90 αναγνώστες online
Find us on FacebookJoin us on Facebook
sideBar



Σαββέρια Μαργιολά - «Αλισάχνη»

ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ «Τι έχω να χάσω»

Τάσος Π. Καραντής
Τάσος Π. Καραντής
Πρώτη Παρουσίαση
ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ - «Τι έχω να χάσω»
18.10.2017
Ορφέας | Main Feed
Κείμενο: Κατερίνα Κοφινά

BERBERIAN SOUND STUDIO

Στη ζώνη του λυκόφωτος

Κατερίνα Κοφινά

BERBERIAN SOUND STUDIO

Το έχει η μοίρα μου τελικά να παρουσιάζω ταινίες θρίλερ και να γυρίζω γύρω από το Ιταλικό Τζιάλο (giallo). Για την ταινία που σας παρουσιάζω αυτό τον μήνα, θα πρέπει να ξέρετε κάποια πράγματα από την κινηματογραφική παραγωγή της Ιταλίας την δεκαετία του 70. Τώρα θα μου πείτε τι ακριβώς να ξέρετε; Και τι είναι αυτό το Τζιάλο; Λοιπόν ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Στα τέλη της δεκαετίας του πενήντα, ενώ στον κινηματογράφο  μεσουρανούσαν οι Φελίνι, Αντονιόνι, Ντε Σίκα, και Βισκόντι, την ίδια εποχή λίγο στο περιθώριο, άρχισε να γεννιέται ένα είδος ταινιών θρίλερ. Θέμα τους είχαν τα γοτθικά στοιχεία. Τους αραχνιασμένους πύργους, τις μάγισσες, την νεκροφιλία. Αρκετά επηρεασμένοι από τις Αμερικάνικες ταινίες τρόμου, και την γοτθική παράδοση της Αγγλικής «HAMMER» οι σκηνοθέτες της Ιταλίας κατάφεραν να δώσουν στους θεατές τόνους από τρόμο στα κορμιά τους. Έτσι σκηνοθέτες όπως ο Μάριο Μπάβα, ο Ντάριο Αρτζέντο, ο Ρικάρντο Φρέντα, ο Μαρτίνο, ο Φούλτσι ή ο Αβάτι, μεταξύ των άλλων μπόλιασαν του θεατές με πολύ αίμα, με σαδιστικό αισθησιασμό, άφθονο γυμνό και Φροϋδικά μοτίβα. Σιγά σιγά λοιπόν οι Ιταλικές ταινίες τρόμου αποκτούσαν πολλούς οπαδούς με συνέπεια το Τζιάλο να κάνει την εμφάνιση του. Και το οποίο θα αφήσει κατά μέρος το μεταφυσικό στοιχείο για να στραφεί σε θέματα ρεαλιστικά. Δηλαδή στις δυο πρώτες ταινίες αυτού του είδους ο Μάριο Μπάβα θα έφτιαχνε τα «ΤHE GIRL WHO KNEW TOO MUCH 1962», «BLOOD AND BLACK LACE 1964» όπου όμορφες γυναίκες πεθαίνουν από έναν μανιακό δολοφόνο. Με το Τζιάλο σαν όρο εννοούμε τις φτηνές εκδόσεις  αστυνομικών μυθιστορημάτων. Αυτά τα φτηνά βιβλία τσέπης είχαν κίτρινα εξώφυλλα «giallo» το οποίο σημαίνει κίτρινο. Τα αστυνομικά αυτά είχαν πολύ μεγάλη αναγνωσιμότητα στη δεκαετία του 30. Το Τζιάλο εμπνεύστηκε  το υλικό του από την  πάλπ λογοτεχνία. Αλλά και από τον κινηματογράφο της Αμερικής το φιλμ Νουάρ. Οι διαφορά των Ιταλών όμως σε αυτά ήταν πως δεν έμειναν στο σασπένς η την απειλητική ατμόσφαιρα, αλλά ότι έβαλαν σε αυτά, πολύ αίμα, φρίκη και ακραία διαστροφή.
Και αφού λοιπόν σας έκανα αυτή τη μικρή αναφορά στο Τζιάλο , σας γυρίζω στην ταινία που σας προτείνω να δείτε αυτή τη φορά το «BERBERIAN SOUND STUDIO» του σκηνοθέτη Πίτερ Στρίκλαντ έχει ως στόρι έναν Βρετανό τεχνικό ήχου, ο οποίος ταξιδεύει στην Ιταλία για να δουλέψει στο πλάι ενός σκηνοθέτη ταινιών τρόμου. Όταν φτάνει εκεί έρχεται σε επαφή με την οργιαστική ατμόσφαιρα των Ιταλικών στούντιο, αλλά και το βίαιο κλοιό της ταινίας. Και αυτό τον επηρεάζει τόσο πολύ που εκείνος χάνει την επαφή του με την πραγματικότητα. Ο Στρίκλαντ έκανε την πρώτη του ταινία το «KATALIN VARGA» το 2009 και μάλιστα κέρδισε με αυτή στο φεστιβάλ του Βερολίνου. Στην καινούργια του ο σκηνοθέτης θα μας ταξιδέψει στα 1970 και συγκεκριμένα στην Ιταλία και εμπνευσμένος από τα αιματοβαμμένα της Τζιάλο. Τα υπόλοιπα θα τα ανακαλύψετε εσείς, όταν αποφασίσετε να δείτε την ταινία. Αλλά μια και είμαι καλός άνθρωπος πριν δείτε την ταινία, ψάξτε και βρείτε τις εξής Τζιάλο ταινίες. Αυτές τις δυο πρώτες που έγραψα στην αρχή του Μάριο Μπάβα και «THE BIRD WITH THE CRYSTAL PLUMAGE 1970» του Ντάριο Αρτζέντο και την «DEEP RED 1975» του ίδιου, «THE HOUSE WITH LAUGHING WINDOWS 1976» του Πούπι Αβάτι. Και μετά ο θεός βοηθός.


