134 αναγνώστες online
Find us on FacebookJoin us on Facebook
sideBar



Σαββέρια Μαργιολά - «Αλισάχνη»

ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ «Τι έχω να χάσω»

Τάσος Π. Καραντής
Τάσος Π. Καραντής
Πρώτη Παρουσίαση
ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ - «Τι έχω να χάσω»
20.10.2017
Ορφέας | Main Feed

Στη ζώνη του λυκόφωτος

Κατερίνα Κοφινά

Ανέκαθεν μου άρεσε ο σκηνοθέτης Ντέιβιντ Φίντσερ. Έχω δει όλες του τις ταινίες και τον θεωρώ μεγάλο κεφάλαιο της αμερικάνικης κινηματογραφίας.  Η μόνη ένσταση που έχω είναι το << ALIEN 3>> του 1992, με το οποίο ξεκίνησε το σκηνοθετικό του ντεμπούτο. Ως τότε ήταν γνωστός για τα βιντεοκλίπ μεγάλων τραγουδιστών που έφτιαχνε. Ήταν άτυχος λίγο σε αυτό μιας και η Τρίτη συνέχεια είχε έρθει μετά την δεύτερη <<ALIENS>> και πολύ πετυχημένη του αξεπέραστου Κάμερον. Για το πρώτο κλασικό φιλμ του Ρίντλει Σκοτ , μόνο ο θεός μπορεί να μιλήσει αλλά και αυτός θα συμφωνήσει μαζί μου. Το «ΑLIEN» είναι το καλύτερο θρίλερ επιστημονικής φαντασίας. Γιατί πολύ απλά στο διάστημα κανείς δε μπορεί να ακούσει τις κραυγές σου. Τυχαίο; Δε νομίζω.

