129 αναγνώστες online
Find us on FacebookJoin us on Facebook
sideBar



Σαββέρια Μαργιολά - «Αλισάχνη»

ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ «Τι έχω να χάσω»

Τάσος Π. Καραντής
Τάσος Π. Καραντής
Πρώτη Παρουσίαση
ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ - «Τι έχω να χάσω»
12.12.2017
Ορφέας | Main Feed
Κείμενο: Κατερίνα Κοφινά

LINCOLN (ΛΙΝΚΟΛΝ)

Στη ζώνη του λυκόφωτος

Κατερίνα Κοφινά

LINCOLN
(ΛΙΝΚΟΛΝ)


Υπήρξε ο σκηνοθέτης που με εισήγαγε στον κινηματογράφο ψυχή και σώμα. Ήταν εκείνος ο παραμυθάς που μου γνώρισε τον Ε.Τ. και από τότε η παιδική μου αθωότητα παραμένει ακέραια. Μου δημιούργησε τον μεγαλύτερο ψυχολογικό φόβο(που ακόμα  κουβαλώ) για την θάλασσα και τους καρχαρίες, με την μοναδική του ταινία θρίλερ «JAWS»  και τέλος ήταν ο άνθρωπος αυτός που με έκανε να λατρέψω την αρχαιολογία γνωρίζοντας μου τον πιο γνωστό κινηματογραφικό και μη αρχαιολόγο, τον Ιντιάνα Τζόουνς. Για όλους αυτούς τους λόγους ο Στίβεν Σπίλμπεργκ  κρατά ιδιαίτερη θέση στην καρδιά μου.
Φυσικά μέσα στα χρόνια υπήρξαν αρκετές φορές που με απογοήτευσε. Και αυτό γιατί σιγά -  σιγά άφησε τον εφηβικό του ενθουσιασμό, που περιέγραφε κινηματογραφικά για ένα κινηματογράφο πιο σοβαρό. Μετά την δεκαετία του ‘80 άρχισε να κάνει ένα σινεμά πιο ρητορικό, με πολιτικά μηνύματα και χωρίς χιούμορ δυστυχώς. Η αλήθεια είναι πως η σοβαροφάνεια του με χάλασε και φαντάζομαι και αρκετούς από όλους εμάς που μεγαλώσαμε με τις ταινίες του. Αλλά ξέρω πως ο Σπίλμπεργκ  είναι ένας δεξιοτέχνης παραμυθάς και ένας αισθηματίας των εικόνων. Και βέβαια ο κινηματογράφος τον χρειάζεται τον μπάσταρδο. Χα, χα. Ο Στίβεν έχει χτίσει τον μύθο του πιο μεγάλου σκηνοθέτη και παραγωγού του αμερικάνικου σινεμά. Κάποιοι τον έχουν συγκρίνει με τον Χίτσκοκ, κυρίως στις εμμονές του και στην σκηνοθετική του εξυπνάδα. Αν και θεωρώ πως ο Χίτσκοκ είναι μοναδικός και κανείς ποτέ δεν θα τον φτάσει, πόσο να του μοιάσει, θα συμφωνήσω σε αυτά τα δυο. Αλλά μετά αρχίζει να το γυρίζει στο σοβαρό. Και εκεί μου χαλά την μαγιά-μαγεία.  Αν θυμηθείτε το «AMISTAD(1997), ή την «ΛΙΣΤΑ ΤΟΥ ΣΙΝΤΛΕΡ» (1993) και τώρα έρχεται με τον  «ΛΙΝΚΟΛΝ». Το πορτραίτο του 16ου προέδρου των Ηνωμένων Πολιτειών  αποφασίζει φέτος να μας παρουσιάσει ο Σπίλμπεργκ, έχοντας στο πλευρό του τον χαμαιλέοντα ηθοποιό Ντάνιελ Ντει Λιούις στον επίμαχο ρόλο. Από τις καλύτερες επιλογές πιστεύω, μιας και ο Ντάνιελ είναι ένας ηθοποιός που δεν ερμηνεύει ένα ρόλο αλλά τον ζει. Στην Αμερική η ταινία αποθεώθηκε από τους κριτικούς και φυσικά είναι υποψήφια για 12 όσκαρ. Προσωπικά αν με ρωτήσετε θα σας πω, εντάξει, καλή, αλλά; Αλλά θα προτιμούσα τον νέο Σπίλμπεργκ. Τότε που ήξερε να μας συγκινεί πραγματικά μέσα από τον δικό του ενθουσιασμό. Τότε που το χιούμορ του ήταν αστείρευτο. Αν και η ταινία δεν είναι μια ξερή βιογραφία. Ο Στίβεν επικεντρώθηκε στα τελευταία χρόνια της ζωής του προέδρου και κινηματογράφησε την μάχη του ίδιου κατά του θεσμού της δουλείας. Σωστή επιλογή κατά την γνώμη μου, που του δίνει την δυνατότητα της κοινής αποδοχής και της μεγάλης συγκίνησης.  Νομίζω πως ο Σπίλμπεργκ κατάφερε να φτιάξει κάτι πέρα από την ρητορεία, τον στόμφο και τα απλά μαθήματα ιστορίας που είχε κάνει στο παρελθόν. Με τον Ντάνιελ στο πλευρό του, που παίζει ονειρεμένα, ο Σπίλμπεργκ έρχεται δυναμικά για να διεκδικήσει όσα όσκαρ μπορεί. Αν και εγώ δεν θα του έδινα ούτε αυτό της καλύτερης ταινίας, ούτε της σκηνοθεσίας. Και αυτό το πιστεύω αντικειμενικά και αμερόληπτα.
Μέσα λοιπόν σε σαράντα χρόνια και κάτοχος δυο βραβείων όσκαρ και πάνω από εκατό υποψηφιότητες ο αγαπημένος σκηνοθέτης της νιότης μου έχει υπογράψει μερικά από τα πιο προσοδοφόρα φιλμ στην ιστορία του κινηματογράφου. Ταινίες που ακόμα τις βλέπω και δεν με κουράζουν, αλλά και πατάτες που δεν θέλω καν να ξαναδώ. Όπως και να έχει όμως γράφω για τον Στίβεν Σπίλμπεργκ και όσο και να θέλω να τον περιγράψω αυτόν και το σύνολο του έργου του, μάλλον θα καταλήξω στα εξής: Ναι κρατά τα σκήπτρα των πολύτιμων παιδικών μου αναμνήσεων. Δυστυχώς το να αποφασίσει να σοβαρέψει με έκανε να απομακρυνθώ από κοντά του και ενίοτε να τον αντιπαθήσω. Αλλά ίσως να μην γνωρίζουμε πολλούς κινηματογραφιστές που να έχουν, στις ταινίες τους κάποιες συναρπαστικές στιγμές ενός συναρπαστικού σινεμά. Για μένα προσωπικά «Οι στενές επαφές τρίτου τύπου», «Οι κυνηγοί της χαμένης κιβωτού» ο «Ε.Τ» και τα «Jaws» μου φτάνουν και μου περισσεύουν για να του συγχωρήσω όλα τα μετέπειτα ατοπήματα του. Respect λοιπόν στον πάλαι ποτέ παραμυθά των παιδικών μου χρόνων.