ΚΑΤΕΡΙΝΑ. Π. ΚΟΦΙΝΑ

 

Οι απόψεις και οι σκέψεις των συνεργατών του Ορφέα δεν ταυτίζονται απαραίτητα με τη γνώμη του περιοδικού.
Απαγορεύεται αυστηρά η χρήση και η αναδημοσίευση του συνόλου ή μέρους των άρθρων του Ορφέα, χωρίς προηγούμενη άδεια των υπευθύνων του περιοδικού και του συντάκτη και χωρίς ταυτόχρονη αναφορά της επωνυμίας του περιοδικού, του ονοματεπωνύμου του συντάκτη και του ακριβούς συνδέσμου του άρθρου

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΘΕΜΑΤΑ

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΧΟΛΙΑ

RSS

ΤΑ ΠΙΟ ΔΙΑΒΑΣΜΕΝΑ (90d)

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

ΕΙΠΑΝ - ΕΓΡΑΨΑΝ

Χτύπος γλυκόλαλης καμπάνας, μια πασχαλιά που κουβαλά μαζί της και το αεράκι του Επιτάφιου είναι για τους Έλληνες ο Πάριος. Μια ηχώ από τις γυναίκες που αγάπησε. Ένα φωτόδεντρο στην αυλή του ελληνικού τραγουδιού. Δεν είναι τυχαίο πως από πολύ νωρίς ο Καζαντζίδης μου είχε εμπιστευτεί ότι αυτόν θαύμαζε περισσότερο από τη γενιά του. Δεν είναι τυχαίο ότι Φλέρυ Νταντωνάκη, η μεγαλύτερα για μένα Ελληνίδα τραγουδίστρια, τρελαινόταν με τον Πάριο
Γιώργος Λιάνης

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ / ΑΥΡΙΟ

18/10/1920 Γεννήθηκε στην Αθήνα η ηθοποιός και επί σειρά ετών υπουργός Πολιτισμού Μελίνα (Μαρία Αμαλία) Μερκούρη
18/10/1931 Πέθανε ο αμερικανός εφευρέτης του φωνογράφου Τόμας Έντισον
18/10/1979 Ο ποιητής Οδυσσέας Ελύτης τιμάται από τη Σουηδική Ακαδημία με το Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας
19/10/1969 Ο Μίκης Θεοδωράκης μεταφέρεται από τη χούντα στο στρατόπεδο Ωρωπού
19/10/1993 Έφυγε από τη ζωή χτυπημένος από την επάρατη νόσο ο τραγουδιστής Διονύσης Θεοδόσης

ΤΥΧΑΙΑ TAGS