσιαστικά. Και ειδικά ένας καλλιτέχνης με τις ευαισθησίες και την διορατικότητα του πολλές φορές, γίνεται ο ίδιος μάρτυρας των δύσκολων που έρχονται –όσο κι αν θέλει κι αν πρέπει να βλέπει αισιόδοξα τα πράγματα. Ωστόσο η ελπίδα και η πάλη μας για έναν ανθρωπινότερο κόσμο, δεν μας επιτρέπεται να σταματήσει..

Ο επίλογος σε εσένα. Τι είναι αυτό που θα εκφράσεις με το λόγο σου ως νέος καλλιτέχνης στους αναγνώστες;
Μ.Κ.: Αρχικά θέλω να ευχαριστήσω από καρδιάς εσένα προσωπικά Δώρα και το orfeas.gr για το βήμα και την δυνατότητα που μου δώσατε να παρουσιαστώ στο κοινό που αγαπάει το καλό τραγούδι. Εύχομαι και το πιστεύω, πως η δική μου παρουσίαση εδώ, θα είναι απλά η απαρχή για τη συνέχεια ώστε να βρούνε βήμα πολλοί ακόμη ανερχόμενοι νέοι καλλιτέχνες να παρουσιαστούνε & να προβληθούν, μέσα από τη δική σας ευαισθησία που εκδηλώνεται έμπρακτα.
Σαν νέος καλλιτέχνης και πάνω απ’ όλα λάτρης της μουσικής, εκείνο που θα’θελα να επισημάνω στους φίλους αναγνώστες, είναι όσο μπορούμε να μάθουμε να σεβόμαστε λίγο παραπάνω τους ανθρώπους των τεχνών γενικότερα, γιατί οι περισσότεροι εξ αυτών είναι άνθρωποι που αφιερώνουν την ίδια της ζωή τους στην τέχνη τους -και αυτό από μόνο του είναι πολύ μεγάλο.
Και μην ξεχνάτε πως τραγούδι και κοινωνία είναι μαζί –αλληλένδετα. Ας προσπαθήσουμε να γίνουμε καλύτεροι ξεκινώντας απ’ τον εαυτό μας…

Links

Μάνος Κόμπος (Facebook Profile)
http://www.facebook.com/#!/profile.php?id=1540021991


Μάνος Κόμπος (YouTube)
http://www.youtube.com/user/manoskozani1


Ασκέρηδες (Facebook)
http://www.facebook.com/#!/home.php?sk=group_126826270714755

 

Οι απόψεις και οι σκέψεις των συνεργατών του Ορφέα δεν ταυτίζονται απαραίτητα με τη γνώμη του περιοδικού.
Απαγορεύεται αυστηρά η χρήση και η αναδημοσίευση του συνόλου ή μέρους των άρθρων του Ορφέα, χωρίς προηγούμενη άδεια των υπευθύνων του περιοδικού και του συντάκτη και χωρίς ταυτόχρονη αναφορά της επωνυμίας του περιοδικού, του ονοματεπωνύμου του συντάκτη και του ακριβούς συνδέσμου του άρθρου

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΘΕΜΑΤΑ

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΧΟΛΙΑ

RSS

ΤΑ ΠΙΟ ΔΙΑΒΑΣΜΕΝΑ (90d)

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

ΕΙΠΑΝ - ΕΓΡΑΨΑΝ

Το λαϊκό τραγούδι κάθεται απ’ έξω κρυώνει και πονάει και λεφτά δεν έχει να πληρώσει να μπει μέσα.
Θωμάς Γκόρπας

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ / ΑΥΡΙΟ

24/10/2010 Έφυγε από τη ζωή ανήμερα των γενεθλίων της η τραγουδίστρια του Νέου Κύματος Καίτη Χωματά
25/10/1947 Γεννήθηκε ο τραγουδοποιός Θανάσης Γκαιφύλλιας

ΤΥΧΑΙΑ TAGS