 

ΚΑΤΕΡΙΝΑ.Π. ΚΟΦΙΝΑ            

Get Adobe Flash player

Οι απόψεις και οι σκέψεις των συνεργατών του Ορφέα δεν ταυτίζονται απαραίτητα με τη γνώμη του περιοδικού.
Απαγορεύεται αυστηρά η χρήση και η αναδημοσίευση του συνόλου ή μέρους των άρθρων του Ορφέα, χωρίς προηγούμενη άδεια των υπευθύνων του περιοδικού και του συντάκτη και χωρίς ταυτόχρονη αναφορά της επωνυμίας του περιοδικού, του ονοματεπωνύμου του συντάκτη και του ακριβούς συνδέσμου του άρθρου

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΘΕΜΑΤΑ

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΧΟΛΙΑ

RSS

ΤΑ ΠΙΟ ΔΙΑΒΑΣΜΕΝΑ (90d)

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

ΕΙΠΑΝ - ΕΓΡΑΨΑΝ

Κατάγομαι από μια οικογένεια που έζησε την τουρκική εισβολή και έχασε τα πάντα μέσα σε μια μέρα. Μεγάλωσα σε ένα περιβάλλον αρκετά φτωχό – ασχέτως αν στην πορεία οι γονείς μου ορθοπόδησαν και προχώρησαν. Όσο κι αν μεγαλώσεις, τα βιώματά σου δεν σε εγκαταλείπουν. Δεν έχω χάσει λοιπόν καμία επαφή με την πραγματικότητα. Βιώνω απόλυτα αυτό που συμβαίνει γύρω μας
Μιχάλης Χατζηγιάννης

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ / ΑΥΡΙΟ

12/12/1915 Γεννήθηκε ο αμερικανός τραγουδιστής Φρανκ Σινάτρα

ΤΥΧΑΙΑ TAGS