77 αναγνώστες online
Find us on FacebookJoin us on Facebook
sideBar



Σαββέρια Μαργιολά - «Αλισάχνη»

ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ «Τι έχω να χάσω»

Τάσος Π. Καραντής
Τάσος Π. Καραντής
Πρώτη Παρουσίαση
ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ - «Τι έχω να χάσω»
20.10.2017
Ορφέας | Main Feed
Κείμενο: Κατερίνα Κοφινά

Στη ζώνη του λυκόφωτος | Hugo

Στη ζώνη του λυκόφωτος

Κατερίνα Κοφινά

Ότι και να γράψεις για τον σκηνοθέτη Μάρτιν Σκορσέζε θα είναι πάντα λίγα. Ένας μεγάλος δημιουργός που τιμά την τέχνη του και κάνει απίστευτες ταινίες. Σχεδόν τις έχω δει όλες. Οι αγαπημένες μου; Πολλές. Από τον <<Ταξιτζή>> , τα <<Καλά παιδιά>> , ως τον <<Ιπτάμενο κροίσο>> , τα <<Χρόνια της αθωότητας>> , το <<Νησί των καταραμένων>> και πολλές άλλες. Και ξαφνικά εφέτος κάνει μια μεγάλη στροφή και φτιάχνει το <<Χιούγκο>>. Μια παιδική τρισδιάστατη ιστορία, βασισμένη στο μυθιστόρημα του Μπράιαν  Σέλζνικ <<Η εφεύρεση του Ούγκο Καμπρέλ>>. Το θέμα του φιλμ έχει να κάνει με την ιστορία ενός μικρού ορφανού αγοριού τον Χιούγκο, που ζει στον σταθμό των τρένων στο Παρίσι, και φροντίζει το ρολόι κρυφά από τον σταθμάρχη. Ο πατέρας του πριν πεθάνει του είχε αφήσει ένα ρομπότ που όμως ήταν χαλασμένο και μπορούσε να γράψει - ζωγραφίσει. Ο μικρός δεν έχει άλλο σκοπό από το να φτιάξει το ρομπότ και να μάθει ποιος ήταν ο εφευρέτης του. Τελικά τον ανακαλύπτει στο πρόσωπο του γερασμένου πρώην αυθεντικού μάγου του σινεμά Ζορζ Μελιές , και νυν παιχνιδοποιού.
Η ταινία εφέτος πήρε πέντε όσκαρ στις τεχνικές κατηγορίες μόνο και αυτό είναι μια μεγάλη αδικία κατά την γνώμη μου. Η ταινία ήταν η καλύτερη της χρονιάς και έπρεπε να σαρώσει κυριολεκτικά τα πάντα. Αλλά είπαμε αυτοί εκεί δεν έχουν μυαλό. Ο Μάρτιν μέσα από την ταινία δείχνει όλη του την αγάπη προς τον άνθρωπο εκείνο που τον ενέπνευσε.  Είναι ο φόρος τιμής του Σκορσέζε προς τον Μελιές, τον καλλιτέχνη εκείνο που δημιούργησε ένα κάδρο εικόνων και μαγείας που η αθωότητα είχε τον πρώτο ρόλο. Είδα δυο φορές την ταινία. Κάθε φορά μου άρεσε και πιο πολύ. Ήταν τόσο μα τόσο αισιόδοξη . Καταραμένη θα έλεγα να ζει σε ένα σκοτεινό σήμερα. Σε ένα αβέβαιο αύριο. Σε ένα ρευστό μέλλον. Και τόσο μα τόσο διαφορετική σε σχέση με τις ταινίες που έκανε μέχρι τώρα ο Μάρτιν. Δεν είναι γκανγκστερική, δεν είναι βίαιη, δεν παίζει ο  Ντι Κάπριο. Κοιτάζοντας μέσα από τα καταγάλανα μάτια του μικρού πρωταγωνιστή, που κοιτάζει ο ίδιος φοβισμένος, πίσω από τα γρανάζια του τεράστιου ρολογιού τον σταθμό, και τους επιβάτες μη τυχόν τον ανακαλύψει ο άξεστος σταθμάρχης, μπαίνουμε όλοι μας βαθιά στην ψυχολογία των παιδιών.  Είναι μόνα και άκακα, μέσα σε ένα κόσμο που τρέχει προς πάσα κατεύθυνση, γρήγορα και αγχωτικά, χωρίς να κοιτάξει τι γίνεται δίπλα του. Και ο κουτσός σταθμάρχης ερωτευμένος με την νεαρή κοπέλα που πουλά τα λουλούδια, κοιτά απλά να κάνει την ανίερη δουλειά του, κατατάσσοντας κάθε ορφανό, ως κακό παιδί, που μόνο προβλήματα δημιουργεί. Αλλά όλοι μας ξεχνάμε πως τα παιδιά όλου του κόσμου είναι μικροί άγγελοι που προσπαθούν να ανταπεξέλθουν, στην σκληρή καθημερινότητα. Και παρ’ όλες τις κακουχίες που μπορεί να τους δώσει η ζωή , αυτά είναι αισιόδοξα. Παίζουν και γελούν. Είναι έτοιμα να εξερευνήσουν τα πάντα. Για αυτά, η κάθε μέρα είναι μια μαγευτική περιπέτεια. Και ο μικρός Χιούγκο δε διαφέρει καθόλου από αυτά. Αν και μόνος μετά τον θάνατο και του θείου του, που φρόντιζε τα ρολόγια στο σταθμό, δεν χάνει το κουράγιο του. Για εκείνον το να φτιάξει το ρομπότ είναι το μόνο του μέλημα, γιατί πιστεύει πως εκείνο περιέχει ένα μήνυμα από τον πατέρα του. Και έτσι καταλαγιάζει την μοναξιά του και την πληγωμένη του καρδιά έχοντας αυτή την ελπίδα.
Ήταν η χρονιά θα έλεγε κανείς φέτος που δυο ταινίες κυριολεκτικά μάγεψαν το κοινό. Η μία ήταν το <<THE ARTIST>> μια ταινία φόρο τιμής στον βουβό κινηματογράφο. Χωρίς εφέ και ήχο. Και η άλλη το <<Χιούγκο>>. Και οι δυο ταινίες όμως έχουν ένα κοινό γνώρισμα. Είναι αισιόδοξες. Μας γύρισαν πίσω στο χρόνο, τότε που όλα είχαν ένα διαφορετικό νόημα. Τότε που ο κόσμος ήταν απλός και αθώος. Μήπως τελικά η αισιοδοξία του παρελθόντος είναι αυτή που θα φέρει την ανανέωση στην κινηματογραφική γλώσσα; Απλά οι δυο αυτές ταινίες φέτος κάτι θέλουν να μας πουν. Δεν είναι τυχαίες πιστεύω. Η στροφή προς τα πίσω ίσως να δείχνει την ανάγκη των δημιουργών, και των θεατών σε ένα κινηματογράφο πιο αισιόδοξο που είχαμε ξεχάσει. Σε ένα μεράκι κάποιων ανθρώπων που στην πορεία τους ξέχασαν. Πολλοί τέτοιοι δημιουργοί πέθαναν φτωχοί και ξεχασμένοι.  Όπως και να έχει το <<Χιούγκο>> είναι μια ταινία που πέρα από την αισιοδοξία της δείχνει και την ανάγκη του Σκορσέζε να δείξει αυτά που αγάπησε ως μικρό παιδί. Για αυτά που τον έκαναν αυτό που είναι σήμερα. Ένας φανατικός σινεφίλ. Ένας σκηνοθέτης που αγαπά την τέχνη που υπηρετεί. Ένα παιδί στην τελική που ήθελε να πει ένα μεγάλο ευχαριστώ στον μέντορα του.
Δείτε το <<Χιούγκο>> και ανακαλύψτε και εσείς πως η αισιοδοξία κρύβεται πίσω από τα μάτια των παιδιών και στις εικόνες της αθωότητας. Είναι το μόνο φάρμακο, ως αντίδοτο στις δύσκολες εποχές που ζούμε. Και όπως το λέω χρόνια τώρα ποτέ μη ξεχάσετε το μικρό παιδί που ζει μέσα μας. ΠΟΤΕ!!!!!