Το «ALIEN 3»  είναι τόσο σκοτεινό που δεν βλέπεις την μύτη σου, πόσο μάλλον να ξεχωρίσεις την μούρη του πλάσματος. Να την συγκρατήσεις στην μνήμη σου. Μπα; τίποτα. Από την άλλη η κάμερα τρέχει σα δαιμονισμένη, τα πλάνα αλλάζουν με αστραπιαία ταχύτητα και το κακόμοιρο το τέρας φαντάζει να του έχουν ρίξει βενζίνη , ξέρετε εσείς που. Τουλάχιστον η ταινία του Φίντσερ ήταν κατά πολύ ανώτερη από αυτή του Γάλλου σκηνοθέτη στην τέταρτη συνέχεια, που απλά ήταν αίσχος. Πάντα το έλεγα ότι οι Γάλλοι δεν μπορούν να κάνουν σινεμά επιστημονικής φαντασίας. Τελεία και παύλα. Από το <<ALIEN 3>> και μετά ο Φίντσερ με γοήτευσε, συνεχίζοντας με το εξίσου σκοτεινό «SEVEN»  του 1995, το πανέξυπνο αλλά όχι τέλειο σεναριακό φινάλε του «THE GAME» το 1997 το διεστραμμένο «FIGHT CLUB» του 1999. Και στη νέα δεκαετία με το κλειστοφοβικό «PANIC ROOM>> του 2002, για να ξεπεράσει κάθε προσδοκία μου με το «ZODIAC» το 2007 και να με ξετρελάνει με το «THE CURIOUS CASE OF BENSAMIN BUTTON» το 2οο8. Φυσικά δεν θα πω ότι τρελάθηκα και με το «THE SOCIAL NETWORK» το 2010 ίσως γιατί είχε περισσότερο φως από ότι με είχε συνηθίσει, αλλά με κάλυψε μια χαρά στο <<ΚΟΡΙΤΣΙ ΜΕ ΤΟ ΤΑΤΟΥΑΖ» του 2011. Ένα αρκετά βίαιο,  σκοτεινό και σοκαριστικό φιλμ με δυο τελείως αταίριαστους ήρωες, βουτηγμένους στην δική τους κόλαση. Ο Φίντσερ έχει κατορθώσει όλα αυτά τα χρόνια που δημιουργεί,  με τον ένα η τον άλλο τρόπο , να εισχωρήσει πίσω από τα μάτια μας, εκεί που επικρατεί το απόλυτο σκοτάδι και να μας φέρει στο φως τους δαίμονες που κρύβουμε όλοι μέσα μας. Και η αλήθεια είναι πως του έχουμε παραδοθεί άνευ όρων. Αλλά; Ναι υπάρχει ένα αλλά. Όχι από εμένα; Ίσως όχι και από εσάς εκεί έξω. Αλλά από τους επικριτές του, που τον θεωρούν τελειομανή , με διαστάσεις φρενίτιδας , πολύ επίμονο με τους ηθοποιούς του, που τους αναγκάζει να γυρίσουν ξανά και ξανά την ίδια σκηνή, μέχρι να πάρει εκείνος την ερμηνεία που έχει στο μυαλό του ως ιδανική, και τέλος το κόλλημα του με την τεχνολογία. Εγώ θα τον χαρακτήριζα απλά έναν ιδιοφυή δημιουργό που κάθε φορά καταπιάνεται με ένα διαφορετικό στυλ θρίλερ. Γιατί αυτό κάνει. Για παράδειγμα στο «ΑΛΙΕΝ 3» κάνει θρίλερ επιστημονικής φαντασίας. Το «ΣΕΒΕΝ» ήταν θρίλερ για έναν σίριαλ κίλερ, στο «FIGHT CLUB» ήταν ένα θρίλερ για τα άδυτα της ανθρώπινης ψυχής. Το «ΔΩΜΑΤΙΟ ΠΑΝΙΚΟΥ» ήταν κλειστοφοβικό θρίλερ και το «ΖΟΝΤΙΑΚ» η αληθινή ιστορία ενός δολοφόνου που δεν πιάστηκε ποτέ. Και ο «ΜΠΕΝΤΖΑΜΙΝ ΜΠΑΤΟΝ» θρίλερ είναι, αν σκεφτεί κανείς τον τρόμο που προκαλεί η εικόνα ενός νεογέννητου βρέφους να είναι γερασμένο και να γίνεται αντίστροφα νέο, πηγαίνοντας πίσω στο χρόνο , ενώ οι άλλοι γερνούν σταδιακά στην ζωή του, πηγαίνοντας μπροστά. Νιώστε την ψυχοσύνθεση αυτού του ατόμου , να γεννιέται γέρος , να μεγαλώνει ενώ γίνεται νεότερος, για να χάσει στο τέλος αυτούς που αγάπησε από τα φυσικά γηρατειά τους, και αυτός να ξαναγίνεται βρέφος και να μην τους θυμάται πια. Αν αυτό δεν είναι το πιο βάναυσο θρίλερ που είδατε ποτέ σας τότε ποιο είναι;
Οι ήρωες του Φίντσερ προσπαθούν να ξεφύγουν από τις εμμονές τους. Ο Τάιλερ Ντέρντεν του «FIGHT CLUB>> ,οι τρεις ήρωες του «ΖΟΝΤΙΑΚ» που οι εμμονές τους στην αναζήτηση του δολοφόνου κατέστρεψαν την προσωπική τους ζωή και καριέρα, ο Μάικλ Ντάγκλας, στο «ΠΑΙΧΝΙΔΙ» με την εμμονή του για το χτίσιμο της προσωπικής του καριέρας και ευημερίας. Ο Μπάτον να προσπαθήσει να ζήσει φυσιολογικά , ενώ ο χρόνος κυλά για εκείνον αφύσικα. Ναι ο Φίντσερ διαλέγει ήρωες και ιστορίες να αφηγηθεί που ταιριάζουν στην δική του ψυχοσύνθεση. Στην εμμονή του και στον απόλυτο έλεγχο στο αποτέλεσμα. Και το «ΚΟΡΙΤΣΙ ΜΕ ΤΟ ΤΑΤΟΥΑΖ» ήταν άλλη μια σκοτεινή ιστορία που ήθελε να μας διηγηθεί , παίρνοντας το διάσημο βιβλίο του αδικοχαμένου πρόσφατα Σουηδού συγγραφέα Στιγκ Λάρσον ανά χείρας. Η υπόθεση για όσους δεν έχουν διαβάσει το βιβλίο  έχει να κάνει με τον δημοσιογράφο  και αρχισυντάκτη του πολιτικού περιοδικού «MILLENNIUM», Μίκελ Μπλούμκβιστ. Ο Μίκελ έχει να πληρώσει πολλά πρόστιμα γιατί είχε διαδώσει ψευδές ειδήσεις. Εκείνη την στιγμή δέχεται μια πρόσκληση  από τον μεγαλοεπιχειρηματία Χένρικ Βάνιερ. Του ζητά να γράψει την οικογενειακή τους ιστορία και μαζί με αυτή να διαλευκάνει την εξαφάνιση, της ανιψιάς του Χάριετ, που έγινε πριν από 36 χρόνια. Έτσι λοιπόν από εκεί και μετά η ιστορία ξεκινά με πιο γοργούς ρυθμούς από ότι στην αρχή της και όταν μπαίνει στο δρόμο του η εκκεντρική  χάκερ, Λίσμπετ Σαλάντερ το βιβλίο αποκτά τρελούς ρυθμούς εναλλαγών και έντονου σασπένς. Γίνεται ένα δυνατό, και βίαιο θρίλερ με δυο ήρωες αταίριαστους και ταιριαστούς την ίδια στιγμή. Η Λίσμπετ είναι ίσως η πιο αναρχική ηρωίδα μυθιστορήματος. Είναι πολλά μαζί,  και δεν είναι ταυτόχρονα. Είναι κορίτσι και άντρας, ομοφυλόφιλη και ετεροφυλόφιλη, βίαιη και τρυφερή, θύμα και θύτης. Και ο Φίντσερ είναι πολλά πράγματα μαζί. Είναι έξυπνος , σκοτεινός, υπερβατικός, τελειομανής, επίμονος, και σίγουρα ψυχωτικός. Ναι είναι όλα αυτά μαζί και αυτά χαρακτηρίζουν το έργο του. Ο άνθρωπος κάνει θρίλερ και τα κάνει πολύ καλά. Τελεία και παύλα.