Get Adobe Flash player


Οι απόψεις και οι σκέψεις των συνεργατών του Ορφέα δεν ταυτίζονται απαραίτητα με τη γνώμη του περιοδικού.
Απαγορεύεται αυστηρά η χρήση και η αναδημοσίευση του συνόλου ή μέρους των άρθρων του Ορφέα, χωρίς προηγούμενη άδεια των υπευθύνων του περιοδικού και του συντάκτη και χωρίς ταυτόχρονη αναφορά της επωνυμίας του περιοδικού, του ονοματεπωνύμου του συντάκτη και του ακριβούς συνδέσμου του άρθρου

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΘΕΜΑΤΑ

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΧΟΛΙΑ

RSS

ΤΑ ΠΙΟ ΔΙΑΒΑΣΜΕΝΑ (90d)

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

ΕΙΠΑΝ - ΕΓΡΑΨΑΝ

Με την πρώτη σταγόνα της βροχής σκοτώθηκε το καλοκαίρι.
Οδυσσέας Ελύτης

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ / ΑΥΡΙΟ

20/10/1854 Γεννήθηκε ο Γάλλος ποιητής Αρθούρος Ρεμπώ. Πέθανε στις 10.11.1891
21/10/1907 Γεννήθηκε ο σουρεαλιστής ζωγράφος και ποιητής Νίκος Εγγονόπουλος

ΤΥΧΑΙΑ TAGS