 

Οι απόψεις και οι σκέψεις των συνεργατών του Ορφέα δεν ταυτίζονται απαραίτητα με τη γνώμη του περιοδικού.
Απαγορεύεται αυστηρά η χρήση και η αναδημοσίευση του συνόλου ή μέρους των άρθρων του Ορφέα, χωρίς προηγούμενη άδεια των υπευθύνων του περιοδικού και του συντάκτη και χωρίς ταυτόχρονη αναφορά της επωνυμίας του περιοδικού, του ονοματεπωνύμου του συντάκτη και του ακριβούς συνδέσμου του άρθρου

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΘΕΜΑΤΑ

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΧΟΛΙΑ

RSS

ΤΑ ΠΙΟ ΔΙΑΒΑΣΜΕΝΑ (90d)

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

ΕΙΠΑΝ - ΕΓΡΑΨΑΝ

Το γιαούρτι, που μια μέρα πριν από το ευρώ, έκανε 48 δραχμές και μια μέρα μετά τριακόσιες πενήντα – σε δραχμές – εμείς το φάγαμε αδιαμαρτύρητα. Το ίδιο γιαούρτι ήταν, ίσως και χειρότερο, αλλά εμείς το πληρώσαμε χωρίς να πούμε λέξη. Δηλαδή ως λαός είμαστε πολύ του γιαουρτιού.
Σταμάτης Κραουνάκης

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ / ΑΥΡΙΟ

20/10/1854 Γεννήθηκε ο Γάλλος ποιητής Αρθούρος Ρεμπώ. Πέθανε στις 10.11.1891
21/10/1907 Γεννήθηκε ο σουρεαλιστής ζωγράφος και ποιητής Νίκος Εγγονόπουλος